De waarde van de dag

Op 5 augustus namen we onze vrienden Hans en Bea mee langs de dorpjes Hoogersmilde, Dwingeloo en Diever.
We kwamen op die fietstocht door voor ons heel bekende straten, maar er was ook een gedeelte, met name het gebied onder Dwingeloo en Diever dat Gerard en ik nog nooit gefietst hadden.
Nieuw dus voor ons.
Wij kwamen er wel achter dat het voor Hans en Bea helemaal niet nieuw was.
Die hebben met hun caravan al op zoveel boerencampings in Nederland gestaan en daar in de buurt rondgefietst, dat je beter kunt vragen waar ze nog niet zijn geweest.
Maar dat mocht de pret geenszins drukken, zo verdwalen we tenminste niet.

In Diever gingen we naar binnen in de Pancratiuskerk.
Daar was de jaarlijkse tentoonstelling van de schilderskring Diever; daar was ik in 2019 ook al eens geweest met het MAVO-reünieclubje.
Het blog heette destijds Slimme schilders in Diever.
Ook nu was het weer mooi om langs al die verschillende schilderijen te lopen en ze te beoordelen.
We leverden alle vier onze briefjes in waar we de drie werken hadden opgeschreven die we het mooist vonden. 

Donderdag 5 augustus was de laatste week van die tentoonstelling, dus als je nu naar Diever gaat kun je er helaas niet meer terecht.
Meer weten over de schilderskring Diever?
Hierbij een link naar hun website.

Een gesprekje met één van de leden van de schilderskring leerde dat men hoopt dat er in die maand niemand in Diever komt te overlijden die vanuit de Pancratiuskerk begraven moet worden.
Dan moeten alle beschikbare vrijwilligers worden opgetrommeld om de panelen met tentoongestelde schilderijen op te ruimen……. en de dag er na allemaal weer neer te zetten.

De dag beëindigden we met autoritje langs mijn ouderlijk huis aan de Servatiusstraat in Hoogersmilde.
Overal waar je fietst of rijdt in die omgeving zie je wel ergens de televisietoren. Het is voor mij een soort kompas: zie ik de toren, dan weet ik waar ik ben en welke kant ik uit moet.
De foto hiernaast maakte ik op een septembermorgen in 1982.
Ik woonde nog bij mijn ouders thuis; ik stapte ’s morgens de voordeur uit en zag een sprookjesachtige zonsopgang.
Destijds ben ik weer teruggegaan om mijn fototoestel op te halen.
Deze foto is me erg dierbaar: de toren bepaalde het straatbeeld in mijn jeugd en hoort bij het dorp waar ik opgroeide.
Sweet memories.

De titel van dit blog werd een aantal jaren geleden vaak uitgesproken als je aan mensen vroeg: “Hoe ist?”
Daar moest ik regelmatig aan denken tijdens onze vakantie bij Dordrecht.  Niet dat we het druk hadden,  maar het was daar druk. Heel druk.
Dat kwam vooral tot uiting in het verkeer.
Gewoon even naar de Jumbo leverde een groot aantal rotondes en stoplichten op.
Wachten, even optrekken, weer wachten.
Als we vanaf ons vakantieadres ergens naar toe wilden hadden we geluk als we op de snelweg niet in een file terechtkwamen.
Bijkomend nadeel was dat de N3 tussen Papendrecht en Dordrecht er in die weken uitlag,  zodat onze navigatie naarstig op zoek ging naar alternatieve routes,  waardoor we soms kilometers moesten omrijden.

Iedereen is onderweg en (bijna) iedereen heeft vliegende haast.
Dat is het noorden niet veel anders, maar daar wonen gewoon minder mensen.
De vorige eigenaren van het huis op Het Timmerholt vertelden dat de drukte op de Nederlandse wegen één van de redenen was waarom ze het verkochten.
“De afstand Rotterdam-Westerbork is maar twee uur en een kwartier, maar dat is het nooit, het is altijd veel langer.  Het wordt pas rustiger na Zwolle!”

Wat schiet mij dan door het hoofd?
Een regel uit een liedje van Daniël Lohues.
‘en bi’j die brugge ienmaol over, dan bi’j zowat weer thuus…‘
Het heet ‘Ten oosten van de Iessel’ het staat op het album ‘Allennig III’.
Als je het als noordeling beluistert weet je precies wat hij bedoelt.
Klik hier voor een uitvoering op YouTube.

Toen wij terugkwamen uit Dordrecht kwamen we niet over de IJssel, want wij rijden altijd over Almere-Joure.
Het gevoel dat Lohues bezingt in bovenstaand lied bekruipt je ook als je Almere achter je hebt gelaten.
‘Zowat weer thuus….’

Met dit tiende deel sluit ik de blogserie ‘Thuredrith’ af.
Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tien delen.

Vorige week schreef ik over het bezoek dat we met vrienden Hans en Bea brachten aan Stal De Pondarosa met de hondjes en de paarden.
Schoonzus Ali gaf ons een waardevolle tip.
“Als je nou straks van Dwingeloo naar Diever fietst, ga dan over Westeinde. Dan kom je langs havezathe Oldengaerde en aan die weg staan prachtige boerderijen.”
Dat was niet tegen dovemansoren gezegd; als ik zoiets hoor is een andere route eigenlijk al niet meer mogelijk…..

Achteraf bleek de route die Gerard had uitgezet met de fietsknooppunten-app daar ook langs te gaan, dus de plannen hoefden niet te worden gewijzigd.
‘Er langs fietsen’ kan dan eigenlijk ook niet, dan wil ik ook graag even van de fiets af.
We konden niet om het gebouw heen lopen, want het is (nog) niet geopend voor publiek.

Op internet vond ik twee interessante weetjes over dit landgoed:

* Het landgoed heeft in de loop der jaren verschillende eigenaren gehad.
In de 18e eeuw was dat Wynoldus Munniks, die hoogleraar in de plantkunde was aan de universiteit in Groningen.
Hij heeft het landgoed verrijkt met vele plantensoorten, waaronder een krentenboompje, dat hij uit Canada had gehaald.
De krentenbossen bij Dwingeloo danken hieraan hun ontstaan.

* De laatste eigenaren waren Johannes Govert Westra van Holte (burgemeester van Dwingeloo)  en Wilhelmina Aleida Homan.
In december 2013 werd het landgoed Oldengaerde door hun vier kleindochters overgedragen aan Stichting Het Drentse Landschap.

Op de afbeelding rechts het landgoed zoals wij het vorige week op de foto zetten.
Als je op de foto klikt zie je een vergroting.
Dan zie je ook die afzichtwekkelijke rij afvalcontainers op de oprit staan.
Bea en ik vroegen ons af of het nou echt nodig was om die lelijke dingen zo in het zicht te zetten; het doet echt afbreuk aan het totaalbeeld.

Hierbij een link naar de  pagina van Oldengaerde op de website van ‘Het Drentse Landschap’.

Op 14 juli schreef ik over twee stadswandelingen die we hadden gemaakt in Dordrecht een blog onder de titel ‘Oude stad‘.
We wilden ’s middags in de stad ergens lunchen. De stadswandeling leidde ons langs het gebouw ‘De Schefferstaete’.
Dit stond in het foldertje:

Het brede pand Schefferstaete ontleent zijn naam aan een vroegere brouwerij.
In 1720 liet de Dordtse regent Hugo Eelbo hier een groot huis bouwen.
Het bood onderdak aan een burgemeester, maar ook aan bewoners van bejaardenhuis Huize Johanna en medewerkers van de Kamer van Koophandel.
Nu is het een domein voor leergierige jongeren in de horeca.
Lunchroom Den Witten Haen is onderdeel van Philadelphia Zorg.
De stichting biedt begeleiding en ondersteuning aan mensen met een (verstandelijke) beperking en anderen.

Wat leuk! Daar wilden wij wel een hapje eten.
De medewerkers stonden ons al op te wachten (de horeca was nog niet zo lang weer open na corona) en begeleidden ons enthousiast naar onze plek.
We hebben prima gegeten  in “Den Witten Haen”.
Ben je een keer in Dordrecht, dan is dit beslist een aanrader, want ook van binnen ziet het er prachtig uit.
Als het mooi weer is kun je ook nog eens heerlijk buiten zitten.
Als. Daar waren we dit jaar in Nederland niet vaak van verzekerd…..
Hierbij een  link naar de website  van dit onderdeel van Philadelphia in Dordrecht.

Verder was er in de haven van Dordrecht een bijzonder ding bewaard gebleven dat uniek is in Nederland: het schroevendok Straatman.
Het is een soort schepen-tillift; het werd gebruikt om scheepsschroeven en roeren te repareren en te vervangen, door schepen deels uit het water te lichten.
Het is gebouwd in 1928 en het had een hefvermogen van 30 ton; in 1952 werd dat hefvermogen opgevoerd naar 40 ton.
Het is een industrieel rijksmonument en heel af en toe wordt het nog gebruikt ook.
Hierbij een link naar een artikel over dit schroevendok op de website van Monumenten Dordrecht 

Wat een mooie stad, mensen; er valt nog heel veel  over te vertellen.
Dat het een bolwerk was van de reformatie. Dat daar de eerste officiële bijbelvertaling in de Nederlandse taal tot stand kwam in 1637.
Dat de stad in de 18e een anti-stadhouderlijke koers voerde: erfopvolging hoorde niet thuis in een republiek!
Dat het een havenstad van grote betekenis was, tot Rotterdam vanaf de 18e eeuw Dordrecht in importantie  overvleugelde.

Dit blog sluit ik af met de verklaring van de bijnaam van de Dordtenaren: die worden Schapenkoppen genoemd..
Dit is gebaseerd op een volksverhaal uit de middeleeuwen toen er nog tolmuren rond de stad stonden.
In een poging om het tolgeld op vee te ontduiken, staken Dordtenaren een schaap in mensenkleren om het zo binnen de stadsmuren te kunnen smokkelen.
Het bedrog kwam echter uit: net op het moment dat men met het schaap door de poort wilde begon het dier te blaten.

Benieuwd naar de andere delen in deze serie?
Hierbij een link naar deel 1, onderaan dat blog vind je een overzicht van alle tien delen.

Zondagmorgen om 11.00 u verzamelden zo’n 20 leden van de Cantorij Roden zich in Op de Helte voor een ‘koordag’.  In maart 2020 waren de  repetities abrupt gestopt. We hebben ‘hier en daar en af en toe’ wel wat gezongen in kleine groepjes,  maar gisteren was een voorzichtig nieuw begin met het hele koor.

Er was koffie/thee met een bijpraatmoment en een praatje van voorzitter Wiecher. En toen: samen zingen.  We hadden allemaal een verzoeknummer op mogen geven en we begonnen met  ‘De vreugde voert ons naar dit huis’.  Ik vertel het maar eerlijk: dat het zo mooi klonk kwam niet van mij.  De emoties speelden mij parten; ‘kloet’n in de haals’ zoals Groningers dat zo mooi zeggen. Anderhalf jaar is best lang en ik heb het koor vreselijk gemist. Dat we weer met elkaar stonden te zingen zorgde voor onverwachte ontroering.

Gelukkig duurde dat maar kort en heb ik van de rest van de dag alleen maar genoten. Bij de soep met broodjes was er ruimte genoeg om met deze en gene een praatje te maken en daar werd ook goed gebruik van gemaakt.  Lid zijn van de Cantorij Roden is namelijk meer dan samen zingen. Een van onze leden, Jantje,  is overleden, twee leden verloren hun partner en  een sopraan nam afscheid van het koor vanwege gezondheidsproblemen. Goed om even bij stil te staan.  Maar ook goed om weer vooruit te kijken en plannen te maken. Gaan we meedoen aan het startweekend?  Aan welke kerkdiensten  gaan we meewerken?

Wat hebben we heerlijk gezongen.  Zelfs nog twee nieuwe liederen ingestudeerd. Had ik het vorige week nog over een waakvlammetje als het ging over mijn eigen ‘heilige vuur’,  op zo’n dag wordt dat vuur weer behoorlijk opgerakeld. Fijn!

Het slotlied was ‘De dag door uwe gunst ontvangen’.
Zo’n mooie zetting en zo’n mooie tekst.
Bij de laatste twee coupletten had ik toch weer last van de Groningse kloeten…. zingen in de cantorij is veel meer dan zingen.