De waarde van de dag

Vanmorgen luisterde ik naar Bert Haandrikman op Radio 5.
In het kader van het nieuws dat asteroïde Bennu in de 22e eeuw de aarde op korte afstand zal passeren belde Haandrikman met een sterrenkundige, verbonden aan de universiteit in Groningen.
Het was een vlotte babbelaar en ik moest onwillekeurig denken aan de conference ‘Stemmen horen bij beroepen’ van cabaretier Fons Jansen.
Letterlijk zegt Jansen daarin:

Stemmen horen bij beroepen. Stel voor, u houdt een wildvreemde meneer aan op
straat en u vraag: Wat is uw beroep? En die man die antwoordt: “Jonge, ik hep
nou weer een boantje, je lag je eige rot, ik sit hier aan de universitet, as
professor in de sterrenkunde.”
Dat kan niet. Zover zijn we nog niet…

We hebben het over eind jaren zestig.
Die conference stond op mijn vaders bandrecorder en ik kan hem dromen.
Woord voor woord.
Mijn broer ook denk ik.
Sommige woorden en zinnen gebruik ik nog wel eens in mijn dagelijks taalgebruik.
“Hè nee arbeiders, doe niet eng, toe nou….”
“Persoon’n die naar Londen mott’n as de sodemieter naor uutgang 22!”
“Ik heb het ook wel eens maar dat zet je toch niet op de vóórgevel…”
Er zijn steeds minder mensen die deze zinnen bekend in de oren klinken.

Luisterend naar die conference kun je constateren dat er veel veranderd is, maar sommige dingen ook niet.
Ook toen had je kennelijk al oeverloze reportages op de achtergrond van het nieuws.
Over een verslaggever in het buitenland die bij een telefoongesprek zegt:
“De toestand is hier buitengewoon verward….”
Ja! Hij is niet teruggeroepen, dus  hij zorgt er wel voor dat het verward blijft….”

Eén van de mooiste stukjes zijn de groeten aan zeevarenden.
In deze tijd niet meer voor stellen, maar vroeger kon men op de radio groeten overbrengen aan dierbaren die op dat moment op zee waren.
De zenuwachtige vader: “Mot ik hier prate……”
Tante Jo, die in haar nervositeit alles twee keer zegt.
hierbij een link naar de conference.
9 minuten genieten.

Het is een iets andere opname dan op onze bandrecorder.
Ik hoor iedere andere intonatie, iedere afwijking van wat in mijn brein staat gegrift.
Dat kun je op zich ook weer als een afwijking beschouwen……

Bij ons in de tuin staat een vlinderstruik.
Dat is niet zijn echte naam. Hij heet eigenlijk Buddleja davidii , hij stamt uit de ‘helmkruidfamilie’ en komt van origine uit China.
Vanmiddag stond ik me even te koesteren in de zon en zag naast me in de vlinderstruik twee vlinders hetzelfde doen.
Het is niet moeilijk om te raden waar de struik zijn bijnaam vandaan heeft…

Als je goed kijkt zie je ook nog een bij om de paarse bloem heenzoemen.
Heerlijk.
Zomer.

Gerard komt van de boerderij; in zijn achterhoofd sluimert altijd het idee ‘Ooit wil ik nog eens dieren’.
Kippen of zo. Of konijnen of een geitje.
Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.
En ik.
In ons gezin was het jarenlang een standaard grapje: “PAPA! MAG IK EEN PONY?!?!”
Op drie cavia’s na is het er nooit van gekomen, maar tijdens het weekend in Casa Grada op het Timmerholt waren we er even dichtbij.

Zaterdagmiddag zaten we met een deel van onze kinderen in de tuin.
Thee,  koffie, pepernoten en Sinterklaas snoepgoed.
Dat had ik gekocht in december, maar van uitstel van pakjesavond was afstel gekomen en bewaren tot het volgende  Sinterklaasfeest leek me niet wenselijk.

“We hebben een cadeautje voor jullie!”
Er waren drie kleine pakjes, waar achtereenvolgens een ‘stikke’*, 20 meter rood touw en een halsband uit kwamen.
Er zijn foto’s waar de verbazing en ongemakkelijkheid van Gerard tijdens het uitpakken van afstraalt, maar die komen in ons fotoboek.
“Nu is er nog een vierde cadeau, dat staat al buiten aan de andere kant van het huis in verband met de frisse lucht.”
Wat denk je dan?

Wat er stond was niet wat wij dachten.
Er stond een groot, rechthoekig pak met een enorme geitenkop erop geplakt.
Daarin zat een 10-persoons gourmetstel! Het was hun welkomstcadeau voor Casa Grada; het is de bedoeling dat het ‘achter de schotten’ in het huisje blijft.
Rechts zie je het pak, links een uitvergroting van de geit.

Die geit houden we er natuurlijk in; het ding wordt nooit meer ‘gourmetstel’ genoemd, we halen in het vervolg even ‘de geit’ achter de schotten vandaan.
Het was de grap van het weekend.

De geit heeft inmiddels een ereplaatsje gekregen in het huis. Er stond namelijk een fotolijstje waar de vorige eigenaren een afbeelding van een visje in hadden gedaan, die wij hebben vervangen door een plaatje van een geit, gevonden in een oud tijdschrift dat er nog lag.
Het staat naast het nieuwe gastenboek dat we speciaal voor het huis hebben gekocht.
Waarom er een geit in het fotolijstje zit staat er niet bij, dat is onze lol.
(Klik op de afbeeldingen voor een vergroting).

Die zaterdagavond gingen we gourmetten. Toen bleek dat we met z’n zessen genoeg ruimte hadden, maar met z’n achten zou het te krap zijn.
We kopen er gewoon nog een klein geitje bij.

*een stikke is een pin die je vastzet in de grond om een schaap o.i.d. vast te zetten, ‘an de stikke’ in het Drents.