Categorie: Alledag Pagina 261 van 309

4 december: An Englishman meets Sinterklaas.

Door Ada

Op 4 december 2016

Via de PKN-gemeente kon je dit weekend een Sinterklaas met twee Pieten op bezoek krijgen. Het leek Gerard en mij een leuk idee om dat te doen voor onze Engelse schoonzoon Jon, die gisteren voor het eerst het sinterklaasfeest met ons gezin mee zou vieren.

Rond half zeven (onze dochters wisten ook van niks) stopte er een auto voor ons huis waar de goede Sint uitstapte. “Hé kijk, een Sinterklaas…..!” Het bleef even stil.
“Oh my God…..mama…..?!” Toen ze me aankeken snapten ze al wat wij bekokstoofd hadden. Toen werd er ook al op de ramen gebonsd en stonden de dames in opperste staat van opwinding te gillen in de keuken.

Toen de gemoederen weer bedaard waren zaten we in een kring met Sinterklaas en twee Pieten. Sinterklaas vertelde (niet in het Spaans maar in het Engels) een heleboel over zijn feest. Over de tradities. De liedjes. Natuurlijk gingen we met elkaar ook wat liedjes zingen.
Ik had de map met Sinterklaasliedjes nog uit de de jaren negentig en we haalden wat herinneringen op aan vroegere Sinterklaasavonden.
De oude bisschop vertelde over het zetten van de schoen, de cadeautjes, de boot en dat de kinderen vroeger echt bang voor hem waren. Als voorbeeld daarvan hadden de Pieten een ouderwetse roe mee en Sint vertelde dat de kinderen (vroeger hè) zelfs met de zak mee naar Spanje werden genomen.
Cees wekte de toorn van Sinterklaas door te beweren dat het een goedkope manier was om in Spanje je komen…… “Pas maar op, ik kan je vanavond nog meenemen!”
Sinterklaas had zich goed voorbereid. Hij vroeg dochter Frea naar Engeland; en of ze Nederland ook miste. “Wel de familie en vrienden maar het land niet.” De Sint wist ook dat Carlijn ‘in het buitenland’ woonde en testte haar kennis van de Friese taal. Sint sprak in onberispelijk Fries “Bûter brea en griene tsiis…..” en tot zijn stomme verbazing antwoordde Carlijn in onberispelijk Fries “wa ’t dat net sizze kin is gjin oprjochte Fries!” (Irene: je kunt trots zijn, ze is al helemaal ‘verfriesd’……)

Sinterklaas aan de Boskamp

Iedereen speelde het toneelstukje vol overgave mee. Toen Gerard aan de Sint vroeg: “Wil je misschien wat drinken?” viel iedereen erover dat de oude heer met ‘je’ werd aangesproken.
Sinterklaas is een U. En hij wilde wat drinken met een rietje.

Jon heeft genoten van het bezoek van Sinterklaas. Wij ook. Jon en Frea zongen nog een duet voor de Sint en onze dochters zongen met z’n drieën een Engelse canon voor de Goedheiligman.
Als beloning kregen ze een handje pepernoten.
Wat is het toch een mooi feest. Er is nu in ieder geval één Engelsman die een beetje snapt wat wij bedoelen.
Verf die Piet maar groen of paars, maar blijf het feest vooral vieren.
Dank je wel, Kai, je deed het fantastisch!

P.S.: onze Jeugdraad vraagt voor het bezoek van Sinterklaas een financiële bijdrage voor JOP, de Jeugdwerktak van Kerk in Actie, PKN.

Reageren

2 december: Het moreel van de voorzitter.

Door Ada

Op 2 december 2016

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Donderdagavond. Wekelijkse cantorijavond. Ik schoof aan op mijn plekje op de achterste alten-rij naast de bassen en we begonnen met inzingen. We doen allemaal mee met de oefeningen, maar sommigen vinden er wel iets van. Bij het omhoog brengen van de armen onder hoge geluiden bromt een bas: “the living death….”
Ieder beleeft het op zijn eigen manier.

Bij één lied mopperden de alten dat ze met een klein clubje waren. Dat komt omdat Essina en ik bij dat lied bij de tenoren zingen. Onze cantrix waarschuwde toen dat ze iets onaardigs ging zeggen. “De alten zijn bij dit lied helemaal niet belangrijk. De tenoren ook niet. Het gaat om de sopranen en de bassen. De rest is ‘opvul’…”
Dit soort uitspraken maakt een mens nederig.

Bij een ander lied zingen de vrouwen couplet 1 en de mannen couplet 3. Toen de mannen couplet 3 zongen zat één sopraan heel dapper met hen mee te zingen.
“Je bent geen man, hoor!” legde haar buurvrouw uit.
Onze cantrix heeft een geduldig karakter.
Dat helpt volgens mij wel bij het werken met amateurs zoals wij.
Een eenvoudig lied van twee regels werd door ons de eerste keer beroerd uitgevoerd. Bedaard zegt ze dan: “Het mag wel eenstemmig…”.
Verder probeert ze ons op alle mogelijke manieren enthousiast te laten zingen.
“Laat het eind van het eerste couplet klinken alsof je vreselijk zin hebt in het tweede couplet!”
Collega-tenor en ik hoeven elkaar dan alleen maar aan te kijken. “O….alsóf”.
Dat woord zegt iets over de zangbeleving tot dan toe.

Nu wek ik de indruk dat het niet zo goed ging gisteravond, maar dat is geenszins het geval. Het is gewoon een repetitie, dan mag het fout gaan. Het komt maar zelden voor dat er tijdens een viering iets de mist in gaat.
We hebben gewoon hard gewerkt!
Van één moeilijk lied zei de cantrix zelfs dat ze dat lied al eens eerder met andere cantorij had proberen in te studeren “en dat was een hopeloze bende!”
Onze voorzitter zei: “Volgens mij waren wij dat ook….”
Altijd fijn, zo’n bestuurslid dat het moreel hoog houdt.

Reageren

1 december: ‘MIJN PERSOON’

Door Ada

Op 1 december 2016

In Alledag

Sinterklaas is in het land. Daar krijgen wij niet meer zoveel van mee. Vroeger hadden wij een goede relatie met de goedheiligman. Hij stuurde brieven naar onze dochters, kwam ieder weekend iets in de schoen doen, haalde verlanglijstjes op en bracht op zijn verjaardag een zak met cadeautjes.

zelfgeschreven in het mooiste handschrift

Het was, naast hun eigen verjaardag, één van de hoogtepunten in de kinderlevens van onze meisjes. Sinterklaas is natuurlijk een toneelstukje dat grote mensen opvoeren voor kinderen. Een soort geheim. Wij speelden het spel vol overgave; wij genoten net zo van het feest als de kinderen.
Wij vieren het nog ieder jaar. We spreken met Rodermarkt al een datum af en trekken lootjes via Lootjestrekken.nl.
Gerard en ik weten niet van elkaar wie we hebben. We hebben het over ‘MIJN PERSOON’. Gistermiddag liep hij al wat geheimzinnig met een tas door de keuken.

Bedankbriefje in de schoen

Vandaag werd er een pakje bezorgd. “Heb jij wat besteld?” Ja, voor ‘MIJN PERSOON’.
We hebben al weer voorpret met z’n tweeën. We zitten met een schrijfblok voor de neus televisie te kijken, af en toe een zin schrijvend aan een gedicht. Dit jaar introduceren wij het Sinterklaasfeest bij onze Engelse schoonzoon. Hij had gelijk nadat hij een lootje had getrokken aan Frea verteld wie hij had. O, was dat niet de bedoeling. ….?!?
Er kan eigenlijk niet zoveel verkeerd gaan. Frea zal hem wel wat helpen en het gaat bij ons niet echt om de cadeautjes, maar vooral om de gezinslol.

Vijf gedichten heb ik al klaar voor MIJN PERSOON.
Die kan zijn of haar borst nat maken…..

Voor oudere blogs over Sinterklaas uit 2014 zie Intocht Sinterklaas >>> en Sinterklaaskriebels >>>

Reageren

29 november: Boerenkool en goede eters.

Door Ada

Op 29 november 2016

In Alledag

Gerard heeft dit jaar fantastische boerenkool in zijn tuin.
We hadden natuurlijk een prachtige nazomer. Spekbonen, andijvie, sla, spinazie, rode bieten, zelfs de kalebassen deden het geweldig. En dat terwijl de moestuin in het voorjaar naar achteren is verplaatst naar een plek waar beslist geen ‘rijke akkerbouwgrond’ was.
Een vriend regelde een berg compost die werd vermengd met de schrale aarde en zowaar: een model groentetuin. Moeder Waninge zou trots geweest zijn,

Gisteravond zaten we met z’n zessen aan tafel. Twee nichtjes, (dochters van Gerards broer Jan) met hun mannen. Net als ons gezin ook al ‘internationaal’: één van de mannen komt uit België. Niet opgegroeid met stamppot. Maar inmiddels al wel zolang in Nederland dat hij het graag lust. Met z’n prachtige tongval vroeg hij zich af waarom er een potje zilveruitjes op tafel stond. Waninge gewoonte….persoonlijk vind ik het zonde van de boerenkool. Maar dit terzijde.

Een grote pan aardappels, een emmer vol boerenkool, een gebakken verse worst en een XXL-rookworst. Gisteravond werd er weer goed gegeten. Ook een Waninge gewoonte.
Het komende weekend krijgen we alle kinderen thuis voor het vieren van Sinterklaas. We hebben nog boerenkool zat…..ik zal extra zilveruitjes inslaan.
Waninge’s hé?

Reageren

28 november: Adventus Domini

Door Ada

Op 28 november 2016

In Kerk & gemeente

Sinds september hebben we bij onze PKN-gemeente een nieuwe predikant. (zie 12 september >>>). Relatief jong en vol nieuwe, verfrissende ideeën.
Vorige week vroeg hij of ik gitaar wilde spelen bij ‘een nieuw lied’. De Op de Helte-cantorij zong een lied van ‘Sela’, het heette ‘de dag van de Heer’. Het was op zich niet een nieuw lied, want het staat al in een liedbundel, maar voor onze gemeente was het soort lied wel nieuw. Ik vroeg collega-gitariste Piety er ook bij en zo stonden wij gistermorgen met z’n tweeën met de gitaar om op het podium.
We moesten er allemaal aan wennen. Onze cantorijen staan niet te boek als ‘swingende koren’ en dit was wel een swingend lied. Het kwam dan ook niet helemaal goed uit de verf.
Maar het begin is er!

Als er ook maar iets afwijkt van wat we gewend zijn kijkt de gemeente al vreemd op. Gistermorgen stond er een andere tekst dan anders bij wat de gemeente moest zeggen tijdens het drempelgebed. De voorganger zei iets en daarna bleef het secondenlang oorverdovend stil. Aarzelend zette iemand in en de rest van de gemeente volgde toen wel.
Ook werd er een geheel nieuw ‘Kyrië’ gezongen, lied 300c. Piet van het beamteam had een verkeer nummer mee, dus het kwam niet in beeld. Piet kon daar niks aan doen volgens de predikant, hij had zelf de mail met orde van dienst naar het beamteam van Deventer gestuurd. De gemeente staat dus niet alleen in het ‘wennen’…..
Wat een prachtig Kyrië trouwens! De solist voerde het niet helemaal goed uit, maar het begin is er!

Het thema van de dienst was ‘zwaarden omsmelten tot ploegscharen’, een bekende tekst uit Jesaja. Ds. Meijles maakte helemaal de blits met een écht zwaard! Eén van de oudste jongens die naar de kindernevendienst ging mocht het zwaard op zijn schouder meedragen de kerk uit. De jongen liep stoer en glimmend met z’n zwaard door het gangpad toen ze de kerk uit liepen.

In de overdenking stond het visioen van Jesaja centraal. Wat kunnen daar mee in onze tijd? De dominee zei hier o.a. over: “In de beeldspraak van de wapens (zwaarden) kun je zeggen dat wij in Nederland ook steeds vaker naar de wapens grijpen. Hoe wij onze onze woorden slijpen als pijlpunten om daar onze tegenstanders mee te raken. Om iedereen af te schieten die volgens ons een verkeerde visie en verkeerde idealen heeft. De toon van het debat in Nederland is scherp en de emoties lopen hoog op. Er lijkt daarbij nog maar weinig draagvlak te zijn voor de fundamenten van onze samenleving zoals eerbied voor de rechtspraak, waardering voor de vrije journalistiek, respect voor de handhaver van de wet en ook waardering en ontzag voor de politiek.”
Aan het eind van zijn betoog hield hij ons voor dat Jezus aan het eind van reeks voorbeelden, gelijkenissen en waarschuwingen zegt: “Alles wat je aan de minste van mijn broeders hebt gedaan dat heb je voor mij gedaan.”
Omdat ieder mens de heiligheid van God de schepper weer spiegelt.
De vrede bewaren en de vrede leven begint jezelf, bij jou van binnen.
Er in geloven dat een ieder in vrede onder zijn eigen vijgenboom kan zitten en dat je het de ander gunt.
Hij sloot zijn verhaal af met de woorden: Vandaag is het 1e advent, uitzien naar de komst van Christus op aarde. Maak dan zijn paden recht, wees alert, kijk om je heen naar tekenen van hoop en sluit deze wereld in je hart.”

Tijdens de koffie sprak ik nog verschillende mensen die hun waardering uitspraken over die viering. “Anders dan anders. Wel een beetje wennen. ’t Mag wel zo.”
Voornamelijk Drentse reacties dus. Maar Drenten kunnen ook best swingen hoor!
Het begin is er …..

Reageren

27 november: Vééél leuke dingen ……

Door Ada

Op 27 november 2016

In Alledag

Wat een boel leuke dingen in één weekend!

Dochter Harriët kwam onverwacht langs met vriend Cees. En bleven ook gezellig eten.
Met mijn moeder bezocht ik twee nichtjes in Emmen. Die hadden net als wij een bewogen jaar achter de rug. Het was goed om elkaar even weer te zien en te spreken.
Verjaardag gevierd van één van de oude vrienden. “Ik ben heel lui geweest!” zei de gastvrouw. Ze had niet zelf iets gebakken maar ze had een doos vers gebak van de warme bakker gehaald. Heel ‘vervelend’ allemaal……
Druk geweest met de gitaar rondom de 1e adventsdienst (morgen meer)
bezoek gehad van mijn broer en zijn gezin.

Geen tijd om een mooi verslag te maken van de 1e Adventsdienst: een mens moet tussendoor ook even uitblazen. En gevulde eieren maken en tomatensoep koken.
“Je hebt het ook wel heel druk!” zei afgelopen week iemand uit onze vriendenkring hier in Roden. Klopt. “Er zijn zovééél leuke dingen!” zei mijn vader vroeger al. En zo is het.

Vanmiddag bekeken we met mijn broer en schoonzus de foto’s van het eerste half jaar die ik had laten afdrukken voor in ons fotoboek. “Wat is er veel gebeurd in een jaar….” constateerden we samen. Veel. En soms is dat inderdaad ook wel wat druk. Maar wat is er zo terugkijkend dan veel om dankbaar voor te zijn en wat hebben we van de leuke dingen en van elkaar genoten!

Reageren

25 november: Kersthanger voor het goede doel.

Door Ada

Op 25 november 2016

In Alledag

Christmas is acoming: over precies één maand is het 1e kerstdag. De voorbereidingen voor tal van bijeenkomsten zijn in volle gang.
In ons geval zijn dat meestal bijeenkomsten met zang & muziek, maar dat is natuurlijk lang niet altijd zo.
Ook op mijn werk hebben we voor kerst een ‘afsluiting-van-het-jaar’-bijeenkomst. De woorden ‘kribbe’ en ‘stal’ vallen op zo’n middag niet. Een glaasje fris of wijn, wat kleine hapjes, even informeel met de collega’s praten en een kleine speech van de leidinggevende.

Reuzegezellig. Aan het eind van de bijeenkomst wensen we elkaar een fijne kerstvakantie; tot volgend jaar!
Collega bij mij op de gang is bezig om zo’n feestje voor te bereiden en kwam even overleggen. “We geven alle deelnemers een kaart van het management en doen daar als aardigheidje een klein hangertje bij voor in de boom.” vertelde hij. Hij had twee voorbeeldhangertjes bij zich, een goudkleurige en een zilverkleurige. De hangertjes zijn zelfgemaakt door mensen van de stichting Zulu Aid. Deze stichting ondersteunt het Hillcrest Aids Centrum in KwaZulu-Natal, die mensen en hun familie helpen die in Zuid Afrika leven met HIV/Aids.
(Collega is betrokken bij deze stichting omdat zijn vrouw een aantal weken vrijwilligerswerk heeft gedaan in het Aidscentrum; zie 8 maart 2015 >>>). Wat een leuk idee! Op die manier ondersteunen we met onze kerstbijeenkomst een goed doel.
Later kwam hij terug met het goudkleurige voorbeeld-hangertje: voor mij.
Krijgt een ereplaats in één van onze kerstbomen.

Ben je ook nog op zoek naar een klein kerst-aardigheidje om uit te delen?
De stichting Zulu Aid heeft een mooie website waarop je van alles kunt bestellen. Zo’n hangertje bijvoorbeeld kost € 2,50. Hierbij een link naar de pagina waarop de kerstartikelen staan afgebeeld. Kerstproducten/ZuluAid >>>
Want ook al worden de woorden kribbe en stal dan niet genoemd, hiermee breng je de kerstgedachte wel een beetje in de praktijk.

Reageren

24 november: Dunderdag-morgen-gebak.

Door Ada

Op 24 november 2016

In Streektaol

Op dunderdag huuf ik niet hen ’t wark in Grun’n. Dunderdag is mien vrije dag. Die verlöp miestal volgens een vast patroon: ’s morgens doe ‘k de boodschappen en verder stiet op die dag wc’s soppen op het programma. De radio stiet de hiele dag op 5. Ien van de mooiste momenten van die dunderdag is de koffie um tien uur. Koffie met verse broodkappies. Bin ik allent dan hè ‘k twee kappies. Lekker! De Jumbo in Roden hef nog een eigen bakkerij, dus die kappies bint nog een beetie knapperig van de oven.

Toen de kinder nog thuus woonden nuumden wij die kappies ‘dunderdag-morgen-gebak’. As ze op schoele zaten dan misten ze dat natuurlijk, maor hadden ze vekaansie dan verheugden ze zuch d’r op. As ik dan thuus kwam van de winkel, heulen wij de kappies uut de broodpuuten, smeerden d’r botter op en verdielden ze over het aantal aanwezigen. Lekkerder dan koekies.

Het bint van die kleine dinge die het leven zo veraangenaamt. Vanmörgen haar ik alle kappies veur mijzelf…

Reageren

22 november: Geen langere armen.

Door Ada

Op 22 november 2016

In Alledag

In de zesde klas van de lagere school kreeg ik een bril. Vanaf mijn schoolstoeltje (achterin de klas) kon ik niet meer lezen wat de meester op het bord had geschreven.

1973

Toen ik mijn brilletje eenmaal had kon ik dat wel weer lezen. Maar o, wat had ik een hekel aan die bril. Hij moest altijd op; alleen bij gym en ’s nachts mocht hij af.
Toen ik naar de MAVO en HAVO ging had ik hem nog wel dagelijks op, maar op momenten dat ik niet ‘ver weg’ hoefde te lezen deed ik hem lekker af.
In 1979 kwam ik op kantoor en daar had ik de typemachine dicht bij, dus ‘ver lezen’ hoefde alleen nog in de auto en voor de televisie enzo.
De opticien adviseerde me de bril alleen te gebruiken voor het in de verte turen. In de loop van de jaren werd mijn zicht in de verte zelfs weer beter (dat kan kennelijk), dus de bril kwam nog maar zelden uit de koker.

…. zoveel brillen ‘bijdehand’……

En toen werd ik 50 en kon ik de letters dichtbij niet meer zo goed lezen. In de kerk moest ik het liedboek steeds verder van me afhouden.
“Je moet verlengstukken bij je armen kopen!” merkte iemand daar ooit eens over op.
Ik kocht geen verlengstukken, maar een leesbrilletje +1 bij de Wibra. Die ik vervolgens steeds kwijt was, dus ik kocht er nog één.
Op mijn werk had ik inmiddels ook één nodig. En in mijn handtas. In het mandje op het aanrecht. Bij de computer. Boven. In de Franse les-tas. In de cantorij-tas. En aan iedere bril van die touwtjes zodat je ze om je nek kunt hangen. En met zoveel brillen ‘bijdehand’ kon ik nog zonder bril in de Jumbo met een verpakking in mijn handen staan waarvan ik de kleine lettertjes niet kon lezen.

“Waarom koop je niet een vaste bril?” had Gerard al eens gevraagd.
“Heb ik nog niet nodig, ik zie immers prima in de verte!”
“Je kan in ieder geval eens informeren. Als je een vari-focus neemt doe je toch gewoon vensterglas bovenin.”
Schoorvoetend ging ik naar Hans. Een oogmeting. Toen bleek dat ik in de verte inderdaad nog goed zag. Met één oog. Het andere deed het al een stuk minder.
Ze deden daar ook gelijk even een gehoortestje. Piepjes links en piepjes recht. Even was ik bang dat ik én een bril én een hoortoestel moest…..maar dat hoefde gelukkig niet, het gehoor was nog goed.

Gisteren haalde ik mijn nieuwe bril op. Het is wel wennen, maar ook wel heel fijn. TV kijken door het bovenste deel van het glas en breien door het onderste deel.
Niet meer de hele dag zoeken naar een leesbril. Zelf vind ik het een hele verandering, maar de enige die het tot nu heeft opgemerkt is Gerard.
Kennelijk past de bril prima bij mijn hoofd, want niemand ziet het!

Reageren

21 november: Onverwachte ontmoeting.

Door Ada

Op 21 november 2016

In Kerk & gemeente

Gistermorgen verzamelden de leden van de Catharina-cantorij zich om 08.45 uur al in Op de Helte voor het doorzingen van de liederen voor de viering. Een bijzondere viering; het was de laatste zondag van het kerkelijk jaar, dan noemen we de namen van hen die overleden het afgelopen jaar en steken een kaars voor hen aan. Het zijn bewogen vieringen. Het noemen van de naam en de sfeer van herdenken roepen emoties op bij de familieleden.
Maar ook bij anderen zitten de tranen aan de oppervlakte; gedachten gaan dan uit naar dierbaren die ons al eerder ontvielen.

Eén van de mooiste momenten vond ik het verhaal voor de kinderen.
Op de beamer verscheen een plaatje van een das.
Het was Derk, die we kennen van het boek “Derk Das blijft altijd bij ons”. Het is een prachtig boek over verlies. Het is een kinderboek maar ik denk dat ook iedere volwassene veel kan leren van dit verhaal. Hierbij een link >>> naar een YouTube-filmpje waarop het boek wordt voorgelezen. Het meest bijzondere van de zondag overkwam mij na de dienst. We stonden in de rij naar de uitgang en daar stond een meneer die ik niet van naam ken, maar wel heel goed van gezicht. We kennen elkaar van de Jumbo. Op donderdagmorgen probeer ik rond 08.00 uur in de winkel te zijn, dan is het nog niet zo druk. Dan ontmoet je vaak dezelfde personen. Als je elkaar zo vaak ziet maak je wel eens praatje en zo komt het dat ik met deze meneer en nog twee anderen op donderdagmorgen wel eens bij de melkpakken of de hagelslag sta te teuten. “Werkoverleg!” noemen we dat zelf gekscherend, meestal over onderwerpen als de Rodermarkt en de prijs van het gehakt. We hadden elkaar al een tijdje niet gesproken.

Maar gistermorgen dus geen werkoverleg. “Ben je hier om een bijzondere reden?” vroeg ik hem. Ja, zijn vrouw was in februari overleden. Hij stond wat ontheemd tussen de anderen; hij was al jaren niet meer in de kerk geweest. Had vroeger belijdenis gedaan in de Catharinakerk maar was de weg naar de kerk een beetje kwijt geraakt.
Hij vond het een mooie viering, een plechtig gebeuren. Maar het was allemaal wel heel anders dan toen hij nog in de kerk kwam. Hij had niets meer van vroeger herkend.
Hij was er van vervreemd. Kende niemand meer. Ik vertelde hem dat ik blij was dat hij toch gekomen was. We hadden het nog even over het afsluiten van een periode en dat het goed was om dit soort momenten te markeren in de tijd. Toen ging hij met zijn zoon en schoondochter naar huis om koffie te drinken. Met een knipoog zei hij: “We spreken elkaar wel weer bij het ‘werkoverleg’.”

De volgende keer dat ik hem spreek zal toch anders zijn. Met deze viering zijn we een stukje dichterbij elkaar komen te staan. Misschien hebben we het dan wel over iets anders dan de prijs van het gehakt.

Reageren