Introductie: Vandaag in de categorie ‘Gastblogs’ een heel bijzonder verhaal van een vriendin van onze jongste dochter.
Ik zal me even voorstellen, ik ben Lienne, een goede vriendin van Wim en Carlijn. Ik ken Wim al vanaf de kleuterklas en Carlijn kwam daar bij en ging nooit meer weg. Inmiddels zijn Carlijn en ik ook vriendinnen!
Aan het begin van de zomer vroeg Carlijn aan mij of ik een gastblog voor haar moeder, Ada, wilde schrijven. In eerste instantie had ik geen idee waar dat over zou moeten gaan want: Wat heb ík nou te vertellen?
Blijkt dat dat best veel is, want het kiezen van een onderwerp was het grootste probleem.
Ik heb de afgelopen vijf jaar namelijk een rollercoaster van een leven geleefd: op 31 mei 2019 raakte ik betrokken bij een zwaar auto ongeluk tussen Nieuwleusen en Balkbrug. Dit is veroorzaakt door een man die veel drugs had gebruikt en geen rijbewijs of paspoort in zijn bezit had op dat moment. Ook was hij al bekend bij de politie omdat hij in andermans auto had geslapen. Deze man maakte een gevaarlijke inhaalmanoeuvre, waarop hij een tegenligger in een rode auto raakte, die op zijn beurt de macht over het stuur verloor en op mijn weghelft terecht kwam.
Het resultaat? Een frontale botsing met mij, waarbij de man in de rode auto overleed. Voor mij is toen de rollercoaster in gang gezet met ziekenhuisopnames, botbreuken, hersenletsel, interne en poliklinische revalidatie’s, een relatiebreuk, 3 verhuizingen, nieuwe liefde, operaties, advocaten en rechtzaken, een stiefdochter, overprikkeling, een huwelijksbootje, arbeidsongeschiktheid, een geweldige beestenboel, uitvalsverschijnselen, oude en nieuwe levensdoelen, loslaten, vasthouden en vergiffenis.
En die laatste, daar wil ik hier graag over schrijven. Veel van de rest kun je vinden op mijn eigen blog www.kopopdetocht.blog. Hier probeer ik langzamerhand de verhalen van wat ik de afgelopen 5 jaar heb mee gemaakt te verzamelen, en je mee te nemen in de voorbereidingen voor het bereiken van mijn kinder-/jeugddroom.
Als ik vertel over het ongeluk dat mij is overkomen reageren veel mensen met boosheid richting de man die dit heeft veroorzaakt.
Begrijpelijk en terecht, maar ik voel dat niet meer. Ik heb hem 2 jaar geleden vergeven voor wat hij mij heeft aan gedaan. Niet voor wat hij de man in de rode auto en zijn familie heeft aangedaan, dat is niet mijn zaak om te vergeven.
Tijdens de poliklinische revalidatie werd ik af en toe overspoeld door het sterke gevoel dat dit ‘de bedoeling’ was. Dat gevoel was nergens op gebaseerd, maar het is een sterk gevoel. Hoe meer ik dat gevoel onderzocht en leerde kennen, hoe meer ik het kon accepteren. Hoe meer ik het idee dat dit ‘de bedoeling’ was accepteerde, hoe meer ik vrede kreeg met de nieuwe situatie. Met die acceptatie en vrede kwam nog een gevoel: dankbaarheid.
Eerst voelde het heel erg vreemd; hoe kan ik nou dankbaar zijn voor zoiets verschrikkelijks? Voor iets wat mijn leven zo enorm overhoop heeft gegooid? Ik schaamde me er eigenlijk voor en vertelde er maar weinig mensen over.
Ik begon veel te mediteren en mij te verdiepen in verschillende levensfilosofieën zoals het boeddhisme, yoga en taoïsme. Hierdoor kon ik mijn oude leven van steeds meer afstand te bekijken. Ik begon te zien wat er goed was en wat ik anders wilde of moest. Er moest vooral veel anders vanwege mijn hersenletsel, maar er waren ook dingen die ik anders wilde omdat ik inzag dat de oude manier niet goed voor mij was.
Naschrift Ada: Lienne’s blog had wat te veel woorden voor één blog, daarom hebben we het in tweeën geknipt.
Hierbij een link naar deel 2 van haar verhaal.
Meer weten over Niet Aangeboren Hersenletsel?
Hierbij een link naar de website van ‘de Hersenstichting‘.

waar hij niets aan kon doen. Dat is ergens een beetje oncomfortabel. Want -zo zou hij moeten geloven – als Bruno niets kon doen aan zijn geluk dan betekent dat ook dat ik zelf ook op sommige momenten geluk kan hebben zonder hier iets aan te kunnen doen.













wordt beschreven van twee jongens uit Transvaal, die als zonen van een ‘kafferkoning’ uit Zuid Afrika, in 19e eeuw in Nederland in de kost kwamen. Ook de andere boeken uit deze serie zoals: ‘Hoe de Katjangs op de kostschool van Buikie kwamen’ zouden nu niet meer kunnen. Veel woorden uit die tijd, we hebben het over 1920 tot 1930, zouden nu als zeer discriminerend worden ervaren. De schrijver Schuil, geboren in Franeker in 1875 was o.a. legerofficier in Nederlands Indië. De mentaliteit van die tijd had zijn weerslag in zijn boeken. Als kind is mij dat niet zo opgevallen, ik vond het spannende en avontuurlijke boeken waarbij ik mij vereenzelvigde met de jonge helden, alhoewel ik het wel te doen had met één van de Zuid Afrikaanse jongens, die zich in Nederland heel ongelukkig voelde en veel heimwee had. Nu denk ik hier heel anders over. Discriminatie is uit den boze, maar ik vind persoonlijk wel dat er nu wordt doorgeslagen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het verhaal over het ontslag van trainer Ron Jans in Amerika en dat gesteld tegenover wat de Amerikanen zichzelf denken te kunnen permitteren. Toch is er nog belangstelling voor deze kinderboeken gezien de laatste herdruk in 2018.
Shatterhand’ en vele andere helden was zo spannend, dat alle andere delen werden geleend bij de ‘bieb’ en later zelf gekocht en meermalen gelezen. De vergelijkbare serie, die zich afspeelde in de Arabische wereld met als held Kara Ben Nemsi, kon mij niet boeien. In deze en andere hoofdpersonen kon ik mij niet verplaatsen en dat was een vereiste.
