Categorie: Muziek Pagina 38 van 39

27 december: Coventry carol

Door Ada

Op 27 december 2014

Tijdens de kerstdagen wordt er altijd veel gezongen. Maar waar ik altijd het meest van geniet zijn de ‘kerstliedjes-sessies’ met ons gezin tijdens de kerstdagen. Soms heb ik geluk en zijn ze allemaal thuis. Gerard kan bas en tenor zingen, Carlijn en Frea sopraan en alt en Harriët en ik kunnen alt en tenor zingen. Met z’n vijven zingen we dan vierstemmige Christmas Carols En heel soms hebben we heel veel geluk en is schoonzoon Stefan er ook bij. Hij zingt bas én kent alle Christmas Carols!

De afgelopen Kerst hadden we niet alle kinderen thuis, Frea was er dit jaar met Sinterklaas immers al….
Toch hebben we nog wel even gezongen, alleen het koortje was deze keer wat kleiner.
Met behulp van Harriëts opname-apparaat hebben we wat op kunnen nemen en met hulp van Carlijn heb ik één zo’n muziekstukje online gezet. Om te beluisteren klik hier >>> Harriët zingt tenor, Carlijn sopraan, ik zing alt en het gekraak halverwege is Gerard die de krant omslaat. Het is een onbekende carol: Coventry Carol. Het is een verdrietig liedje, het gaat over de kinderen van Bethlehem die het slachtoffer werden van Herodes’ angst voor de nieuwgeboren koning.

De carol-partituren gaan nu weer voor een jaar het muziekarchief in. In januari wordt het al weer tijd voor de Matthäuspassion!

Reageren

22 december: Muziek als medicijn

Door Ada

Op 22 december 2014

In Muziek

Mijn schoonmoeder woont in een verzorgingshuis in een zogenaamde ‘beschermde woonvorm’. Zij gaat heel langzaam – maar zeker – steeds een beetje achteruit. Ze woont met vijf anderen op een unit. Ze heeft daar een eigen kamer, maar de woonkamer en de keuken worden gezamenlijk bewoond. Als we haar opzoeken komen we niet alleen bij haar op bezoek, maar ook bij de andere bewoners. We kennen ze inmiddels allemaal goed, het is een beetje haar familie geworden. We drinken samen een kopje koffie of thee, we bepraten de toestand in de wereld en mijn brei- of haakwerk wordt uit en te na besproken.

Vanmiddag had ik mijn gitaar meegenomen en de map vol kerstliedjes. Mevrouw R. werd even van een andere unit opgehaald, men weet dat zij dol is op zingen.
We schonken ons een kopje thee in en gingen in de woonkamer bij de grote tafel zitten; bij het eerste kerstliedje zie je de blije herkenning op de gezichten. Niet alles wordt meegezongen, maar bij een bekend lied als ‘Er is een kindeke’ doet iedereen mee. Mevrouw H. vond ‘Nu sijt wellecome’ zo’n mooi lied, dat ze het ook bleef zingen toen wij al met een ander lied bezig waren. Als je vraagt om een concreet kerstverzoeknummer, dan weten de meesten dat niet. “Weeknie heur, dat doen de jonges altied veur mij” zei mevrouw G.
“Alles is mooi.” vond meneer B., die altijd blij is als we met hen gaan zingen. Mevrouw R. was heel duidelijk in wat haar fijnste kerstlied was: “Ere zij God!”
Dat hebben we dan ook aan het eind gezongen en ook dat lied zong iedereen mee. Mevrouw R. bleef Ere zij God zingen toen ze in haar rolstoel weer naar haar eigen unit werd gebracht.

Het ontroert mij altijd ontzettend als ik de mensen zo zielsgelukkig zie zingen.
Want we doen dit natuurlijk niet alleen met kerst. We zingen op andere momenten in het jaar net zo goed liedjes zoals “Als de klok van Arnemuiden’ en ‘Droomland’ met hen. Zingen doet iets met mensen. Ze knappen er zichtbaar van op en genieten er van. Ze weten niet meer wie vanmorgen op bezoek is geweest, maar ze zingen alle 3 coupletten van Stille nacht mee.

‘Rudolf the rednosed reindeer’ hebben we vanmiddag niet gezongen. Rudolf kennen ze niet.

Reageren

21 december: Christmas carols op Nienoord

Door Ada

Op 21 december 2014

In Muziek

Toch nog Christmascarols gezongen met InBetween! Met een ensemble weliswaar, maar toch. Op 13 december schreef ik er al over dat de Carols-scratch niet door ging. Wel alles ingestudeerd maar niet gezongen. Vond ik jammer, maar we hadden allemaal begrip voor de aflasting. Vandaag zou een ensemble van InBetween-zangers zingen op de kerstmarkt op Nienoord. Het was vorige week wat onzeker of er wel tenoren genoeg waren, dus had ik geopperd dat ik wel als ad-hoc tenor mee wou zingen. Begin deze week waren er toch tenoren genoeg, maar toen bleek dat de alten-bezetting erg mager was. Fijn voor mij: mocht ik de altpartij meezingen! Gistermorgen oefenden we de liederen nog even bij ons in de huiskamer en vanmiddag om 14.15 uur stond ons eerste optreden op de borden.

Nou leent de omgeving van de borg Nienoord zich natuurlijk prima voor een kerstmarkt. Wat een sfeertje daar vanmiddag. Je kon een ritje maken in een heuse koets of een arrenslee (met wieltjes……) met prachtige Friese paarden ervoor. Er waren kraampjes waar van alles te koop was en er was een klein orkestje met ‘trekharmonica’s’ waar we met elkaar nog oude Nederlandse kerstliedjes mee hebben gezongen.

We ontmoetten zelfs Jozef en Maria met hun kindje nog. Die kwamen even voor een korte ‘break’ in de warme chocolademelk kraam. Gerard grapte nog dat het kindje vast ook wel chocolademelk lustte.
“Wij van InBetween” hebben met z’n elven twee keer twintig minuten á capella gezongen. Silent night, See amid the wintersnow, Once in David’s royal city……. ik heb er van genoten.

Toen we terugliepen naar onze auto moesten we ons door een mensenmenigte heen dringen.
Daar begon namelijk de kerstwandeling. Er stond een omroeper met een groot aanplakbiljet dat ‘iedereen zich moest laten inschrijven’. Wat veel mensen, ik heb me de ogen uitgekeken!
Tijdens de wandeling kom je allerlei kersttaferelen tegen, volgens de website een mooie manier om het kerstverhaal ‘te beleven’. Kennelijk wilden heel veel mensen deze belevenis meemaken, want het was zoeken om een plekje te vinden voor je auto. We liepen niet mee met de kerstwandeling. We hadden Jozef en Maria immers al ontmoet…..

Reageren

17 december: Kerstfeest ‘oude stijl’

Door Ada

Op 17 december 2014

In Kerk & gemeente, Muziek

In deze periode zijn Gerard en ik vaak druk met zingen.
Gisteravond hebben we samen gezongen op een kerstviering van de vrouwenvereniging CPB in Bakkeveen. Zulke avonden verlopen altijd volgens een vast stramien. Er is een ‘liturgie’, er worden kaarsen aangestoken, teksten voorgelezen en liederen gezongen. Verder is er in de pauze koffie met een kerstkrans en na de pauze een vrij verhaal. Waar we ook zingen (Joure, Emmer-Compascuum, Zuidwolde): het is kennelijk een vaststaand ritueel.
Wij zijn op zo’n avond vaak ter opluistering van het geheel en wij proberen dan ook van toegevoegde waarde te zijn. We zingen liederen van Elly & Rikkert, uit het Liedboek van de Kerken, uit de Evangelische liedbundel en Johannes de Heer. Een mix van oud en nieuw.
Het is altijd ontroerend om te zien hoe de mensen reageren. Soms wordt er een traantje weggepinkt, soms wordt er uit volle borst meegezongen. Oude liederen, zoals “O kindeke klein” worden in de moderne vieringen in onze kerken niet meer gezongen. “Die kunnen eigenlijk niet meer” wordt er dan gezegd.
Maar ze kunnen nog best. Het is vertrouwd en het brengt even iets terug van vroeger.
Niks mis mee.
In Bakkeveen was het weer fijn gisteravond.
En vanavond zong ik met een drie andere zangers uit onze PKN-gemeente op de kerstviering van verzorgingshuis ‘de Noorderkroon’ in Roden. Tweestemmig onder begeleiding van mijn gitaar.
We lezen in onze gemeente al een paar jaar uit de nieuwe bijbelvertaling, maar vanavond klonken de oude woorden weer: “En het geschiedde in die dagen dat er een bevel uitging vanwege keizer Augustus…..”
Het zingen van de ‘gemeente’ laat te wensen over: het zijn immers bijna allemaal oude stemmen.
Maar het zit hem niet in perfecte en vlekkeloze uitvoering van kerstliederen.
Het gaat om het samen beleven van het zingen, het luisteren naar de lezingen, de meditatie: voor mij zijn het de mooiste kerstfeesten.

Reageren

7 december: Van Sinterklaas naar Kerst.

Door Ada

Op 7 december 2014

In Muziek

Vandaag hadden we zo’n typische ‘tussen-in’-dag.
Gisteravond het traditionele Sinterklaasfeest gevierd. Met veel hilarische, cynische, humoristische en ouderwetse gedichten & kadootjes. Wat een lol. En wat een rotzooi.
Vanmorgen sliep iedereen uit, behalve ik. De Catharina-cantorij werkte mee aan de kerkdienst/viering in het Martiniziekenhuis. Om half negen werd ik opgehaald van huis, toen waren de overige bewoners van de Boskamp 30 nog in diepe rust. Toen ik om kwart voor twaalf thuis kwam waren ze nog niet eens allemaal gedouched…!
Eerst maar eens soep met broodjes. En vervolgens opruimen: iedereen zoekt z’n kadootjes en gedichten bij elkaar, alle overige troep wordt opgeveegd, alle glazen afgewassen en de Sinterklaasversieringen weer in de tas voor volgend jaar gedaan. Wij hebben namelijk nog wat oude Sinterklaaswerkjes van de kinderen bewaard en die zetten we op Sinterklaasavond nog weer even in de kast…..pure nostalgie.

Nu richten we ons op kerst. Vanmorgen al twee kaarsen van het Adventsstuk aangestoken. Gerard heeft gisteren de lichtjes in de buitenkerstboom opgehangen. We zijn al een poosje aan het oefenen met de Christmascarols voor de scratchdag (zie 13 november) en met de cantorij hebben we de muziek voor eerste kerstdag gekregen en afgelopen donderdag voor het eerst doorgezongen. Morgen ga ik alvast wat kerstversieringen ophangen, volgende weekend komt de boom er in.

Ook mogen er in deze periode onbelemmerd kerstliedjes gedraaid worden. O, wat geniet ik daar altijd van. Op mijn computer heb ik een bestand ‘Kerstmuziek’ en daar staat van alles in. Vandaag op mijn webblog een noors kerstliedje waar ik altijd een beetje ontroerd van raak. Het is van de Noorse meidengroep Katzenjammer. ‘Vi tenner vare lykter’ zingen ze. Het is een oud noors kerstliedje. ‘Als we onze lichten ontsteken’ betekent het. Als je goed op dit you tube-filmpje >>> kijkt zie je dat kroonprins Hakon op het laatst ook meespeelt op zijn gitaar. Dat zie ik Willem Alexander nog niet zo snel doen. Met Nick en Simon of zo.

Vanmiddag vertrokken de kinderen met aanhang weer één voor één, behalve Frea. Zij gaat morgen en overmorgen nog onderzoek doen op een school hier in de buurt en blijft nog een paar dagen bij ons.
Wij schenken ons vanavond een glaasje in en we gaan spelletjes doen. Ticket to ride. Machiavelli. Triviant. We hebben nog drie dagen.

Reageren

4 december: Quand tu chantes ca va!

Door Ada

Op 4 december 2014

In Cantorij Roden, Muziek

Vandaag de laatste hobbel in het revalidatieproces genomen: alleen in de auto. Mijn moeder moest voor onderzoek naar het ziekenhuis en ik heb haar begeleid. Toen ik de auto startte ging de radio ook aan. “Quand tu chantes ca va” >>> van Nana Mouskouri was erop. Dat kan geen toeval zijn. Mijn lijflied deze weken is “I shall sing” (zie 31 oktober) en nu stak Nana mij een hart onder de riem: “Als je zingt gaat het goed…!” De tranen zaten hoog, maar het alleen rijden ging goed. Onderweg nog luidkeels meegeblèrd met Pussycat en met Tom Jones.
Quand tu chantes ca va.

De uitslagen van mijn moeder waren goed, dus we hebben er gelijk maar een gezellige dag van gemaakt. We togen naar Beilen, aten lekker patat met kroketten, ma kocht een broek, een trui, een tas, sokken, schoenen, boterhambordjes en van alles bij de Kruidvat. Van te voren had ik gevraagd: neem je de boodschappentas niet mee uit de auto? “Nee, zoveul koop ik toch nie…!”

Toen ik om vier uur thuis kwam was de energie helemaal op. Toen ben ik lekker even met Mozart op bed gaan liggen. Helemaal ontspannen. Moest ook wel even, want vanavond was er weer Cantorij. A.s. zondag werken we mee aan een viering in het Martiniziekenhuis, daar hebben we het eerste uur aan besteed. In de pauze hadden we koffie met pepernoten en het tweede uur hebben we de liederen gezongen voor eerste kerstdag. O.a. een 14e eeuws kerstlied : In dulci jubilo (met zoete jubel….).
Ik ben toch zo blij dat ik de cantorij-repetities weer kon oppakken na het infarct. Want het is namelijk echt zo : Quand tu chantes ca va!

Reageren

25 november: Top 2000

Door Ada

Op 25 november 2014

In Muziek

Vandaag heb ik gestemd. Voor de Top 2000. Tussen Kerst en Oud&Nieuw wordt ie uitgezonden op Radio 2. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik eigenlijk altijd naar Radio 5 luister. ‘s Morgens. ’s Middags kunnen de programma’s en presentatoren me nog niet genoeg boeien. Ik ben ook nog niet zo lang 50+.

Onze wekkerradio staat aan Gerard’s kant van het bed. Die staat standaard op Radio 2. Deze week is het de Top 2000-stemweek en dat kan de oplettende luisteraar niet ontgaan: in het halve uur dat ik ’s morgens naar Radio 2 luister heeft men mij goed ingepeperd dat het deze week stemweek is!. Pfff, alsof je slechthorend bent.

In 2011 had ik voor het laatst gestemd. Soms gun ik mij er geen tijd voor. Maar in deze periode heb ik tijd zat, dus ik ben er eens voor gaan zitten.
In de vooraankondiging wordt luidkeels geroepen: : “DE BESTE MUZIEK OOIT GEMAAKT!”
Het liefst zou ik dus een stuk van Bach kiezen, maar dat is niet de bedoeling. Past niet bij het zenderprofiel. Daar hebben we Radio 4 voor. Verder ben ik helemaal weg van een triest, jazzy stuk van Frank Sinatra “Just friends”. (luister en geniet, klik voor You Tube >>>) Staat ook niet in de lijst. Daar hebben ze dan waarschijnlijk Radio 6, de jazz-zender voor. Van Charles Aznavour wilde ik ‘Sur ma vie…” in de lijst hebben. De eerste keer dat ik dat hoorde (Arbeidsvitaminen/Jan Steeman) kreeg ik tranen in de ogen. Dat is voor mij de beste muziek: het moet iets met je doen. Maar “Sur ma vie” hoor je alleen op Radio 5. Kennelijk is mijn smaak niet in één zender te vangen.

Maar….. we doen niet kinderachtig. Ik stem gewoon zonder commentaar. Er staan nog genoeg pareltjes op de lijst. Daniël Lohues, Boudewijn de Groot, Stef Bos, Herbert Grönemeyer, ze hebben allemaal mijn steun weer gekregen. En natuurlijk staat er weer een nummer van The Beatles op mijn lijst. Vanaf 1e Kerstdag gaan we weer genieten! En die andere muziek zet ik wel op m’n MP-3: voor als ik straks weer door de Onlanden naar Groningen fiets.

Reageren

21 november: Theresiënmesse

Door Ada

Op 21 november 2014

In Muziek

Vandaag heb ik zelf ‘het sanitair’ weer gedaan.
Het is een vreemde gewaarwording om te genieten van een klus waar ik zo’n hekel aan heb….. ik had de Theresiënmesse van Joseph Haydn op de oortjes en heb luidkeels de altpartij meegegalmd. Weer een stap in het revalidatieproces.

Toen wij in Roden gingen wonen (1989) ging ik op het Rodens Christelijk Gemengd Koor, een koor dat klassieke werken zong. Tot die tijd had ik nog nooit klassiek gezongen; de Theresiënmesse was het eerste stuk in dat genre dat ik instudeerde. Het werd uitgevoerd met vier solisten en een groot orkest. Fantastisch vond ik het. Het was moeilijk. De alten moesten zo hoog, dat ik één noot niet mee kon zingen. Maar wat een fantastisch stuk! Mooie aria’s. Geweldige koorpartijen. Het ‘Benedictus’ kan me nog steeds ontroeren.

RCGK was een beetje een chique koor. Daar paste ik niet echt bij, maar ik heb er wel vijf jaar bij gezongen.
Mannen in een donker pak, dames allemaal in een lange, zwarte jurk met een blauwe satijnen blouse. Bij de uitvoering had ik mijn lange haar in een keurige knot.
Ik zag er zo onherkenbaar uit, dat Frea (destijds 5 jaar) tegen Harriët (3 jaar) zei toen ze een foto van het koor zag: “Kijk Harriët, die mevrouw, dat is mama.”
Toen Carlijn is geboren ben ik gestopt met het koor.

Toen mijn vader overleed was dit klassieke werk mijn ’troost-stuk’. Ik trok me er mee terug (oortjes in) en liet de muziek het werk doen.
Zo werd het een soort privé-requiem: als ik de muziek hoor brengt het mij in gedachten terug naar de heen- en terugweg van en naar Hoogersmilde.
Alleen in de auto die gevuld is met klassieke muziek; gedachten laten gaan en tranen laten stromen.

In 2012 bestond het RCGK 100 jaar en gaven ze een groot jubileumconcert. Mét gastzangers. En ik mocht ook meedoen!
De Franse les heb ik dat jaar opgegeven en me voor één jaar nog eens gestort op ingewikkelde muziek. Genoten heb ik.
Maar een mens kan niet alles. En dit mens al helemaal niet. Er moeten keuzes gemaakt worden en de keuze viel na één jaar toch weer op de Franse les.

Zo af en toe dompel ik mezelf weer even onder in de Theresiënmesse en onderga ik de muziek als een warm bad.
Voor de liefhebbers: hierbij een link >>> naar de Wikipedia-pagina met informatie over de mis.
Op YouTube en Spotify kun je verschillende uitvoeringen van de Theresiënmesse van Joseph Haydn vinden.
Luister vooral eens naar het Benedictus….. om stil van te worden.

Reageren

13 november: Nu al Christmas-carols?

Door Ada

Op 13 november 2014

In Muziek

Het is half november en ik heb vanmiddag de eerste Christmas carol alweer gezongen.
Op zaterdag 13 december ga ik namelijk meedoen aan de “Christmas-carol-Scratch’-dag van In Between >>> , een gemengd zangkoor uit Leek. Gisteravond kreeg ik een mapje met de vierstemmige muziek en een CD waar de alt-partij op staat. Komt het nu even goed uit dat ik tijd genoeg heb om te oefenen?

Vanmiddag het eerste liedje eerst maar eens beluisterd: Sussex Carol. Kende ik niet eens…..
Dan ga ik als volgt te werk. Eerst zoek ik het lied op op You Tube. Dan luister ik naar de melodie en probeer alvast de woorden wat mee te zingen. Als de melodie een beetje in m’n hoofd zit zet ik de alt-cd aan en probeer mee te zingen. Verder ben ik nog niet gekomen. De vermoeidheid slaat op de gekste momenten toe en ook nu heb ik de Sussex Carol maar even aan zijn/haar lot moeten overlaten. Morgen verder.

Reageren

4 november: Alladin & z’n collega’s

Door Ada

Op 4 november 2014

In Alledag, Muziek

Gisteren vertelde ik over mijn grote liefde voor sprookjes.
Wij lazen vroeger thuis de Donald Duck. Volgens mijn vader hoorde dat gewoon bij de opvoeding. Het was gewoon kostelijk om te zien dat hij op z’n zeventigste bij ons thuis nog met de Donald Duck voor z’n neus zat. Maar dit terzijde.
Omdat de tekenfilm Sneeuwwitje in de jaren ’60 in Nederland draaide, kreeg je bij de Donald Duck een boek met het verhaal van Sneeuwwitje en bij iedere Donald Duck zat dan een zakje met plaatjes om in dat boek te plakken.
Geweldig vond ik dat! Wat een mooie plaatjes! De film heb ik destijds nooit gezien. Wij gingen niet naar de bioscoop. Maar ik had de film ‘in plaatjes’ in mijn hoofd.
Als er weer een nieuwe Disney-film uitkwam dan stonden de verhalen daarvan in de Donald Duck en ik smulde van Assepoester, Doornroosje en noem alle klassiekers maar op.

In de jaren ’90 deed de video-recorder zijn intrede. Wij kochten ook zo’n ding. Ik kon mijn geluk niet op toen de Disneyklassiekers op video uitkwamen. De eerste film die we kochten was Assepoester. Eén van de kinderen kreeg hem als verjaardagskado. Samen met de kinderen zat ik op de bank te genieten van het sprookje: wat prachtig en wat mooi getekend. Toen Sneeuwwitje uitkwam heb ik hem eerst alleen gekeken. Het plaatjesboek van de Donald Duck heb ik niet meer, maar de ‘plaatjes’ herkende ik allemaal:

7 dwergen op boomstam

de dwergen op een boomstam, Sneeuwwitje in haar glazen kistje, wat een jeugdsentiment.
Jaren achtereen heb ik samen met de meiden op zaterdagavond op de bank gezeten om een film te zien. De kleine Zeemeermin, Belle & het beest, de Leeuwenkoning: ik kan ze wel dromen. Ons gezin communiceert soms in Disneyquote’s. “Weet je zeker dat dit water hygiënisch is? Stel me niet teleur! Als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niets niemendal… Ik jubel! Oohh….áls. We leven wel in de 14e eeuw, vader!” Zo kan ik uren doorgaan.

Nu ben ik 54 en inmiddels weet ik dat de Disneyliefde nooit over gaat. Afgelopen vrijdag had ik een off-day. Huilen, piekeren, bluuuh! Toen heb ik samen met Carlijn naar Alladin gekeken. Met die idiote geest, ingesproken door Pierre Bokma. Meegezongen met “Prins Ali, o dat is die… ”
Het helpt.
Echt.

Reageren