Categorie: Alledag Pagina 259 van 309

3 januari: De krant? Nee, die lees ik niet meer….

Door Ada

Op 3 januari 2017

Voor de kerstdagen wilde ik een kaartje brengen naar een vroegere buurvrouw, maar dat kon niet meer in Roden. In Kerknieuws las ik dat ze was verhuisd naar Vredewold in Leek.
Achter zo’n klein berichtje met een nieuw adres schuilt een wereld van verdriet en frustratie. Zwanny heet deze buurvrouw.

We leerden haar kennen toen ze schuin tegenover ons kwam wonen samen met Jan. Een heerlijk romantisch verhaal ligt hieraan ten grondslag. Jan was weduwnaar en woonde in Wieringermeer. Hij had een caravan op camping “Ot & Sien” en nadat zijn vrouw was overleden wilde hij die verkopen. Die caravan werd gekocht door Zwanny, een zelfstandige alleenstaande vrouw uit de stad Groningen. Ze was met pensioen gegaan (medisch-secretaresse was ze geweest) en wilde wat meer naar buiten.

Ze was heel blij met de caravan, maar er waren soms wat klusjes die ze niet alleen kon en Jan had aangeboden dat hij nog wel eens langs wilde komen om haar te helpen. Ik zal verder niet in details treden, maar Jan (71) en Zwanny (65) werden op hun oude dag verliefd op elkaar; nou vooruit, één detail dan: “Hij had zulke prachtige blauwe ogen…”
Ze kochten samen een huis aan de Boskamp, waar ze gingen samenwonen. Ze waren erg gelukkig met z’n tweeën en ze draaiden volledig mee in het sociale gebeuren in onze buurt. Meer dan vijftien jaar woonden ze bij ons in de straat. Jan overleed in 2009 en Zwanny verhuisde na een jaar naar een appartementencomplex waar ze jaren naar volle tevredenheid woonde. Ja, haar ogen werden wel slecht, maar ze redde zich nog prima. Dapper trok ze met haar rollator het dorp in voor de dagelijkse boodschappen.
In juli bracht ik haar bezoekje ter gelegenheid van haar verjaardag. Ze moest nadenken wie ik ook maar weer was. In oktober kwam ze nog langs met een mantelzorgvriendin die vertelde dat ze naar de dagopvang ging en dat er gezocht werd naar een andere woonruimte.

Vorige week fietste ik naar Leek om haar op te zoeken. “Je hebt wel iets bekends…“.
Ze liet me haar kamer zien en een hele stapel kerstkaarten. “Jij weet vast wel wie dit allemaal zijn…”.
De blik in haar ogen herkende ik. Van mijn schoonmoeder. Van mijn oom.
De vrouw die het eerste vrouwelijke kerkenraadslid in Groningen was, die twee kranten las en altijd overal mee op de hoogte was zat ontheemd in een gezellige groepsruimte.
Op tafel lag het Dagblad van het Noorden. “De krant? Nee, die lees ik niet meer.”

Alzheimer. Wat een rotziekte.

Reageren

2 januari: Mijn eerste idool (2)

Door Ada

Op 2 januari 2017

In Alledag

“De man die de lach aan z’n kont heeft hangen.” Zo begon het blog dat ik schreef over André van Duin op 7 januari 2015 met als titel Mijn eerste idool >>>.
In 2015 kwamen er berichten in de pers dat hij in een serieus toneelstuk ging spelen.
Zes weken zou ‘The Sunshine Boys” gaan lopen in het De la Mar-theater in Amsterdam.
O, wat zou ik dat graag willen zien: Van Duin voor het eerst op de planken als serieus acteur! Maar in 2015 hadden we te veel andere dingen aan ons hoofd en het kwam er niet van. Tot mijn grote genoegen las ik deze zomer dat de voorstelling (wegens overweldigend succes, waarom verbaast me dat nou niet) was verlengd en dat er zelfs een tour langs verschillende theaters kwam in het najaar van 2016. De laatste voorstellingen waren in Groningen en de allerlaatste was op vrijdag 30 december in de Stadsschouwburg.

Daar waren Gerard en ik bij! Een cadeautje voor onszelf. Ooit zaten we in diezelfde schouwburg helemaal bovenin op de achterste rij (zonder beenruimte) bij een revue van André van Duin met Simone Kleinsma. We vergaten destijds de opgevouwen benen: geweldig, wat een show. Maar deze keer dus geen revue…… met respect en bewondering hebben we gekeken naar een prachtige voorstelling.
Dit stond er over op de site van de Oosterpoort:

André van Duin schittert, samen met Kees Hulst, als variétéduo in de legendarische komedie ‘The Sunshine Boys’.
Meer dan veertig jaar vormden de komieken Willie Boogaard en Louis van Os een succesvol duo, maar vanaf het moment dat Louis van de een op de andere dag besloot dat hij er genoeg van had, hebben ze elkaar niet meer gesproken. Vooral Willie zit vol rancune en slijt zijn dagen in zijn pyjama in een aftands appartement. Zijn neef probeert het duo weer bij elkaar te brengen om nog eenmaal hun beroemdste sketch te spelen.
De confronterende hereniging van deze twee rasartiesten op leeftijd zorgt voor zowel zeer komische als ontroerende momenten. Met heel veel hilarische en geestige scènes, laat André van Duin zijn publiek als vanouds heerlijk lachen.

Het bijzondere was, dat Van Duin de lach ‘die hij altijd aan zijn kont heeft hangen’ deze keer niet mocht gebruiken. Hij moest toneelspelen. Uit interviews met hem heb ik begrepen dat hem dat erg veel moeite kostte, maar het is prima gelukt. Een narrige, eenzame man. Een Grumpy van het ergste soort. Niet sympathiek, evenals zijn tegenspeler Keest Hulst. Ze zijn soms aandoenlijk in hun gekissebis, het gemopper op elkaar. De bitterheid over de vergane roem druipt er van af, twee heren op leeftijd waarvan je hoopt dat je er nooit naast komt te zitten op een verjaardag…….

Maar we hebben wél gelachen! Ondanks het tragische gegeven was het zeer grappig en onderhoudend om naar te kijken en luisteren. Dit belooft nog wat voor de toekomst. Van Duin vertelde afgelopen najaar bij de De Wereld Draait Door dat hij wel een beetje klaar was met de gekke hoedjes en pruiken. Hij ging meer dingen doen die beter bij zijn leeftijd passen, zoals deze voorstelling en de CD met Wim Sonneveld-liedjes. Ook vertelde hij toen dat hij in 2017 meewerkt aan een dramaserie over Hendrik Groen (die van de OMANIDO-club). Ik verheug me er al op.

Reageren

1 januari: Meer ‘lege’ tijd

Door Ada

Op 1 januari 2017

In Alledag

Een nieuw jaar! 2017 ligt voor ons. 365 dagen met elk 24 uren.
De afgelopen week had ik vakantie. Vakantie van alles eigenlijk. Geen werk, geen huishouden (nou ja…. een beetje) en geen blog. Had tijd voor wat achterstallige bezoekjes. Tijd voor mezelf. Fotoboek bijgewerkt tot en met de kerstdagen en besteld bij Albelli.
Samen met Gerard heb ik teruggekeken op 2016; heeft het ons gebracht wat we er van verwachtten? Het fotoboek belicht alleen de hoogtepunten. Ook hebben we vooruit gekeken naar het nieuwe jaar. Hebben we nog goede voornemens?

Afgelopen jaar hadden we een scheurkalender van Happinez. We hebben wat wijsheden tot ons genomen het afgelopen jaar. Soms hadden we er wat aan en soms vonden we het zweverig gezever. Eergisteren, 30 december ging het over goede voornemens.
“Je kunt nooit veraf beginnen; elke reis begint vlakbij.”
We kregen een tip over de goede voornemens. Maak je voornemens niet te groot. Beloof jezelf niet dat er nu echt twintig kilo af gaat, maar maak kleine stapjes: één dag niet snoepen, geen tussendoortjes en gezond eten bijvoorbeeld. Als dat goed gaat kun je de volgende week dit misschien twee dagen doen. Zo val je langzamer af, maar je houdt het wel langer vol.

Mijn goede voornemen heeft te maken met tijd. Meer ‘lege’ tijd. Oefenen in het off-line zijn (lees hierbij de column op Zinweb ‘het pleidooi voor lege tijd’>>> )
Het valt me op dat als ik even op iets moet wachten, dat ik dan al snel mijn telefoon grijp. Heb ik nog app’s? Is er nog mail binnengekomen? Is er nog nieuws? Het is mijn grote valkuil.
Iets opzoeken over André van Duin en vervolgens een half uur recensies lezen en oude filmpjes kijken.
De computer opstarten om mijn mail te lezen, vervolgens bezig met een spelletje, Nu.nl, blogs van anderen lezen, nog een spelletje, even een tekst voor een blog schrijven en dan na een uur tijdens het koken bedenken dat ik mijn mail niet eens heb geopend.

Hoe ik het ga doen weet ik nog niet. Maar ik wil het wel graag anders, dus ik ga het wel proberen. In het verleden is me dat gelukt met elke dag één stuks fruit (Ja. Ik weet dat het twee moet zijn, maar één is voor een Vrieswijk best al veel), elke dag beginnen met 10 minuten yoga (Ja. Ik weet dat dat minimaal is. Heeft iets te maken met de combi Vrieswijken en gymnastiek) en in kleine stapjes 10 kilo afvallen.

Na een jaar wijze spreuken van de scheurkalender kom ik tot de conclusie dat we in onze PKN-kerkdiensten een heleboel wijsheid op een presenteerblaadje krijgen aangeboden.
Met één van die wijsheden van één van onze vorige voorgangers begin ik het nieuwe jaar:

Vrede met wat was
vreugde om wat is
en alle goeds voor de toekomst.

Reageren

24 december: Een digitale kerstkaart.

Door Ada

Op 24 december 2016

In Alledag

Woensdag 21 december was mijn laatste werkdag van dit jaar. Het hele jaar door ben ik zuinig met mijn vrije dagen, want ik wil graag minstens twee weken vrij rond kerst en oud&nieuw. Even uitblazen van het drukke levensritme, even geen cantorij, Franse les, werk, huishouden en wat dies meer zij.

Vandaag schrijf ik het laatste blog van dit jaar: ik neem een weekje vakantie.

Kerstmarkt Bremen, 17 december 2016

Niet dat ik geen inspiratie heb, of een writers-block of zo, het beschrijven van de waarde van de dag kost mij hoegenaamd geen moeite. Er verdwijnt regelmatig een blog in de prullenbak omdat ik het achteraf toch minder geslaagd vind en dan is er al weer iets anders leuks waar ik over kan schrijven.

Nee, ik neem even afstand van alles. Ik ga lekker wat lezen, borduren, een dagje weg, kortom: vakantie.
Vorige week hebben Gerard en ik heel ouderwets kerst- en nieuwjaarsgroeten verstuurd aan familie, vrienden en bekenden. Vandaag stuur ik alle lezers van mijn blog (ook namens Gerard) een digitale kaart:
Fijne feestdagen en een gezond 2017!

Begin januari meld ik mij weer, tot dan.

P.S. Toch nog iets lezen van mijn hand?
Klik hier >>>> voor het verslag van het kinderkerstfeest in Op Helte op kerstavond.

Reageren

22 december: Wilma

Door Ada

Op 22 december 2016

In Alledag

Vanmorgen werd ik wakker met de datum van vandaag in mijn hoofd.
Verjaardag van Wilma. Mijn vriendin sinds de HAVO. Ze overleed in 2011, vandaag zou ze 56 geworden zijn. Niet dat we die verjaardag uitgebreid vierden; Wilma woonde al sinds 1993 met haar Henk en twee dochters in Denemarken.

Toen ik op de HAVO in Assen kwam vanaf de kleine MAVO in Smilde was de overgang op zijn zachtst gezegd groot. Ontheemd liepen we te zoeken in lange gangen en het duurde even voordat we ‘gesetteld’ waren. De eerste gymnastiekles was het begin van mijn vriendschap met Wilma. Onze gymleraar was Van der Schaaf, toen ook conrector van de HAVO-afdeling. Een hele aardige man, zelfs voor iemand die zo slecht in gymnastiek was als ik. Hij begon zijn praatje met een verhaaltje over gym en dat niet iedereen daar even goed in was. “Wie kan er bijvoorbeeld geen handstand?” Voorzichtig stak ik mijn hand op, in de verwachting dat ik wel de enige zou zijn die dat niet kon. Maar aan de andere kant kwam ook een hand omhoog; die van Wilma. “Dames, gaan jullie maar eens even bij elkaar staan. Jullie helpen elkaar, alle anderen doen het alleen.” Niet lang daarna hingen Wilma en ik al slap van het lachen tegen het klimrek aan. Het begin van een geweldige vriendschap. Ze was een ontzettend leuk mens, ze was erg grappig en had een aanstekelijke lach.

Na de HAVO ging Wilma een secretaresse-opleiding doen, ik ging werken. Op 31 mei 1979 belde ik haar ’s avonds op. “Morgen begin ik aan mijn eerste baan, ik ga werken bij boekhandel Iwema in Assen!” Ze zei: “Dat is toevallig! Morgen begint er ook een vriendin van mij hier uit Beilen bij die boekhandel. Sjanètje Krokètje!” Ik hoor het haar nog zeggen. De volgende morgen ontmoette ik inderdaad Jeannette (zie Boekenvriendin >>>).
De rest is geschiedenis. Jeannette, Wilma en ik spraken af om een dag met z’n drieën naar Groningen te gaan, het begin van onze ’trio-vriendschap’. We bleven leuke dingen met elkaar doen, trouwden, kregen kinderen en zochten elkaar regelmatig op.

Toen Wilma en Henk in 1993 naar Denemarken verhuisden gingen Jeannette en ik af en toe een weekend naar haar toe. Heerlijke weekenden. Elkaars foto’s bekijken, bijpraten, winkelen en gewoon samenzijn. Met z’n drieën hadden we altijd heel veel lol en ook behoorlijk veel lawaai. In 2009 gingen we ter gelegenheid van onze dertigjarige vriendschap met z’n drieën een weekend naar Parijs met een busreis van Paulusma Reizen. Hilarisch was het. Op de foto hiernaast staan we met z’n drieën voor Versailles, Wilma staat in het midden. We spraken toen af dat de volgende gezamenlijke reis naar Brussel zou zijn, maar daar is het niet meer van gekomen.

Kort na Parijs werd Wilma ernstig ziek. We hebben haar nog een aantal keren opgezocht en in augustus 2011 hebben we afscheid van haar genomen.
Jeannette en ik hebben onze draai daarna wel even weer moeten vinden. Van een trio-vriendschap naar een duo-vriendschap. We missen Wilma, we missen de onbedaarlijke lol die we met haar hadden. Onze vriendschap heeft zich na Wilma’s overlijden verdiept. We delen het verdriet om het gemis, halen samen herinneringen op aan haar en verder blijven we hetzelfde doen wat we ook met Wilma deden: we zoeken elkaar regelmatig op en doen af en toe iets leuks.

Goede vrienden zijn als sterren.
Je ziet ze niet altijd, maar je weet dat ze er altijd zijn.

Reageren

21 december: de kortste dag

Door Ada

Op 21 december 2016

In Alledag

20 december: geen blog.
Die dag was zo vol dat er geen tijd overbleef om iets te schrijven.
Nou, dan niet.
Dat betekent natuurlijk niet dat er ook geen ‘waarde van de dag’ was, het was juist een heel waardevolle dag.
Gistermiddag was er om 16.00 uur een eindejaarsbijeenkomst van de afdeling waar ik werk. ‘Mijn manager’ en ik zongen een Christmascarol, ik mocht het verhaal van Pieter >>> voorlezen en uit haar toespraak haalde ik de volgende woorden: “Hoe weet ik of ik het goede doe? Daarbij maak ik altijd dezelfde afwegingen: Is het vriendelijk? Is het rechtvaardig? Is het ruimhartig? Geeft het ruimte, kunnen we er bij lachen? Dan is het goed. Is het vol met woede, wrok of gericht op het eigen belang en het eigen gelijk? Dan is het niet gericht op een positieve ontwikkeling en in strijd met de waarden waar ons bedrijf voor staat.”
Wijze woorden. Deze afweging kun je maken bij elke beslissing die je neemt.
Om 19.30 uur werkten Gerard en ik mee aan het kerstfeest van de Passage in Smilde. In de zaal waar wij in 1983 onze bruiloft hielden ontmoetten we weer allerlei mensen die we kennen van vroeger. Zo was daar bijvoorbeeld buurvrouw ’tante Betty’, waar ik als klein meisje naast woonde. Zij vertelde over het moment dat wij elkaar leerden kennen. Zij kwam als nieuwe buurvrouw op bezoek bij mijn moeder. Als drie-jarige (ik stotterde in die tijd) was ik vooral geïnteresseerd in de inhoud van haar tas. Nadat ik een tijdje had staan drukkelen sprak ik de gevleugelde woorden: “He-he-he-‘j ok soekelao in de tasse?”
53 jaar later wordt ik daar nog steeds mee geplaagd. En nee, ze had weer geen chocola in haar tas…..
Gisteravond om 21.00 uur zaten we aan de koffie op de verjaardag van Gerards broer. We hadden natuurlijk af kunnen zeggen, maar dat is in de familie Waninge eigenlijk niet de bedoeling.
We hadden het ook niet willen missen. Zwager en schoonzus ontvingen ons in hun nieuwe huis en lieten trots zien hoe het was geworden. Het was nog niet helemaal klaar, maar al wel bewoonbaar.
We dronken een glas, aten lekkere hapjes en genoten van elkaars gezelschap en elkaars verhalen.

Vanmorgen moest ik eigenlijk om 08.00 uur op kantoor zitten, maar op dat moment lag ik nog in bed en hoorde de klokken van Catharinakerk.
Even pas op de plaats, ik begon twee uur later aan mijn werkdag.
Aan het ontbijt schoot ik in de lach om een afbeelding bij een bericht dat Frea had gedeeld op Facebook.
Die heette ‘9 manieren om naar Nederland te kijken’. (Klik op de foto voor een vergroting).
Erg komisch; een goed begin van de kortste dag van het jaar.
Na vandaag worden de dagen al weer langer!
Wat een aangename gedachte.

Reageren

19 december: 4e Advent

Door Ada

Op 19 december 2016

In Kerk & gemeente

Met het hoofd nog vol beelden en indrukken van Bremen zaten we gistermorgen in Op de Helte voor de vierde adventsviering. Vier kaarsen werden aangestoken; we zingen deze weken steeds het kaarsenliedje ‘Midden in de donk’re nacht’, door juf Renny 26 jaar geleden al aangeleerd aan de nu 30-jarige Frea in groep 1. Goede herinneringen.

We hoorden een profetie uit Jesaja en een gedeelte uit het eerste hoofdstuk van Mattheus.
Er was even verwarring over wie de schriftlezing zou doen. Er was gerekend op iemand van de kindernevendienstleiding, maar dat was kennelijk niet goed gecommuniceerd. Maar (zoals we dat in Drenthe zeggen): “Döt ok niks”, Yvonne las het onvoorbereid voor. Complimenten.
Wat de kindernevendienst wel goed had voorbereid in deze adventsperiode is het project voor de kinderen “Speuren naar tekens van hoop”. Iedere zondag gingen de kinderen op zoek naar een teken, daarbij hoorde een verrassingsdoos. De zoektocht werd gisteren vanaf de preekstoel genavigeerd. “Koud. Kouder. Ietsje warmer. Warm!” De groep kinderen zwierf door de kerk, maar vond dankzij ‘Walter-maps’ onder enthousiast geroep de doos.

In deze viering stond ‘de naamgeving’ centraal. We kregen de gelegenheid om ons voor te stellen aan de mensen die bij ons de buurt zaten. In de overdenking hoorden we over de naam van Jezus, die genoemd is naar Joshua, de man die volk Israël over de rivier de Jordaan in Kanaän bracht. Onze nieuwe voorganger Walter Meijles preekt niet, hij vertelt.
Het zet de verhalen in de tijd. Zo hoorden we gisteren dat de profetie uit Jesaja bedoeld was voor koning Achaz, die een zoon zou krijgen: Hizkia. Mattheus heeft die profetie gebruikt om het grote belang van Jezus in de geschiedenis aan te geven. Daarom begint hij ook met het geslachtsregister van Jezus, dat begint met Abraham.

Onze nieuwe predikant brengt heel voorzichtig wat nieuwigheden mee in de vieringen.
We luisterden bijvoorbeeld naar een lied van Sela.
Aan het begin van de dienst zongen we Psalm 24. Tijdens de collecte luisterden we naar een nieuwe versie van diezelfde psalm. Met mijn eigen liedboek ernaast volgde ik de tekst; andere begeleiding, andere woorden, zelfde inhoud.
Na de schriflezing zagen we een stukje uit een Amerikaanse film waarin Maria de boodschap van de engel ontvangt.

Toen de kinderen terugkwamen van de kindernevendienst hadden ze een kribbetje gemaakt met een baby erin. De voorganger vroeg waar ze het over gehad hadden.
“Maria was in verwachting en Jozef en Maria waren niet getrouwd…” vertelde Sven wat bedremmeld. Dat veroorzaakte gelach in de gemeente, waarop de dominee dat even uitlegde: “Ja, de mensen moeten lachen, Sven. Want niet getrouwd en toch een baby, dat doet ze denken aan vroeger!”
Kinderen begrijpen soms niks van grote mensen.
Heel begrijpelijk.

Gistermorgen hoorden we hoe iemand helemaal verwonderd was over het wonder van de groei van een baby in de moederschoot.
De wereld is vol wonderen.
Als je het maar wilt zien.

Reageren

18 december: Kerstmarkt in Bremen.

Door Ada

Op 18 december 2016

In Alledag

Al weken verheugden we ons op zaterdag 17 december: met Harriët en Cees gingen we naar de Weihnachtsmarkt in Bremen. Vorige week sprak ik daar iemand over die al wist dat ze daar nooit heen zou gaan. “Allent maor holten huussies en vreterij….!” luidde haar commentaar. Het weerhield ons niet: om half elf waren we al in de binnenstad. Toen moesten we eerst koffie! We vonden een Konditorei met heerlijk gebak en pittige koffie.

We keken ons werkelijk de ogen uit. Kraampjes en houten huisjes vol kerstspullen, je kunt het zo gek niet bedenken. Soms über-kitsch maar soms ook heel mooi. Kunstig houtsnijwerk, maar daar hangt dan ook een prijskaartje aan. Prul-sieraden maar ook geslepen mineralen en edelmetaal. Volgepakte winkeltjes met kerstprullaria met bordjes als “Nicht anfassen!” En “Nicht berühren!”

We kochten een beker gluhwein en stonden vanuit een Stube een poosje mensen te kijken. Prachtig tijdverdrijf. We zagen Werder Bremen – fans met allemaal dezelfde groen/witte sjaal om (wij dachten eerst FC Groningen…..)
We moesten lachen om drie dames van middelbare leeftijd met wiebelende kerstdingetjes op hun hoofd; het was uitermate komisch.
Er waren straatmuzikanten, inderdaad was er ook heel veel ‘vreterij’ en……heel veel Nederlanders.
Kortom: het was hartstikke gezellig, auf Deutsch: ganz gemütlich.

Ondertussen bezochten we de St. Petri Domkirche. Ineens ben je in een heel andere sfeer; het orgel speelde mystieke muziek en we wandelden door de oude kerk, zoekend naar wat afbeeldingen van bekende bijbelverhalen. Eenmaal weer buiten zochten we het beeld op van de Bremer Stadt Musikanten >>>, de hoofdrolspelers uit een heel ander verhaal: het beroemde sprookje van de gebroeders Grimm.

Toen het donker begon te worden zochten we de Weser op.
Op de kade /promenade waren we getuige van de Schachte Zauber: een feeërieke, middeleeuws aandoende markt met ambachtslieden, kunstenaars en muziek.
Bij een kraam van een zilversmid kreeg ik van Gerard een handgemaakt zilveren sieraad; al jaren zocht ik daar naar en hier vonden we precies wat ik bedoelde.
Ook in deze middeleeuwse sfeer kochten we een beker glühwein en genoten we van de Weihnachtsmarkt, verlicht door vuurpotten, kaarsen en lantaarntjes.

Eén van de bekers brachten we niet terug (daar betaalde je € 2,= statiegeld voor), die nam ik mee als souvenir.
Wat een lelijke beker.
Maar wat een mooie herinnering aan een fantastische dag.

Reageren

17 december: Laarwoud in Zuidlaren & de warmte van een hand.

Door Ada

Op 17 december 2016

In Alledag, Kerk & gemeente

Gistermiddag had ik een lunchafspraak met een oude vriend in Zuidlaren.
Na het broodje tonijnsalade en een goed gesprek namen we vroeg in de middag afscheid.
Het was (na een paar sombere dagen met soepkippenweer) mooi zonnig en ik besloot in Zuidlaren een fikse wandeling te maken.

Mooi dorp; zeven brinken heeft het maar liefst.
Ik wandelde vanaf de markt richting de kerk. Daarachter ligt, verscholen tussen bomen en

Havezate Laarwoud

struiken, de havezate Laarwoud >>>. Het is jaren in gebruik geweest als gemeentehuis, maar sinds de gemeentelijke herindeling is het weer privé-bezit. Je kunt er helemaal omheen lopen en het bijbehorende parkachtige landgoed is vrij toegankelijk.
De oude kerk stamt uit het begin van de dertiende eeuw, uit dezelfde tijd als de Catharinakerk in Roden.

Gisteravond was de Kerstviering in de Noorderkroon waar ons gelegenheidskoortje (zie 14 december) aan meewerkte; door iemand in onze omgeving al ironisch ‘het Jo Vincent-kwartet’ genoemd.
De viering was fijn, het zingen ging goed en het was een warm samenzijn.
Voorganger Astrid Mekes begon haar overdenking met een verhaaltje over een kind dat vol verwondering bij een kerststalletje staat. Ze ziet Jozef, Maria, het kindje, de herders, de dieren, alles wordt benoemd. Daarna draait ze zich om naar haar vader en vraagt; “En waar is God?”

Een vraag waar menigeen mee worstelt. Als je alleen komt te staan. Als je ziekte overkomt.
We kunnen allemaal wel een situatie bedenken waarin we ons afvragen waar God nou is.
Het kerstverhaal wil ons vertellen dat God als een pasgeboren baby bij de mensen is gekomen. De predikant zei daar letterlijk over: “Maar dat God voor ons is gekomen, kunnen wij daar dan iets van merken? Ja, want God woont daar waar mensen omzien naar elkaar. En daar ligt ook een opdracht voor ons: namelijk dat we Gods handen en voeten zijn. Want God woont in de warmte van een hand. Hij woont in de omhelzing bij groot verdriet of in de nabijheid van de ander die even bij je zit en naar je luistert en je steunt als de wanhoop je overspoelt. Het leven is soms onrechtvaardig en onbegrijpelijk. Dat kan niet zomaar weggenomen worden. Maar wie we ook zijn en wat we ook meemaken, we zijn niet alleen maar machteloos. Want er schijnt licht in de duisternis. En zoals de herders midden in de nacht in het licht van God kwamen te staan, zo mogen ook wij in dat licht staan. En ook wij mogen dat kostbare in ons meedragen. Immanuel, God-met-ons. Maar we moeten het wel kunnen zien en kunnen aanvaarden. Net zoals Elisabeth en Maria en Jozef dat deden. En als we dat kunnen, dan is God ineens heel dichtbij.

God woont in de warmte van een hand.
Wat een mooie gedachte.

Reageren

15 december: Tandarts & Mozart.

Door Ada

Op 15 december 2016

In Alledag, Muziek

Donderdag 15 december stond al een tijdje in mijn agenda.
’s Morgens om 10.30 uur en ’s middags om 14.00 uur ‘Kroonbehandeling’.
Drie weken geleden zat ik aan de koffie met een vers broodkapje, toen ik opeens een hard stukje kauwde. Dat was geen brood. Dat was een stuk van een kies uit mijn bovenkaak.
Daar word ik absoluut niet blij van. Gelukkig heeft onze tandarts aan het eind van zijn werkdag altijd een uur voor ‘spoedgevallen’, dus om half vijf diezelfde dag zat ik daar al.
De schade werd opgenomen, de scherpe punt werd weggeslepen en de afspraak voor vandaag werd in de agenda gezet.

Zo’n afspraak bepaalt in grote mate de waarde van mijn dag.
Bij het wakker worden is eerste wat ik denk: “Vandaag tandarts. Brrrrr.”
Het is de laatste jaren trouwens al erg verbeterd met die bezoekjes. De tandartsen die ons gebit behandelen (Mondzorg Roden >>>) zijn erg aangename exemplaren. Vriendelijk, rustig en zeer kundig.
Het moeilijkst vind ik altijd om te blijven ontspannen tijdens de behandeling. Met ademhalingsoefeningen kom ik al een heel eind, maar het blijft lastig.
Vanmorgen bedacht ik: “Ontspannen doe ik het best met klassieke muziek. Als ik nou mijn eigen muziek meeneem lukt het rustig blijven misschien wel beter.”

Met mijn MP3-speler in de aanslag kwam ik vanmorgen de behandelkamer binnen.
Natuurlijk mocht ik mijn eigen muziek luisteren; als dat helpt graag zelfs.
Het requiem van Mozart had ik op de oortjes. Als ik die muziek hoor ontspan ik al.
Onder het “quam olim Abrahae promisisti et semini eius” kreeg ik een mondring ingeplaatst waardoor je lippen bij je gebit worden weggetrokken. Het is maar goed dat ik niet weet hoe je er dan uit ziet……
“Benedictus, qui venit in nomine Domini” zongen de solisten. “Zet u de kiezen maar even op elkaar” vroeg de tandarts. Vreemde combi.

Maar het hielp wel! Fantastisch, wat scheelde dat een hoop. Je hoort dan namelijk ook niet de muziek die uit de luidspreker van de spreekkamer komt.
Na de behandeling vroeg ik naar de scans die de tandarts had gemaakt. Hij liet me de computerfoto’s zien; ik zag mijn eigen kaak waar nog een stompje van de kies in zat en de computer berekende toen precies hoe de nieuwe kroon tussen die stomp en die kies daaronder er uit komt te zien.
Vanmiddag kreeg ik de nieuwe kroon al geplaatst. In precies de goede kleur wit, zodat hij bij de rest van mijn gebit past.
Kunstenaars zijn het.
Hierbij een link >>> naar een mooie uitvoering (Herreweghe) van het Benedictus.
“Zet u de kiezen maar even op elkaar……”

Reageren