Categorie: Alledag Pagina 29 van 311

In maart schreef ik in het blog over de Holy Stitch-bijeenkomst van die maand over Akke, PKN-gemeentelid.
Ze was haar huis aan het opruimen en vond haar verzameling Ariadne’s vanaf 1964 terug: wie dat wilde mocht bij haar thuis langs komen om te kijken of er iets van haar gading tussen zit.
In april ben ik bij Akke wezen theedrinken en liet ze me de verzameling zien.
Eén jaargang (die van 1984)  nam ik mee en ook een paar losse exemplaren.

Even een stukje geschiedenis:

Ariadne was een tijdschrift dat zich richtte op handwerken.
De eerste uitgave verscheen al in 1950 en het bleef jarenlang een goed gelezen tijdschrift voor creatievelingen van alle leeftijden.
Je vond er artikelen in die gingen over haken, breien, quilten,  borduren, naaien en andere handwerktechnieken. Er werden patronen bijgeleverd en de gebruikte technieken/steken werden uitgebreid beschreven. Ook was er ruimte voor nieuwe handwerktrends. Kortom: een blad vol inspiratie voor handwerkprojecten.

De naam ‘Ariadne’ is afgeleid van de Griekse mythologie.
Ariadne was de dochter van koning Minos van Kreta.
Ze hielp Theseus om uit het labyrint te ontsnappen door hem een bol garen mee te geven: het garen hielp Theseus om zijn weg terug te vinden.
De naam Ariadne is destijds voor het handwerktijdschrift gekozen omdat het blad handwerkers helpt om hun weg te vinden in de wereld van creatieve werkvormen.

Op de afbeelding hiernaast zie je de voorkant van drie exemplaren uit drie verschillende decennia: 1967, 1976 en 1984.
Aan de andere kant van deze tekst zie je één pagina van de inhoud. Die van 1967 was nog volledig in zwart-wit afgedrukt.
Je ziet aan die bladen hoe de wereld van de textiele werkvormen veranderde.
(klik op de afbeeldingen voor een vergroting.)

Tegenwoordig heet het blad ‘Ariadne at Home’ en het is onderdeel van Libelle.
‘For happy living’ staat er op de website. Het is een ‘papieren’ blad, maar het is ook een digitaal platform.
Elke editie staat vol binnenkijkreportages, praktische tips en zelf-maak-ideeën om de lezer te inspireren en aan te moedigen om de ‘happy’ woonstijl van het blad te vertalen naar zijn of haar eigen interieur. Creativiteit en gezelligheid staan centraal in dit magazine.
Ook even een kijkje nemen?
Hierbij een link naar Ariadne at Home.

Op de jaarvergadering van de Cantorij Roden in oktober 2024 vroeg ik waarom we nooit een uitje hadden met ons koor.
“Ja, vroeger…”
Vroeger deden ze dat wel, maar dat deed Cees altijd maar die werd ziek en corona enzo…..
Maar met dat antwoord was de vraag nog niet beantwoord.
Als je zo’n vraag stelt weet je al dat áls er een uitje moet worden georganiseerd, dat jij dan degene bent die dat gaat doen.
Gelukkig vond Jan Willem het ook goed idee en hij wilde het wel samen met mij regelen.

Dinsdagavond om 18.30 uur vertrokken we op de fiets of met de auto naar Midwolde: daar bezochten we de dorpskerk.

… Karel op tientallen meters afstand….

Eerst zongen we met elkaar een paar liederen (met Karel op tientallen meters afstand achter het historische orgel) en om 19.30 uur kwam dhr. Hoffer om iets vertellen over de oude kerk en haar geschiedenis.
Een gids naar mijn hart: geen lijsten met jaartallen of opdreunen van feiten, maar een verhalen-verteller.
Verhalen over de geschiedenis van de kerk, die helemaal is verweven met de adellijke families de families Van Ewsum en Von Inn- und die woonden op landgoed Nienoord, .
En natuurlijk over het pronkstuk in de kerk: de marmeren graftombe gemaakt door Rombout Verhulst in opdracht van Anna van Ewsum († 1714) en het gebrandschilderd glas dat herinnert aan 1907, het jaar waarin de familie Van Panhuys uit Midwolde verdronk in het Hoendiep.  Over dat ongeluk schreef ik in 2018 een blog onder de titel ‘Vervlogen tijden’.

Na het uit volle borst zingen van Psalm 98-versie Karel 2025 stapten we weer op de fiets/in de auto naar Paviljoen Cnossen aan het Leekstermeer: daar streken we neer, bijna 30 man sterk en smachtend naar koffie. Met gebak!
En dan zit je eens op een heel andere manier bij elkaar en gaat het ook eens over heel andere dingen.
Over het gezin waar je uit komt bijvoorbeeld en dat jouw plek in het gezin ook bepalend kan zijn voor hoe je in het leven staat.
Over zorgen voor je ouder wordende ouders.
Maar ook over muziek en componisten en over Marjolein Faber.
En of we ook mee gaan doen aan de kerkasieldienst in Kampen op 6 juli.

De eersten die weggingen riepen: “DOEI! Fijne zomer allemaal!”
O? Hebben we dan geen cantorijrepetities meer? Dat was mij even ontgaan.
Jammer ja.
“Wanneer beginnen we weer?”
Het antwoord op die vraag is in de vaagheid blijven hangen.
In ieder geval hebben we in oktober weer een jaarvergadering; ik ben benieuwd wie dan een vraag gaat stellen over het koor-uitje 2026 😉

Geïnteresseerd in het interieur van de kerk in Midwolde? Hierbij een link naar de website van de kerk:
Onder de tab ‘Roerende goederen’ vind je afbeeldingen van bijzondere objecten in de kerk en onder ‘360 panorama’ sta je als het ware midden in kerk en draai je een rondje om je eigen as; op die manier krijg je het hele interieur van de kerk te zien. Let even op de herenbank van de familie van Nienoord (links naar het grafmonument): die staat zelfs nog een beetje hoger tegen de muur dan de preekstoel, zodat de predikant ’s zondags niet boven de familie uitstak. Je moest je plaats weten als predikant.

Foto: Robert van der Veen – niekerknieuws.nl

Het verkeer en vervoer van, naar en in de stad Groningen ligt op zijn gat.
Vanaf zaterdag 10 mei is het hoofdstation Groningen ruim twee maanden voor een groot deel onbereikbaar.
De NOS berichtte daar over:
De verbouwing van het Hoofdstation van Groningen gaat een nieuwe fase in.
Daardoor rijden er tot en met 12 juli minder treinen en is er dit weekend helemaal geen treinverkeer mogelijk.
Het station wordt compleet vernieuwd: er komt een voetgangerstunnel, er worden sporen vernieuwd en verlegd en het busstation wordt verplaatst.
Volgens ProRail kunnen reizigers daardoor straks sneller en makkelijker overstappen.

Hunebedden.
Als ik in de buurt van zo’n eeuwenoud grafmonument ben zal ik altijd proberen om het op te zoeken; in de gemeente Borger-Odoorn vind je de meeste hunebedden van heel Drenthe, achttien in totaal.
Het zal je niet verbazen: tijdens ons verblijf op het Land van Bartje heb ik er een aantal van gezien, zes van die achttien.
ZES!
We maakten twee fietstochten: één met een ander stel en één met z’n tweeën.
“Kunnen we dan een fietstocht uitstippelen waarbij we langs een paar van die hunebedden komen?” vroeg ik.
Tuurlijk.
“En komen we dan ook nog langs een kerk waar we even naar binnen kunnen?”
O, vast wel, we ‘kiek’n wel eem’.

De hunebedden die ik graag wilde zien hebben we allemaal bekeken.
Even van de fiets af, om het monument heen, het hunebed op de foto én de informatie op het bordje even lezen.

Hieronder zie je 4 afbeeldingen waar ze alle zes op staan: D28 en D29 tussen Borger en Buinen, het grootste hunebed D27 bij Borger, D19 en D20 bij Drouwen en D30 tussen Exloo en Ees.

De sfeer bij bovenstaande hunebedden was zeer divers.
Bij de eerste (de tweeling D28&D29) waren wij de enige bezoekers, maar bij het hunebed in Borger (D27) was het erg druk: dat staat in de buurt van het Hunebedcentrum en daar waren veel bezoekers.
Bij de tweeling bij Drouwen (D19 & D20) was een hele groep neo-hippies neergestreken: op blote voeten en gehuld in gewaden. Wij lieten ze maar. Zij ons ook: toen de groep wegliep kon ik even bovenstaande foto maken.  Langs het laatste hunebed dat we aandeden (D30) liep een druk fietspad.
Toen we de hunebedden bezochten was het de vrijdag/zaterdag na Hemelvaart.
In dat weekend werd ook de Drentse Wandelvierdaagse gehouden, waar jaarlijks zo’n 5000 mensen aan meedoen, dus het was druk in Drenthe dat weekend.

Bij het hunebed D27 in Borger stond een informatiebordje, daar haalde ik onderstaande informatie af:

Borger wordt ook wel de hunebedhoofdstad van ons land genoemd.
Er hebben hier 13 hunebedden gelegen waarvan er nog 11 bestaan.
Waarschijnlijk zijn ze in één eeuw gebouwd (5400-5300 voor Christus) en zijn ze daarna nog 400-600 jaar gebruikt.
In een hunebed werden meerdere overledenen bijgezet. De mensen die gezamenlijk een hunebed bouwden wilden daarmee aangeven dat ze bij één en dezelfde familie behoorden.
Zo benadrukten ze de eenheid in hun groep. De hunebedden werden opgevolgd door de grafheuvels  (4800-2500 jaar geleden)
De oudste hoofdweg van ons land, de 5000 jaar oude Hondsrugroute, liep door Borger.

Je kunt in deze tijd die eeuwenoude route nog steeds wandelen; hij loopt van het Duitse Osnabrück naar de stad Groningen. In Nederland heet het ‘Hondsrugpad’ en in Duitsland ‘Hünenweg’.
Het wandelpad is 325 kilometer lang en het voert je terug naar de préhistorie en de middeleeuwen met onderweg hunebedden, middeleeuwse karrensporen, prehistorische veenpaden, pittoreske dorpjes en eeuwenoude, glooiende akkers.
Vergeet die Camino die iedereen al doet: kies eens voor Drenthe!
Meer weten? Hierbij een link naar meer informatie over het wandelpad op ‘De Hondsrug.nl’.

En die kerken uit de eerste alinea dan?
Wordt vervolgd….

Sinds 2021 maak ik deel uit van het secretariaat van Lentis Team290, maar van de collega’s waar ik nu mee op één afdeling zit is er maar één die er toen ook al werkte.
Collega’s zijn met pensioen gegaan of naar een andere afdeling verhuisd, zodat er sprake is van een ’toen’ en ‘nu’ situatie.
In de periode dat er zoveel veranderde had ik bij ons in de overkappingsschuur een bijeenkomst georganiseerd waar oude en nieuwe collega’s elkaar ontmoetten, maar dat is ook al weer twee jaar geleden. ‘Nieuw’ zie ik iedere week op het werk, ‘oud’ niet zo vaak meer, maar gelukkig organiseren we zo af en toe een mini-reünie.
Een overzicht van de bijeenkomsten tot nu toe vind je onderaan dit blog.
Kortgeleden kregen we een uitnodiging van Margreet om bij haar in Stadskanaal te komen voor een kop koffie en een lunch.
Petronet kon er helaas vandaag niet bij zijn, maar wij hopen dat zij volgende keer weer present is!

Na de begrafenis en bruiloft van donderdag had ik stemproblemen, dus ik had me voorgenomen om even wat minder te praten.
Goed idee, niet gelukt.
Renny stapte vanmorgen rond 09.15 u bij mij in de auto en in Peize stapten Corry en Marja in; houd dan maar eens je mond…..
Wat hadden we veel te bespreken; in een jaar kan er immers zo veel gebeuren!
Toen de ‘navigatiemevrouw’ mij luid en duidelijk instrueerde dat ik rechts moest afslaan richting Gasselte, bleef ik rechtdoor rijden op de Hunebedhighway.
Achterin zei Corry; “O. We hadden er volgens mij hier af gemoeten…”, maar we zaten zo genoeglijk te beppen dat ik die hele afslag over het hoofd zag.
Toen moesten we 5 kilometer doorrijden naar de volgende afslag: Borger.
Het scheelde niet eens zoveel tijd, want klokslag 10.30 uur parkeerden we de auto bij Margreet voor de deur.
Met z’n vieren wandelden we naar de oprit van nr. 28 tot de twijfel toesloeg.
“Of was het nou 26….”
Nog even weer de app er bij: ja hoor, toch 26.
Vier secretaresses op hun best.

En toen was er koffie met gebak en heel veel verhalen, gelardeerd met foto’s.
Er was een zoon getrouwd, er was een dochter geslaagd, er waren vakanties geweest en natuurlijk moesten we het uitgebreid hebben over ons secretariaat.
Wat er allemaal veranderd is, wat nog steeds hetzelfde is en over de vraag ‘wat gaat er in de toekomst met de secretariaten gebeuren?’
Maar natuurlijk ook over het ouder worden.
Het verlies van energie.
De nare ziektes die mensen overkomen, waardoor er ineens een leven ‘voor’ en ‘na’ is.
Hoe kwetsbaar we zijn en dat we niet met ‘leven en genieten’ moeten wachten tot we met pensioen gaan.

Deze keer hadden we niet allemaal iets meegenomen voor het eten tussen de middag, maar lieten we ons de lunch goed smaken bij ‘Lekker Anderz’, een mooie combinatie van horeca en zorg  in Stadskanaal.
Eenmaal thuis wisselden we nog wat appjes uit.
Tikkies enzo.
“Dames, het was supergezellig! Maar vijf is één te weinig. Petronet: volgende keer weer met z’n zessen!”

Afscheid van Margreet – juni 2023
Wandelclubje voor pensionado’s – juli 2023
Oud-en-nieuw-afscheids-ontmoetingsfeest – Augustus 2023
In een oude school – november 2023
Bijpraten in Zuidhorn – mei 2024
In het najaar van 2024 was er een bijeenkomst bij Corry, maar daar kon ik niet bij zijn.

Gisteren schreef ik over de begrafenis waar wij voor waren uitgenodigd.
Je rekent eigenlijk nooit op een begrafenis, maar de datum 5 juni stond al wel even in onze agenda: Rick en Anouk gingen trouwen.
Dat wisten wij al sinds Roelofs verjaardag in maart: gisteravond liepen wij rond 20.15 uur het feestgedruis in.
‘Gedruis’ is een goed woord voor waar wij in liepen: in het woordenboek staat dat gedruis ‘dof en verward geluid of geraas; leven, lawaai, rumoer’ betekent.
De bruiloft vond plaats in de loods van het bedrijf van Rick, ‘Waninge Verhuur‘.
Daar had ’s middags ook de plechtigheid plaats gevonden; wij waren daar natuurlijk niet bij, maar het was mooi geweest en ook heel romantisch. Rick en Anouk hadden een brief aan elkaar geschreven en die hardop voorgelezen tijdens de huwelijksceremonie. Toen we het bruidspaar feliciteerden zagen we al de bijzondere ring die ze elkaar gegeven hadden en we bewonderden hun prachtige bruidskleding. Eerlijk gezegd hadden we ze nog niet zo vaak in een jurk en een pak gezien, dus we zagen hen nu eens van een heel andere kant. Links zie je het mooie bloemstuk dat op hun trouwauto lag.

We zochten de ouders van de bruid en bruidegom op, feliciteerden hen en we sloegen hier en daar wat op schouders van familieleden.
Ook ontmoetten we natuurlijk de familie van schoonzus Ali en we zagen nu ook eens hun kinderen, waar we natuurlijk wel eens over praten op een verjaardag, maar die we nog nooit gezien hadden.
Er stond band te spelen op het podium en we moesten écht ons best doen om elkaar te verstaan, want de luidsprekers stonden knetterhard.
“Kan die muziek niet wat zachter?” vroeg ik aan Ali, maar die lachte mij gewoon uit.
“Maar we kunnen elkaar bijna niet verstaan” merkte ik op.
Dat was volgens Ali ook helemaal niet de bedoeling.
“Je moet dansen en drinken vanavond!”

Op een gegeven moment gingen alle vrouwen aan één kant van de dansvloer staan en alle mannen aan de andere kant; de band speelde nummers uit Grease, waarbij de mannen en vrouwen elkaar toezongen. Later deden ze dat ook nog met ‘Paradise by the dashboardlight’. Verder zong de hele zaal heel blij en overtuigend mee met een lied dat ik nog nooit gehoord had; over dat het warm was en dat de zon weer ging schijnen? Zoiets. Ik stond aan de kant het allemaal aan te zien en voelde mij als mijn ooms en tantes op onze bruiloft.
Twee en veertig jaar geleden.
Bij een heerlijke schaal vol bitterballen en andere hapjes schoot ik onverwacht vol.
Die hadden we ’s middags ook gehad.
Het lukte me niet om het van me af te zetten en rond 22.30 uur gingen we toch maar naar huis.

Wij hebben niet zo vaak meer een bruiloft tegenwoordig.
Vroeger trouwde bijna iedereen, maar tegenwoordig wordt er even zo vaak een samenlevingscontract ondertekend.
Rick had daarover gezegd dat hij contracten ondertekende met zijn zakenpartners, maar dat hij met Anouk graag een huwelijk wilde sluiten.
Daarvoor kom ik mij dus graag een avond in het feestgedruis storten; alleen jammer dat rouw én trouw te veel was voor op één dag.

De knapste man van de familie Boelen is er niet meer.
Zo noemde neef René zichzelf altijd; enige Randstedelijke arrogantie was hem dus niet vreemd.
Op een familiefeest kon hij z’n arm om je heen slaan en roepen: “Zo, nou komp de knapste man van de femilie effe naast je zitte!”
Hij had in een maand tijd 3 slecht-nieuws-gesprekken gevoerd met zijn behandelend arts; in het laatste gesprek werd hem verteld dat hij moest denken in weken.
Daarna is hem nog één week gegund. René is 52 jaar geworden en laat een vrouw en een zoon van 10 achter.
Hij is de zoon van oom Albert en tante Lammie. Vier jaar geleden overleden zij 3 weken na elkaar: daarover schreef ik toen deze blogs.

Hij had gezegd: “Ik wil graag een begrafenis vanuit de kerk, maar ik weet niet of dat kan, want ik kom er nooit meer.”
Natuurlijk kon dat. “Kom nou maar gewoon” zei de dominee daarover. Hij vervlocht het mooi in zijn verhaal: Jezus zegt in Mattheus 11: ‘Komt allen tot mij die vermoeid en belast zijt.’
Ook al ben je helemaal niet vertrouwd met de rituelen en gewoontes in een kerkdienst: beleef het op jouw manier en haal er uit waar jij mee verder kan.”

Het afscheid was een wonderlijke combi van een kerkelijke plechtigheid en een feestje in de kroeg. 7 sprekers hoorden we: gezin, familie en vrienden, geschokt en verslagen door zijn onverwacht snelle overlijden.
Het meest ontroerende vond ik een filmpje dat René nog niet zo lang geleden naar zijn vrouw had gestuurd dat werd getoond na haar verhaal.
Hij zat in zijn vrachtwagen en zong met die guitige kop van hem loeihard mee met Whitney Houston: “AND AAAAIAIAAAAAI WILL OHOHOLWEEEHEEES LOVE JOEHOEOE…!”

Op het kerkhof kwamen we langs het graf van mijn oom en tante.
Het gedicht dat daarop staat (klik op de afbeelding voor een vergroting) werd voorgedragen door de dominee. We zagen ze bijna zitten, op hun bankje in de lucht…
De informele condoleance vond plaats in “Jofel”, een kroeg in Bleiswijk. Toen iedereen terug was van de begraafplaats klonk met het volume op standje burengerucht het nummer ‘Laten we proosten’ van Guus Meeuwis. Menigeen stond met een borrel in de hand de tranen weg te slikken. Je kunt wel doen alsof het feest is, maar het voelt niet als feest. Maar net als de uitvaart uit de kerk: René had het zelf zo bedacht. En na een half uur was het toch al weer gezellig omdat we een aantal familieleden ontmoetten die we een tijdje niet gezien hadden.

Ik zag nog foto’s voorbijkomen van René als kleuter.
Wij gingen vroeger met ons gezin met hen samen op vakantie.
Toen kon hij de K nog niet zeggen. “Ome Tees! Weet je wat we vanavond gaan eten? Pannetoete!

Niet te geloven dat ik ‘as zijn ‘nichie’ nooit meer een knuffel krijg van deze grote, flamboyante, emotionele en ongetwijfeld knapste man van de familie.
Van zijn laatste boodschap aan ons zie je de afbeelding links van dit blog: Leef!

Als ik iets schrijf over de cantorij is het vaak over de viering waaraan we meewerken, maar vandaag wil ik het eens hebben over onze repetities.
Dinsdagavond van 19.30 – 21.30 uur staan we met groep van 25 – 30 zangers met elkaar te zingen.
We hebben meestal 3 à 4 repetities voordat we weer meewerken aan een dienst en we zingen ongeveer 7 liederen in zo’n viering.
Neem van mij aan: dat is hard werken. We zingen niet alles vierstemmig en sommige liederen kennen we ook al van een vorige keer, maar het duurt vaak even voor alle teksten en nootjes er weer in zitten.

Al jaren zing ik bij de alten en als je dit blog al even leest, dan weet je dat dat voor mij een aangenaam genoegen is.
In de afgelopen maanden zongen we een lied waarbij de tenoren een hele hoge regel hadden.
Karel zei daarover: ‘Heren, jullie hebben daar een soort ‘excelsis Deo’, jullie zijn daar het engelenkoor!’
Wij zien dan vanaf onze achterste rij twee kalende mannen voor ons staan, waarvan er één ook nog een korte broek aanheeft; wij alten hebben toch echt een ander beeld bij een engelenkoor…
Helemaal giechelig worden we als Karel daar later nog over zegt: “Mannen, jullie worden daar een beetje ‘versierd’ met nootjes door de andere koorleden, geniet daar van!’
Het engelenkoor wordt versierd; dan moeten we elkaar gewoon even niet aankijken.

Bij lied 376 uit het liedboek komt de zin voor ‘mensen zijn als een erfenis’.
Bij het woord ‘erfenis’ is de lengte van de noten niet voor alle partijen gelijk; één van de mannen vroeg daarom: “Hoe wordt die erfenis verdeeld’?
Heerlijk. Hij had het zelf niet eens door….

Gisteravond waren we nog druk met de liederen die we zingen op 1e Pinksterdag.
Karel geeft soms prachtige aanwijzingen.
“Dat stukje daar moet je steeds doorzingen, in saecula saeculorum.”
Huh?
Buurvrouw Ilse weet gelukkig wat Karel bedoelt.
“Ja, dat is tot in de eeuwen der eeuwen.”
Wel heel lang…..maar dan snap ik het tenminste.
Verder zingen we een lied waarbij in onze partituur per ongeluk de orgelmuziek is geplaatst.
De bassen zongen bij dat lied niet eerst mee: “Wat moeten we daar nou zingen?!”
Karel kwam bij hen staan, zong met hen mee en wees in het boek aan wat ze moesten zingen, waarop één van de bassen opgelucht uitriep: “Ooo…. we hoeven helemaal niet te zingen wat er staat!”

Ik schreef het al in de eerste alinea: hard werken. Maar ook genieten!
Gisteravond moesten we een kwartier langer door repeteren, want we hebben weer nét iets te veel liederen in de orde van dienst van 1e Pinksterdag staan.
Het komt zondag vast goed.
Kom je naar ons luisteren om 10.00 uur in Op de Helte?
Trek dan iets roods aan: bij Pinksteren hoort de kleur rood.
Rood is de kleur van de warmte.
De liefde.
De passie voor het leven en de goedheid.
Tot zondag!