Categorie: Gastblogs Pagina 3 van 5

Vandaag tot mijn grote vreugde een gastblog van vriendin Sinet:

ABBA Voyage

Als je Zweden zegt dan denk je (vaak) gelijk aan ABBA: Agnetha, Bjorn, Benny en Annifrid.
ABBA gaat als een rode draad door het vriendin zijn tussen Marjan en mij.
Marjan ken ik zowat mijn hele leven al. In Rotterdam kwam ik bij haar in de klas op de kleuterschool.
Op woensdagmiddag speelden we de ene middag bij haar thuis en de andere middag bij mij thuis.
Het was heel stoer dat zij een oudere broer had die een platenspeler met koptelefoon had.
Bijna de hele middag draaiden we de platen van ABBA en zongen we met de koptelefoon op keihard mee.

Toen ik later (we zaten in de 4^e klas) naar Drenthe migreerde is ons contact verwaterd en ging ieder haar eigen weg; we gingen werken en kregen elk ons gezin.
Heel wat jaren geleden was er een reünie van de lagere school; toen hebben we elkaar weer ontmoet en zijn we weer verder gegaan.
Toen kwam het bericht dat er een concert van ABBA zou plaatsvinden in Londen.
We hebben gewoon doorgeteld en kennen elkaar nu zo’n jaar of 50: reden om naar ABBA Voyage te gaan!

De kaartjes werden besteld, de Air-bnb besproken en 2 zitplaatsen in de Eurostar gereserveerd.
Dit alles hadden we al een hele tijd terug al geregeld.
In de laatste week voor vertrek kreeg ik dagelijks een appje van Marjan met het aantal dagen voor we zouden vertrekken.
En eindelijk was het zover.
We hadden afgesproken op Amsterdam Centraal.
Als je met een trein naar het buitenland reist dan is het net als op het vliegveld.
Het enige verschil is dat je je koffers bij je houdt en dat is wel een fijn gevoel na de ervaring van afgelopen zomer (vakantie zonder koffers).
Je gaat door de douane, eerst die van Nederland en daarna die van Engeland.
Dat was zo bekeken en begon het wachten op de trein. Je krijgt een coupé-nummer en stoelnummer; je koffer kan je in het rek kwijt.
We zaten eerste klas en we kregen een hapje en drankje en later een kleine maaltijd.
De reis duurde ruim 4 uur.

In Londen, op station St. Pancras, stapten we uit en gingen op zoek naar de trein die ons naar ons logeeradres zou brengen.
Wat we aantroffen was een gezellige eigenaresse en een ruime verdieping die alleen voor ons was.
Op zondagavond was het concert in de ABBA-arena.
Mensen wat een feest.
Waar we naar keken waren 4 hologrammen maar het was net of ze er echt stonden te zingen. Alleen tijdens een close-up zag je geen expressie op het gezicht maar een strakke huid. Maar….who cares?
We hebben een top-avond gehad met allemaal goede nummers.
Om een indruk te krijgen hierbij een link:  Abba Voyage.

Op het laatst kwamen de ABBA-leden op het podium zoals ze er nu uitzien (ze zijn alle vier de 70 gepasseerd); ook nu zaten we naar de hologrammen te kijken maar dat mocht de pret niet drukken.
Met een voldaan gevoel gingen we terug naar het logeeradres om de volgende dag weer naar huis te gaan.

ABBA, Thank you for the music!!!

Sinet was in 2019 al eens lezer van de maand. Haar bijdrage nog eens lezen? Hierbij een link.

In het blog over het overlijden van Jansje kondigde ik het al aan:  Hetty Veerman zal in het weekend van 25 juni de Mont Ventoux op fietsen; daar zal zij binnenkort een gastblog over schrijven.
Vandaag lost ze haar belofte in:

Een TOP ervaring.

Het was een bont gezelschap waarmee we op dinsdagavond 21 juni vertrokken richting het zonnige zuiden. Enkele uren eerder dan oorspronkelijk de bedoeling was in verband met de verwachte files van tractoren op de weg.

Het gezelschap bestaat uit getransplanteerden, partners, medische buddy’s, supporters en betrokkenen bij transplantaties. De kookploeg is eerder vertrokken om de keuken op te bouwen, inkopen te doen zodat ze ons kunnen voorzien van een maaltijd als we aankomen bij ‘de kale berg’, de eindbestemming van de reis. Iedereen heeft een eigen verhaal en eigen berg van het leven te beklimmen.

In juli wordt de ronde van Frankrijk verreden: de Tour de France. Eén van de bergen die regelmatig in het programma van de Tour zit is ‘de kale berg’ oftewel de Mont Ventoux. Bovenop de berg waan je je in een maanlandschap. Eén kale grijze steenachtige massa. De berg ligt in het uiterste zuiden van Frankrijk en is 1912 meter hoog. Om deze berg te beklimmen moet een route van 26 kilometer afgelegd worden. Dit staat bekend als een loodzware etappe in de Tour.

We willen de uitdaging aan gaan om de berg fietsend te bedwingen met een hele groep in het roze uitgedoste wielrenners. Aan deze beklimming heb ik mijn eigen missie gekoppeld: ruim een kilometer voor de top van de berg is het Tom Simpson Memorial 1997. Dit is een gedenkteken voor de op de berg overleden Britse wielrenner. Bij dit monument kun je iets achterlaten, een bidon, bloemen of wat dan ook. Als eerbetoon aan alle orgaandonoren, onze helden, heb ik hier een glazen plateau gelegd met een groot roze hart. Voor de mensen die ik in de afgelopen jaren heb ontmoet in het ‘transplantatiecircuit’ en voor wie de berg te hoog was hebben we hartjes met de namen neergelegd. We willen hen blijven gedenken.

Voor mij was het beklimmen van de berg een prachtige belevenis. Ik heb dit doel kunnen bereiken dankzij mijn fietsmaatjes en in het bijzonder mijn man Dick Bosman die me altijd motiveert en met mij deze berg heeft beklommen.

Voor diegenen die mij niet kennen: op 18 oktober 2015 heb ik twee prachtige donorlongen mogen ontvangen. Na jarenlange longproblemen kreeg ik door dit geschenk van een donor een nieuw leven met nieuwe kansen. Woorden van de transplantatiearts die ik nooit zal vergeten: we transplanteren u niet om achter de geraniums te gaan zitten. Dit is mij op het lijf geschreven: ik ben iemand die het liefst onderweg is. Je moet wel het geluk hebben dat de transplantatie slaagt en er niet teveel complicaties komen na de transplantatie. Het is geen kleinigheid en helaas niet voor iedereen een succes. Ook is er een tekort aan orgaandonoren waardoor organen niet altijd op tijd beschikbaar zijn. Graag wil ik het belang van orgaandonatie onder de aandacht brengen, omdat ik aan den lijve heb ondervonden hoe waardevol dit kan zijn.

Hetty Veerman

Naschrift van Ada: de afbeelding op dit blog is een fotocollage: als je er op klikt komt hij groot in beeld.
Hetty was al eens Lezer van de maand. In 2019 schreef ze een verhaal met de titel: ‘Mijn hart tussen jouw longen’.

Mijn waarde van de dag is dat ik van plan was om te gaan fietsen met wat schoonzussen, maar die helaas niet konden.
Dan heb je zeg maar “een vrije dag” en dan kun je alleen gaan fietsen of wandelen, maar uiteindelijk ging ik nog wat spullen opruimen, er ligt nog genoeg, dan kom je weer leuke dingen tegen.
Allereerst wil ik graag vertellen dat we (lees Harrie en ik en de kinderen) begin dit jaar hebben besloten om de camping weer te openen.
Nou dat heeft toch heel wat voeten in de aarde. Je moet allerlei aanvragen doen en op goedkeuringen wachten en naar de KvK samen.
De kinderen helpen waar ze kunnen. Zo doet dochter Anita de website en dochter Harma facebook etc.
Dochter Marja en Jolanda helpen met meedenken en reserveringen en de mannen helpen buitenom en binnen opknappen; met binnen bedoel ik dan de kantine en accommodatie.
Al met al een hele onderneming. Inmiddels hebben we al gasten mogen ontvangen en beseffen we weer hoe leuk het is om mensen te laten genieten van hun vrije dagen/vakantie in ons mooie Drenthe.  Wil je meer weten?  Kijk op onze website ‘Minicamping ‘het Hijkerveld’.

trouwbijbel

Om weer terug te komen op het opruimen: het begon er eigenlijk mee dat m’n schoondochter in de app met de vraag kwam: “Hebben jullie nog oude bijbels die jullie niet gebruiken? Die worden dan gebruikt bij de ontwikkeling van de Geo Tour als (mogelijke) cache. Mocht je iets hebben liggen, wat anders de prullenbak in gaat, ik houd me aanbevolen.☺ (ontwikkeling/geocoachen/kopvandrenthe/ontstaan van Assen – klooster).”  Tja, ze heeft jaren  bij VVV in Assen gewerkt en nog wel, maar nu grotendeels voor de kop van Drenthe.

Ik wist dat ik wel meerdere bijbels had liggen, maar moest nog verder dus met opruimen; bij elke bijbel zit wel een verhaal, die ga ik niet allemaal noemen, maar de bijbels die van mijn ouders waren zijn wel heel bijzonder. In elke bijbel zit wel een spreuk of tekst of krantenknipsel en bladwijzers wat ik graag wil delen.
In de kinderbijbel van Anne de Vries bijvoorbeeld lagen 4 bladwijzers tussen bepaalde verhalen in het boek, wat aangeeft waar ze mee bezig waren met voorlezen.
Ook lag er nog een liturgie in van zondag 15 september 1996 van de doop van één van de kinderen van mijn jongste broer Roelof. Toch erg leuk om dat terug te vinden in de kinderbijbel.

Dan een bijbel die ik opende waar een stempel in stond van de Gereformeerde kerk Amersfoort: geen idee hoe, wat en waarom, maar het wekt wel verbazing op! Daarin vond ik een krantenknipsel van ‘de sportman en sportvrouw’ van het jaar 1976; heel bijzonder.

Maar wat me toch het meest doet is de gouden bijbel en de trouwbijbel; zo noem ik het omdat de bladzijden  aan de buitenkant goudgekleurd zijn.
Met het openslaan ontdek ik gelijk al een apart briefje met een tekst en gevolgd door meerdere kleine zeer sprekende teksten. Erg bijzonder om dat te lezen;  een aantal van die tekstjes gaan als afbeelding bij dit blog.

Verder heb ik nog veel boeken etc. gevonden; ik realiseer me dat ik toch wel actief ben geweest in en voor de kerk: zondagsschooljuf, diaken, jeugdouderling, TVG-cursus*, ouderling en nog een aantal jaren leidster van Rock Solid, een jeugdclub en nu nog alleen de zondagsbrief.
Al die boeken die ik nu in de kast zie staan en denk: “Wat doe ik er nog mee?”
Maar goed: de waarde van de dag was groot vandaag. Hennie☺

*Theologische Vorming Gemeenteleden

Benieuwd naar de andere gastblogs die Hennie schreef?
Hierbij een overzicht:

september 2020: Een nieuwe gast! Hennie introduceert zichzelf en vertelt over haar peren en haar perenschilmachine.
november 2020:  Belevingsconcert. Een blog over de jaarlijkse familiedag en een belevingsconcert in de tijd dat moeder Waninge in het Beurtschip zat.

Vandaag een gezamenlijk gastblog van Frea en Carlijn over hun katten:

Jon vertelde vorig jaar heel subtiel dat er een scandinavische traditie bestaat waarin een stel op hun trouwdag een kat krijgt. Had vast iets te maken met muizen vangen en een huishouden runnen, maar dat zijn details. Het was een nieuw streven: als we na de bruiloft een nieuw huis konden huren zouden we een kat adopteren. Vriendin Makenzi stelde direct voor om het bruidsboeket gewoon te vervangen door een arm vol kittens op onze bruiloft.

Dingen gaan anders, de bruiloft werd uitgesteld, en we kregen geen armvol kittens maar twee bejaarde heren: Tobi (12) en Sam (14). Carlijn en Wim hebben Frits, ook 14. Bij oude katten uit het asiel (want dat zijn het) zit altijd een verhaal. Je weet helaas niet alle details: hoe hebben ze het hiervoor dan gehad? Wat voor baasje hadden ze? In wat voor huis woonden ze? Wat is hun lievelingssnack? Wat voor mandje willen ze? Kittens leer je dat aan, maar oude katten zijn al wat meer set in their ways.

Van de dierenarts of het asiel hoor je de basis informatie dan: Frits zou worden ingeslapen omdat zijn baasje niet meer voor hem kon zorgen. Sam en Tobi werden gevonden in een doos, verwaarloosd en veel te mager. Sam’s lange vacht was een grote knoop geworden, dus toen we hem voor het eerst zagen was hij half kaalgeschoren. Hoe langer je de kat dan in huis hebt hoe vreemder het lijkt: wie wil deze kat nou niet meer?

Tobi, die als een worst op de stoel ligt.

De details leer je vervolgens langzaam als je ze in huis hebt. Sam en Tobi hadden in hun oude huis een klimpaal: we kochten er namelijk een via Marktplaats, en ze hadden de nagels er al in voor we hem goed en wel in elkaar hadden geschroefd. Willen ze mandjes? Slapen ze op de bank? We denken dat Tobi vroeger in de slaapkamer sliep, want zodra het licht uit gaat en de deur dicht gaat de sirene af. “yeOOOOWwwl!”

Wat eten ze graag? Frits kreeg in zijn vorige huis vlees als er gekookt werd, want hij rent alleen naar de keuken als er een verpakking kip of gehakt wordt opengesneden… Tobi kreeg waarschijnlijk een spuitje slagroom af en toe, want het geluid van een slagroomspuit brengt hem al blèrend naar de keuken. Frits mocht waarschijnlijk niet op de bank in zijn oude huis: het heeft ongeveer een maand geduurd voor hij zich heel voorzichtig daarop waagde (ondertussen zat hij wel gewoon op de eettafel, dat mag dan weer niet…)

Sam op de kop op de stoel

Zouden de katten naar buiten willen? Of bleven ze altijd binnen? Sam en Tobi hebben nog geen interesse getoond, maar Frits bleek een buiten-zitten kat te zijn. Toen hij eenmaal op het balkon was geweest werd een Balkon Tripje zijn ultieme doel. Zodra iemand zich richting studeerkamer begeeft zet Frits een galop functie aan en rent hij – staart omhoog – al miauwend naar de balkondeur, want daar was je toch zeker naar onderweg? Ja toch? “EEEEWL!”. Van het balkon af springen bleek wel heel eng, dus nu beperkt hij zich tot zonnebaden en drinken uit plasjes water (veel beter natuurlijk dan de kommetjes binnen).

Frits, de balkonprins.

Een kitten weet niet beter dan dat Jij eten geeft, en aait, en vertrouwt je dus ook al snel. Met oudere katten moet je dat eerst verdienen, die moeten langzaam ontdooien. Bij Tobi en Sam viel dat nog mee, die zaten de eerste avond al bij ons op de bank. Wel zien we dat Sam nog steeds verder relaxed raakt: Tobi lag direct op dag één al languit op de vloer, pootjes alle kanten op, maar Sam bleef altijd wat op zijn hoede, en bleef waakzaam rechtop zitten. Hij gaat nu – na drie maanden – op de kop naast mij op de stoel liggen als ik aan het vergaderen ben, om dan even een klauw in mij been te zetten met een duidelijke “mrrRRT” – dat is Sam voor ‘hoi, aandacht?’. Frits had vooral in het begin wat meer tijd nodig: hij bracht de eerste paar dagen onder de bank door, kwam na een maand op de bank zitten, liet zich al snel uitgebreid op zijn buik aaien, en een jaar later kwam hij op schoot liggen.

Alle koppies op een rij….. ZE ZIJN ZO LEUK!

Dat laatste doet hij eigenlijk alleen bij hoge uitzondering: als er iemand verdrietig is, of gestrest, dan komt Frits ‘helpen’, door op schoot te zitten en aan je te ruiken. Ze zeggen wel vaker dat katten goed zijn voor je mentale gezondheid, en dat kopt! Let me tell you, als je een spinnende kat tegen je gezicht aan hebt (Tobi’s ochtendritueel) is het gewoon makkelijker om je dag goed te beginnen. Er is altijd wel iemand die blij is om jou te zien met je verkreukelde hoofd, want jij geeft eten, en je harige benen zijn perfect om kopjes tegenaan te geven. Spelen? Aaien? En als je gaar uit je werk komt om zes uur, is er altijd een kat die nodig even aan je hand moet ruiken, en dan als het even kan op je schoot gaat zitten, want je bent lekker zacht.

We zitten nu op bijna 900 woorden, en kunnen nog wel drie keer zoveel schrijven over Frits, Sam en Tobi. Misschien in een vervolgblog ooit, over de Kattenspam app, katten die de dierenarts bijna openhalen, en van allerlei kattenkwaad (ha) uithalen als je even niet oplet.

In conclusie: katten <3

De waarde van de dag voor mij was het kantoortje opruimen; dat is wel een jaarplan want zo snel gaat het niet.
Dochter Harma heeft al flink geholpen, maar als het er op aan komt wat betreft papierwerk dan moet je zelf even aan de slag.

Nou dat is heel veel werk, (ik had het ook te lang laten liggen) maar het werd toch wel heel leuk, je vind dan ook dingen van jaaaaren terug zoals van onze Familiedag Waninge, die we elk jaar houden, alleen dit jaar voor het eerst niet vanwege corona.
Deze foto’ s waren van nou ik denk de vierde familiedag want het was mijn beurt ( ik ben de vierde in rij van mijn 7 broers en zussen) en mijn vader en moeder waren er ook bij. (klik op de foto’s voor een vergroting: met huifkarren op pad! Toevoeging Ada: in mijn fotoarchief vond ik ook nog een foto van die familiedag. Klik hiervoor op mijn Instagramaccount.

Onze twee jongste dochters waren er nog niet en dan is het zo leuk om te realiseren dat ze toch wel veel van elkaar hebben.
Het is echt even puzzelen want de neven en nichtjes lijken ook veel op elkaar.
Sommigen pak je er zo uit maar andere konden wel tweelingen zijn. Erg leuk.

Dat was nog niet alles want ik kwam ook nog spullen tegen van mijn moeder toen ze nog in het Beurtschip verbleef.
Een soort boekje van A-4 formaat waar op stond “Welkom op het BELEVINGSCONCERT”.

Ik ben er toen bij geweest; er kwam een groepje vrijwilligers die zichzelf “De Sw!ngband” noemden.
Ze brachten een nostalgisch repertoire in een modern jasje ten gehore en je mocht vooral ook meezingen.
Dan heb je het over de liedjes van vroeger: Avondklokje ( ’t zonnetje gaat van ons scheiden…), De Postkoets (De Selvera’s), De veldmuis, Hutje bij de zee, Twee reebruine ogen en nog een paar. Maar het lied dat mijn aandacht trok was “Werkloze handen van Willy Derby, 1934”nou ik kende het niet, maar vond de tekst heel mooi.
Al de liedjes zijn te vinden op youTube.
De tekst van het lied ‘Werkloze handen’ vind je op dit PDF: Werkloze handen
en hierbij een link naar de  uitvoering van Willy Derby.
Moeder kon ze bijna allemaal meezingen.
Mijn dag was goed.

Hennie.

Klik hier voor het vorige blog van Hennie’s hand: Een nieuwe gast.

Onze vrienden Hans en Bea komen af en toe op deze website voorbij: in juli schreef ik over ons uitje naar Frederiksoord. Verder klaverjassen we regelmatig een boom met elkaar, heb ik een blog geschreven over de schilderijen van de vader van Hans en verrast Bea ons af en toe met een recept, zoals de chocoladetaart van begin oktober.
Hans heeft aangegeven ook wel eens wat te willen schrijven, dus vandaag stel ik een nieuwe gastblogger voor: Hans Ponne. Hieronder zijn eerste blog.

Het is herfst en in die periode van het leven bevind ik mij op dit moment.
Een kleurrijk gedeelte van het jaar en het leven, tenminste als je goed van lijf en leden bent. Zo voel ik me wel, al merk ik steeds meer dat ouder worden met zich meebrengt dat niet alles meer gaat zoals toen je 21 was. Maar niks te klagen hoor, want ik doe nog veel op het gebied van bewegen. Zo fiets ik minimaal 2 x per week op de racefiets zo’n 75 km en in de winterperiode zo’n 50 km op de mountainbike. Daarnaast probeer ik wat te hardlopen, maar dat is toch veel meer belastend voor de ledematen als het fietsen. Wel altijd gezellig, zowel het fietsen als het lopen, want dat doe ik in groepsverband.
Lekker bezig zijn en wat kletsen ondertijd.

Dit verhaal is bedoeld voor het blog van Ada, maar ik heb geen zin om de voorgeprogrammeerde vragen te beantwoorden.
Mijn lieve Bea heeft al eens geschreven voor het blog en daarin kun je meer lezen over hoe we elkaar kennen. (Lees hiervoor lezer van de maand – Bea Ponne)

Geboren in Hardenberg, maar getogen in Meppel.
Mijn vader kon indertijd een baan krijgen in Hardenberg, maar mijn moeder kreeg zo’n heimwee, dat we na anderhalf jaar terug verhuisden naar de plaats waar ik mijn jeugd heb doorgebracht. Hardenberg was in die tijd geen prettige gemeente om te wonen. Er was weinig te beleven en de jeugd ging uit verveling allerlei kattenkwaad uithalen en dat resulteerde in soms gruwelijke baldadige uitspattingen.

Tijdens mijn puberteit werd ik lid van een natuurclubje en dat was de reden om later naar de tuinbouwschool in Frederiksoord te gaan. Een hele fijne periode alhoewel de meeste leerlingen in Frederiksoord of omgeving in de kost waren en daardoor veel meer van het vrije studentenleven konden genieten als ik. Trouw ging ik elke dag op de brommer (Rap “Rotterdams Afval Product”) naar Meppel om, vooral in die tijd, natuurlijk financiële redenen. In de kost gaan was een dure aangelegenheid. Gelukkig heb ik wel in het laatste jaar van mijn schoolperiode tijdens een schoolfeest Bea leren kennen en we zijn nu al meer dan 50 jaar een zeer gelukkig stel en wonen al meer dan 40 jaar in het mooie rustige dorpje Peize.

Een volgende keer zal ik meer vertellen over wat ik bv. gedaan heb voor werk en nu nog doe zoals hobby’s, o.a. clubbladen samenstellen, fotograferen en het werken in een volkstuintje.