Categorie: Muziek Pagina 22 van 39

11 juni: The Grave van Don McLean

Door Ada

Op 11 juni 2017

Toen ik in de vierde klas van de Havo zat gingen we op werkweek naar Engeland.
Ik was 17: spannend met hoofdletters. De groep was samengesteld uit heel veel

Boogschietles in Engeland

verschillende parallelklassen en er gingen niet veel voor mij bekende leerlingen mee. Ik zat op een kamer met Noortje en Albertje in een jeugdherberg van de YMCA.

Ondanks alle zenuwen en stress vooraf had ik een fantastische week. Albertje en Noortje namen mij op sleeptouw en ik genoot van alles wat er die week gebeurde, met als hoogtepunt een musical-uitvoering van Jesus Christ Superstar in Londen.

In die tijd had je nog geen MP3-spelers of zo. Thuis nam ik liedjes op met mijn cassetterecorder. En verder was muziek niet zo alom vertegenwoordigd als nu.
Noortje was helemaal gek van een liedje van Don McLean; daar had ik toen nog nooit van gehoord. “Zo’n mooi liedje, over een soldaat die sterft in een loopgraaf”.
Het liedje heette ‘The grave’. Noortje en Albertje zongen het regelmatig voor mij. Ik vond het prachtig! Ze zongen het ook zo mooi zielig…..Na een paar dagen kon ik het een beetje meezingen. In de bus op de terugweg werden de andere Engelandvaarders er horendol van. Maar ik kon het op het laatst helemáál meezingen. In mijn fonetische Engels van een 17-jarige.

Na de werkweek duurde het even voor ik de muziek thuis had. Ik wilde het album American Pie kopen op een cassettebandje, maar dat was best duur. Ondertussen had ik het nummer al wel gehoord bij Noortje thuis.
Toen ik het geld bij elkaar gespaard had kocht ik eindelijk het felbegeerde bandje.
Grijsgedraaid. Uitgerekend het titel nummer van het album vond ik helemaal niks, maar de rest: wat een mooie muziek.
Later heb de CD van het album nog aangeschaft.
Hierbij een link >>> naar een video met de uitvoering van “The grave”.

Reageren

6 juni: 21 oktober 1972

Door Ada

Op 6 juni 2017

In Geschiedenis, Sweet memories

Aan het begin van dit jaar zei ik lispelend tegen iemand: “I’m so sorry about it….”
Daarbij legde ik uit dat dit kwam van een dansje dat vier Engelse mannen vroeger ooit hadden gedaan bij een liedje over een fox. Eén van de mannen deed het steeds verkeerd. In mijn herinnering hadden we er bij ons thuis (toen ik nog bij mijn ouders woonde) ontzettend om gelachen. Met wat speurwerk op internet kwam ik erachter wat dat destijds geweest is. Het was een optreden van ene Denny Willis met drie andere mannen in ‘Eén van de acht’, een zaterdagavond-spelshow van Mies Bouwman.

Zaterdagavond 21 oktober 1972; ik was bijna twaalf. Op YouTube vond ik het fragment terug, met de aankondiging van Mies er bij.
45 jaar later word ik bij het kijken naar dit fragment overspoeld door herinneringen. Zaterdagavonden met het hele gezin voor de televisie. Soms Nederlandse televisie, maar vaker Duitse showprogrammas. Peter Frankenfeld met Musik ist Trumpf. Peter Alexander. Dieter Thomas Heck met de ZDF hitparade. Ilja Richter met Disco ’72. Maar ook de Mounties. Of Zeskamp.
Koffie met een lekkere koek.
Chips en sinas.
Een van de acht was verreweg het leukste, daar verheugden mijn broer en ik ons mateloos op. Het was maar één keer in de maand. “Licht uit, spot aan!” riep Mies bij de finale.
Op het puntje van de stoel zaten we. Als de lopende band geweest was schreeuwden we naar de televisie wat we allemaal hadden gezien. Als kinderen met een bijbehorend scherp geheugen konden we ons niet voorstellen dat die oliebollen bij Mies niet meer dingen konden opnoemen.

Kijk naar het fragment van Eén van de acht >>> en geniet nog eens van het optreden van Denny Willis waar we toen dubbel om lagen. Het is wel even doorbijten: tegenwoordig zou dit nummer tot een kwart van de tijd worden ingekort.
Het is trage televisie, typisch jaren ’70.

Reageren

4 juni: Mijn allergrootste fan

Door Ada

Op 4 juni 2017

In Alledag, Muziek

Lezers van blog weten: ik ben fan van André van Duin van het eerste uur.
De ‘Dik-Voor-Mekaar-Show’, de sketches uit zijn revue’s, zijn verslag tijdens ‘Ter land ter zee en in de lucht” bij het Achteruitrijden en de Caravanrace: hilarisch vond ik het.
Ik was wat minder te spreken over de vreselijke carnavalshits uit de jaren 70 en 80, maar dat is hem vergeven.

Nooit gedacht dat Van Duin ook kon ontroeren.
Dat past niet bij zijn imago in mijn beleving.
Die ontroering overviel me toen ik voor het eerst zijn lied “Mijn allergrootste fan” hoorde.
Hierbij een link naar het lied.

Wat een prachtig lied.
En niet bedacht of opgesmukt: zo was het gewoon.
Het lied beschrijft de onvoorwaardelijke liefde van deze vader voor zijn zoon en de support van ouders die voor mensen zo ongelooflijk belangrijk is.
Je haakt toch altijd bij alles wat je doet naar de goedkeuring van je ouders.
Wat heerlijk dat je dan kunt zeggen dat je vader je allergrootste fan was.

Eerder blogs over mijn eerste idool:
7 januari 2015 >>>
2 januari 2017 >>>

Reageren

27 mei: Week van de jaren ’70

Door Ada

Op 27 mei 2017

In Muziek

Afgelopen week was week van jaren ’70 op Radio 5.
Het liefst zou ik dan de hele dag thuis zijn met de radio binnen mijn gehoor.
Genieten van de muziek.
Genieten van de herinneringen.
Maar er zijn ook dingen als werk, afspraken buiten de deur en uitjes, dus ik hoor lang niet alles.

De jaren ’70 bestonden bij mij voornamelijk uit school.
Drie jaar lagere school, vier jaar MAVO en twee jaar HAVO.
Daar ben ik dan in zo’n week heel erg mee bezig in mijn hoofd, want muziek brengt mij terug in de tijd. Ik schreef al eens eerder over wat er dan met me gebeurt, zie 14 april 2015 >>>.
Mijn agenda’s waren in die tijd mijn dierbaarste bezit.
De eerste van het seizoen ’73 – ’74 heb ik ritueel verbrand met de hele toenmalige klas op het grasveldje achter de MAVO in Smilde, maar de andere agenda’s heb ik nog.

Heel af en toe blader ik er eens in.
Laatst kwamen ze even goed van pas op de mini-reünie met Jan Oostra en de andere MAVO-meisjes.
Het geeft een mooi tijdsbeeld.
Popmuziek, de Top 40: dat was destijds het allerbelangrijkste in mijn leven.
In zo’n week ben ik af en toe even weer 14. Of 18, het ligt er maar net aan welke muziek er wordt gedraaid.

Gisteren werd de Top 200 van de jaren ’70 uitgezonden.
Toen stond er ook een afspraakje buitenshuis in mijn agenda.
Die ziet er trouwens tegenwoordig hééél anders uit dan toen.
Maar nu ben ik al jaren een keurige mevrouw.
Wel een moderne keurige mevrouw, want op mijn telefoon heb ik de Radio 5 app.
Kon ik vrijdag toch luisteren!

En toen Mud>>> voorbij kwam was ik even een iets minder keurige mevrouw.

Reageren

26 mei: Chinese thee-celemonie.

Door Ada

Op 26 mei 2017

In Geschiedenis, Sweet memories

Toen ik begin twintig was, zat ik met kop en oren in het jeugdwerk in Hoogersmilde. Door de week was ik aan het werk op kantoor in Assen en in het weekend was ik druk met jeugdkoor Hosanna en de IKJ, door ons kortweg aangeduid als ‘de club’. Het was clubwerk voor jongeren van 16 jaar en ouder. We hadden een heus bestuur en (het zal je niet verbazen) ik was al vrij snel secretaris. (IKJ stond voor: Inter Kerkelijke Jeugd, in dit geval Gereformeerd en Hervormd samen).

Iedere vrijdagavond kwamen we bij elkaar. We bespraken een onderwerp dat door één of twee leden werd voorbereid en dat bespraken we in groepjes. Best serieus allemaal eigenlijk. Koffie, thee en koekjes en vooral heel veel gezelligheid. Op het hoogtepunt waren er meer dan 60 leden. Een avond per jaar in februari gaven we een ‘uitvoering’. Dan zat de hele Schakel vol ouders en andere belangstellenden en verzorgde de IKJ een avond: jaaroverzicht en nog wat andere serieuze dingen en een toneelstuk.

Aan dat toneelspelen bewaar ik goede herinneringen. Vanaf de herfst waren we dan aan het repeteren en we hadden als toneelgroepje verschrikkelijk veel plezier.
Met de vrienden van nu waren we toen ook al bevriend en met Jan heb ik in 1982 een bijzonder koppel gespeeld.

…… kusje stelen …..

Hij speelde Weng, een Chinese bediende en ik was Madame Ksiwatksi, een excentrieke waarzegster. In het stuk is Weng helemaal weg van Ksi en vraagt haar ten huwelijk. Ze gaan zich verloven met een ‘Chinese thee-celemonie’. Bij de foto links hoort deze tekst:
“Vool wij beginnen willen Weng eelst kusje stelen van mooie mondje van appelbloesem.”

Naast het plezier dat we er aan beleefden was het ook verschrikkelijk spannend.

….. sigaretje tegen de zenuwen ……

Met buikpijn van de zenuwen stonden we te bibberen in de coulissen.
Maar regisseur Albert en souffleur Lien sleepten ons er door.
Als Ksiwatksi was ik opgetuigd als een kerstboom.
Aan iedere vinger een ring, opgeplakte, rode nagels, tritsen armbanden, gigantische oorbellen en een kraaltjes-hoofdband.
Dat week nogal af van hoe ik er in het dagelijks leven uitzag.
De foto hiernaast liet ik destijds aan mijn opa Boelen zien. Of hij de mevrouw op de foto ook kende?
De man herkende zijn eigen kleinkind niet…..

Reageren

23 mei: Waardig afscheid van de cantorij.

Door Ada

Op 23 mei 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Zondagmorgen zongen we voor de laatste keer met onze cantorij in een bomvolle Catharinakerk. Er was veel support in de vorm van familie en vrienden die speciaal voor de afscheidsviering waren gekomen. Anderhalve maand geleden had Erica gevraagd naar welke muziek we nog graag een keer wilden zingen; zo kwam het dat we bekende liederen en vertrouwd repertoire zongen. Het was een warme viering met heel veel nadruk op zingen. Na de viering werd Erica in het zonnetje gezet; de koorleden werden bedankt voor hun jarenlange inzet en de drie predikanten zongen nog een maf lied. We kregen allemaal een roos en iedereen werd uitgenodigd voor de koffie in De Deel: daar werd men in de gelegenheid gesteld om afscheid te nemen van Erica en de zangers en zangeressen.

Na de koffie, toen iedereen (behalve de cantorijleden) was vertrokken, was het tijd voor de laatste gezamenlijke activiteit: een gezellige lunch; soep, stokbrood, smeerseltjes, hartige taart, het was allemaal weer heerlijk. We zongen nog een keer het afscheidslied voor Erica en voorzitter Jaap bood haar enkele cadeau’s aan. Toen was het tijd om de voorzitter zelf in het zonnetje te zetten. Hadden hij Essina zelf dapper meegedaan aan ‘het geheime lied’ voor Erica, nu bleek dat er voor hen beiden ook nog een ‘geheim lied’ was. Dit was het laatste couplet:

Zij leken op een echtpaar, al honderd jaar getrouwd,
zij noemde hem vaak ‘Klorus’, ’t klonk voor hem erg vertrouwd.
Ons koor is dank verschuldigd aan deze ‘broer en zus’
wij zingen daarom uit één mond: BEDANKT VOOR DEZE KLUS!

Aan het eind van de lunch wachtte alle koorleden nog een grote verrassing: Fokke de Jong had een foto-boekje gemaakt van de geschiedenis van de Catharinacantorij. Er was voor iedereen een exemplaar. Wat leuk! En wat een werk!
Toen alle toespraakjes en plechtigheden (rijkelijk voorzien van de gebruikelijke opmerkingen en geginnegap) achter de rug waren werd er begonnen met opruimen.
Langzamerhand was het tijd om elkaar een hand te geven. Maar we namen nog geen afscheid van elkaar. We gaan nog naar Roelie, die is verhuisd naar Assen en daar gaan we nog een avond ‘huis-bekijken-en-zingen’. Verder hebben we een reünie gepland op de naamdag van de heilige Catharina, 25 november. Daarnaast blijven we natuurlijk gewoon gemeenteleden van de PKN-Roden/Roderwolde, dus blijven we ook zingen in de vieringen, alleen niet meer als koor.

Dit klinkt allemaal erg optimistisch, maar we gaan het natuurlijk ontzettend missen.
Het gegiebel tijdens het inzingen.
Het goedmoedige gekissebis tussen Jaap en Essina.
De lol met Ilse op de achterste rij.
Gisterenmorgen nog ging ze na het inzingen op haar map zitten en vroeg vervolgens, al zoekend om zich heen kijkend “waar heb ik mijn papieren nou toch gelaten!”
Het samen koffiedrinken in de pauze.
De eufemistische manier van Erica om te zeggen dat het zingen niet goed ging: “Dat was niet helemaal gelijk, mannen.” Dan bedoelde ze helemaal niet gelijk.

Zo’n koor vind je niet in de wijde omgeving.
Gelukkig hebben we de foto’s nog.
In het prachtige boekje van Fokke.
Ook benieuwd naar het foto-boekje? Vraag één van de cantorij-leden er eens naar.
We zijn er supertrots op en willen het graag laten zien!

Reageren

22 mei: Het Havenstap-clubje uit Roden……

Door Ada

Op 22 mei 2017

In Alledag, Sweet memories

Sommige mensen kun je een jaar niet zien en als je ze dan weer spreekt praat je zo verder waar je was gebleven. Dat overkwam ons afgelopen zaterdagavond op de jaarlijkse bijeenkomst van ‘de Havenstappers’.
Als dertigers/veertigers waren we actieve ouders van kinderen die figureerden op de Rodermarktwagen; nu meer dan twintig jaar later zijn we vijftigers/zestigers wiens nest inmiddels (bijna) leeg is.
Deze ‘Havenstappers’ stappen niet meer zo hard; ook letterlijk niet trouwens. Toen we voor het eten een wandeling gingen maken vond meer dan de helft dat ze ‘nodig even moesten zitten’…..

Na de wandeling dronken we een glaasje wijn, vertelden elkaar de meest uiteenlopende gebeurtenissen van het afgelopen jaar en genoten van een heerlijk Indonesisch buffet. Het leven leverde enkelen van ons akelige streken; ziekte, verdriet en pech gingen ook deze groep niet voorbij. Maar er was ook aandacht voor de dingen waar met dankbaarheid aan wordt gedacht; gelukkig gaven de organisatoren ons veel tijd om deze dingen te bespreken, maar we werden ook nog even aan het werk gezet. Er werden vier groepen gemaakt en per groep moesten we een limerick maken met als onderwerp onze Havenstappersgroep.

Dat resulteerde in eerste instantie in een Babylonische spraakverwarring en we verloren ons in Sinterklaas – rijmelarij. “Wat rijmt er op Been?” “Daar gingen we allemaal heen!” Internet werd er bij gehaald en het rijmwoordenboek werd geraadpleegd. De leukste limerick vond ik die van Groep 1, die ook de actualiteit in hun gedicht hadden verwerkt.

Wagenbouwers jong en sterk
voor ‘de Haven’ altijd aan het werk.
Nu wat ouder en bijna belegen
komt die ervaring goed gelegen
voor de wagenbouw van de kerk.

In mijn hoofd klonk de stem van mijn vader.
“Dat is gien goeie limerick. Niet allent het rijmschema möt kloppen maor ok de cadans.”
Het was een erezaak tussen ons: bij het Sinterklaasfeest schreven we voor elkaar altijd een limerick die helemaal moest kloppen. Sweet memories. Zaterdagavond heb ik nog een half uur in m’n eentje zitten strepen en denken. Het voelt nog steeds als een erekwestie. Ik mocht het (buiten mededinging) voorlezen.

Het Havenstapclubje uit Roden
daaraan brengen wij nu een ode.
dan praten we bij
zijn ernstig en blij,
weerzien en lol is de code.

Hiernaast een afbeelding van een mooie Engelse limerick.
Die wordt de komende week vast nog vervangen door een groepsfoto van de Havenstappers. Mits ik toestemming krijg om de foto te publiceren……

Links naar vorige blogs over de Havenstappers:
30 mei 2015 >>>
6 september 2015 >>>
30 mei 2016 >>>

Reageren

21 mei: Maak joe waor.

Door Ada

Op 21 mei 2017

In Muziek

19 mei stond al vanaf december in mijn agenda.
De Nieuwe Kolk Assen, voorstelling “Moi” van Daniël Lohues.
We vertrokken mooi op tijd, want we wilden nog een kop koffie drinken in het Theater- café. Voor de kazerne stonden we in de file. Huh? In Assen?
Het was de laatste avond van de wandelvierdaagse. Bij de Witterbrug stond het zwart van de mensen. De gemeente Assen vond het kennelijk niet nodig om een alternatieve route aan te geven; we mochten het zelf bedenken. Assen zat op slot; iedereen wilde zijn/haar familie bij de finish met bloemen verwelkomen. Met de auto. Die finish was bij ‘de Nieuwe Kolk’….daar stond een een fanfarekorps te toeteren.
Zucht.

We hebben het gered en het was alle moeite meer dan waard. Deze keer had ik de CD van te voren niet gekocht, dus wat we hoorden was bijna allemaal nieuw.
Mensen, wat had ik weer een fantastische avond.
Lohues wist me vanaf het begin te boeien; hij neemt je mee zijn wereld in.
Erica. Pappe en mamme. Ome Henk en tante Neel die naar Canada emigreerden. Leven op een dorp. Irritatie over ‘dikke snakkerds’ in de kroeg. Westerlingen die loof van suikerbieten voor sla aanzien…..het ene moment sla je je op de knieën van het lachen, vijf minuten later lopen de tranen van ontroering je over de wangen.

Dat komt enerzijds door de muziek en de teksten, anderzijds door wat er op dit moment in ons leven gebeurt. ” Maak joe waor” zingt Lohues. Zit niet steeds te blazen over wat je allemaal van plan bent, maar maak het waar. In mijn gedachten ben ik dan bij dochter Harriet, die dit weekend moederziel alleen in Londen verbleef om op straat saxofoon te spelen. “Dat wil ik m’n hele leven al een keer doen” zei ze een aantal weken geleden “en nou ga ik het doen ook!”
Vrijdagmiddag kregen we een appje. Ze had het ontzettend naar de zin; het ging prima in Londen. Ze had al 30 pond verdiend…..
En bij onze jongste Carlijn, die in het laatste half jaar van haar opleiding zo dapper haar stage vervult bij het wijkteam van de gemeente Leeuwarden. Daar wordt ze geconfronteerd met alle facetten van het leven in de vorm van o.a. verslaving, ouderdom en verwaarlozing. Dan is 23 nog jong.
En bij de oudste Frea die haar promotie-doel donderdag bereikte.

Tranen in Assen. Van ontroering en van trots. Op onze meiden die doen wat ze zeggen. Honderden mensen zitten bij Lohues in de zaal, ieder met z’n eigen verhaal, ieder met z’n eigen achtergrond. Wat hem en zijn publiek bindt is onze Nedersaksische cultuur.
Het Drentse spreekwoord Doe zo a’j zeggen, dan lieg ie niet (ik ken het uit de serie Bartje) wordt door Lohues mooi bezongen in het lied: ‘Maak joe waor.’ Hierbij een link >>>.

Reageren

20 mei: Goede herinneringen.

Door Ada

Op 20 mei 2017

In Cantorij Roden, Kerk & gemeente

orde van dienst 21 mei

Donderdagavond was de laatste Cantorij-repetitie, zondag werken we voor de laatste keer mee aan een viering van de PKN-gemeente en nemen we afscheid van onze dirigente Erica.
We waren allemaal een beetje druk van ‘ongewonigheid’.
Cantrix Erica moest ons er herhaaldelijk bij halen; “jullie zingen dit slordig” “dit ging niet gelijk!’ en meer van dit soort terechtwijzingen riep ze.
Rommelig is een goede omschrijving. We zongen wat te hard en niet geconcentreerd in het begin van de repetitie. Later ging dat gelukkig een stuk beter, maar het had alles te maken met ‘de laatste keer’.

Wij hadden als verrassing voor Erica een afscheidslied gemaakt. Dat was een tekst op de melodie van ‘Zolang wij ademhalen’, een lied dat wij allemaal wel kunnen dromen.
Vierstemmig dromen.
Iedereen had de tekst hiervan gekregen, behalve Erica.
Toen Erica aankondigde dat we Zolang wij ademhalen gingen zingen, pakten wij allemaal de tekst van het afscheidslied voor onze neus en gingen dat voor haar zingen.
Ze was blij verrast! Door de commotie was het na twee coupletten niet meer helemaal zuiver en toen we met een derde couplet wilden beginnen sloeg ze af.
“Nu eerst even weer op de goede noten. Als jullie iets voor mij zingen moet het wel mooi zijn!’ Ik vermeldde het al eerder: het is een goede dirigente!

Zondag gaan we het nog een keer voor haar zingen tijdens de afscheidslunch.
Eigenlijk had ik gedacht dat deze laatste keer emotioneel beladen zou zijn, maar dat was geenszins het geval.
De alten-rij was in tweeën gesplitst: collega Ilse en ik zaten op de achterste rij bij de mannen. Wij werden spottend ‘het alten-filiaal’ genoemd. De filiaalhouders maakte het niet uit, het plezier was er niet minder om.

Na afloop stonden we nog even na te praten en zelfs voorzitter Jaap, die toch moeite had met het opheffen van de Catharinacantorij, gaf aan dat hij het nu goed kon afsluiten.
“We hebben er met z’n allen naar toegeleefd. We weten al een tijdje dat het stopt, nu kan ik me er ook goed bij neerleggen.”

De tekst van het laatste couplet van ons afscheidslied is:
De Catharina-cantorij houdt op met haar bestaan
want Erica gaat met pensioen, ’t is haar tijd om te gaan.
Wij zullen het gaan missen, het zingen in De Deel,
maar goede herinneringen zijn er gelukkig veel!

Die goede herinneringen gaan we koesteren.
In november is de eerste reünie: het staat al in mijn agenda!

Reageren

18 mei: Hou van mij maar niet….

Door Ada

Op 18 mei 2017

In Muziek

Gisteren op de fiets kwam er op mijn MP-3 speler een kort liedje voorbij.
Het is een opname van een optreden van Noortje Herlaar en Maarten Heijmans bij Pauw.
Ze waren daar in 2014 om aandacht te vragen voor de serie ‘Ramses’, een docu-drama over Ramses Shaffy. Van dat kleine stukje optreden op Youtube heb ik een MP-3 documentje gemaakt.

Gerard en ik hebben de serie over Ramses Shaffy en Liesbeth List destijds met groot plezier gevolgd. Mooie muziek, goed verhaal, goede acteurs. Het liedje dat ik gisteren weer hoorde heet ‘Duet’.
Het duurt maar 1 minuut en 40 seconden.
Het mooist vind ik de regel ‘hou van mij maar niet…’.
Dat is namelijk wat ik onthouden heb van die serie over Ramses: het was een prachtige, talentvolle man met een enorme uitstraling en een overweldigende persoonlijkheid.
Liesbeth List zei er over: “Je moest wel van hem houden”.
Maar hij had daarnaast ook een complex karakter en het was heel moeilijk om een relatie met hem te hebben. In “Pastorale” zingt hij de beroemde zin: “Je kunt niet houden van de zon!’ List heeft later gezegd dat ze dat een goede vergelijking vond. Ramses was als een zon, je kon er niet te dicht bij komen.

Met dit verhaal in mijn hoofd luister ik naar dit liedje
“Hou van mij maar niet, ’t is een treurig liedje.
Liedje van verdriet, hou van mij maar niet”.
Luister naar de twee uitvoeringen van het kleine liedje “Duet” en let ook vooral op de mooie overgangen naar een andere toonsoort in de instrumentale begeleiding.

Hierbij een link naar een video met de uitvoering van Herlaar en Heijmans in 2014, Het is een deel uit het programma ‘Opium Night live’ uit maart 2013

en vervolgens een link >>> naar de versie van Shaffy en List uit de jaren ’60:

Reageren