Categorie: Alledag Pagina 294 van 302

20 april: Bali en de VOC-mentaliteit

Door Ada

Op 20 april 2015

Zaterdagavond waren we in Beilen voor de verjaardag van één van onze vrienden. Eén stel was 10 dagen op vakantie in Bali geweest.
‘s Middags hadden we via de groepsapp al lol, want iemand vroeg of ze foto’s mee wilden nemen en of we vriendin S. ook in bikini zouden zien.
Maar dat was geenszins het geval, dat werd ons al snel duidelijk.
De foto’s waren prachtig, evenals de verhalen.

J. vertelde dat hij een dag had gesnorkeld voor de kust en een prachtige onderwaterwereld had gezien. Het had alleen wel wat voeten in de aarde gehad voor hij ook daadwerkelijk had gedoken. J. vertelt heel beeldend met veel gebaren en hij deed voor hoe hij steeds proestend en snuivend weer boven kwam omdat hij telkens water binnen kreeg. We rolden bijna van de bank van het lachen toen hij bij de clou van het verhaal aankwam: hij had de duikbril steeds op z’n neus gezet, maar de bril moest over de hele neus heen!

De foto’s lieten prachtige tempels zien en hele mooie natuur.
Zondagavond thuis besloot ik eens wat op te zoeken over Bali.
Ik wist eigenlijk niet eens waar dat ligt….
Op internet vond ik al snel de informatie die ik zocht. (zie voor meer info deze link >>>) Een prachtige Indonesisch eiland. Heeft onder Nederlands bestuur gestaan. Nederland heeft beslist geen voorname rol gespeeld in de geschiedenis van Bali.
Ik hoor Balkenende nog zeggen dat we weer terug zouden moeten naar die oude VOC- mentaliteit. Doe maar niet, zou ik zeggen.
Onze vrienden hebben daar een fantastische vakantie gehad en hebben op Bali veel vriendelijkheid en gastvrijheid ervaren.
Misschien kun wij nog wat leren van die mentaliteit.

Reageren

19 april: Maggiplant

Door Ada

Op 19 april 2015

In Alledag, Koken & bakken

Twee keer per jaar ontmoeten wij mijn neef en zijn vrouw.
In het voorjaar komen ze bij ons, in het najaar bezoeken wij hen in Apeldoorn. Vandaag kwamen ze in Roden.
Neef is de zoon van mijn tante Annie en ome Lute, onze moeders waren zussen.
Wij zijn van dezelfde leeftijd en konden het altijd al goed vinden met elkaar.

Mijn oom en tante woonden vroeger in Emmeloord. Mijn ouders gingen regelmatig bij hen op bezoek: in mijn herinnering was dat dikwijls grote pret. Mijn neef had iets joligs over zich en haalde altijd van alles uit. Allerlei beelden heb ik nog in mijn hoofd:

-hij had een goocheldoos en onbedoeld leek hij precies op Tommy Cooper “Even wachten hoor, hoe zit dit nou?”

-Bij een optocht speelde hij een keer Dikke Deur bij een wagen van Pipo de Clown, een rol die op zijn lijf geschreven was.

-We gingen naar de kermis in Emmeloord waar hij als een soort ‘man van de wereld’ precies de weg wist. Wij waren in Hoogersmilde natuurlijk niks gewend…..

– Toen hij eens bij ons logeerde vond hij onder de heg een dood vogeltje. Ik was bij mijn buurmeisjes en hij wilde het aan mij laten zien. We schrokken allemaal enorm en van de weeromstuit gooide hij het vogeltje weg, waarop het in het afwaswater van de buurvrouw terecht kwam.

En zo gebeurde er altijd wel wat.
Never a dull moment.

We delen de herinnering aan Opa en Oma Boelen en de ooms, tante’s, neven en nichten van die kant van mijn familie. Ik schreef al eens over die familie op mijn moeders verjaardag, 23 oktober >>>>

Voor het middageten had ik groentensoep gekookt.
Ouderwetse groentensoep met maggiplant.
Officieel heet het helemaal geen maggiplant, het heet lavas >>>

Neef wist nog heel goed dat zij het vroeger thuis ook in de tuin hadden. Hij mocht dan ’s zondags (je at namelijk alleen maar groentensoep op zondag!) naar de tuin om een takje maggiplant te halen.
Zijn vrouw had er nog nooit van gehoord.
Toen we vanmiddag gingen wandelen heb ik haar een klein stukje in de hand gegeven: “Wrijf maar eens tussen je vingers, dan ruik je het wel”.
Toen we terugkwamen van de wandeling wilde ze eerst handen wassen: handen die naar groentesoep ruiken, dat wil je niet!

Reageren

17 april: Hou is ’t nou?

Door Ada

Op 17 april 2015

In Alledag

Op donderdagmorgen ga ik altijd naar de Jumbo voor de wekelijkse boodschappen.
Gistermorgen gooide ik een megazak patat in mijn karretje. “Voor Gerard zeker!” vroeg iemand die mijn blog leest. Ja! En het helpt, al die vette en volle dingen. Hij was alweer anderhalve kilo gegroeid. Dat geeft de burger moed.

Diezelfde morgen werd ik aangesproken door een bekend gezicht uit de kerk, ik had er alleen geen naam bij. Hij vroeg: “Hou ist nou mit dien Gerard?” De eerste weken nadat de ziekte van Gerard bekend werd moest ik gewoon extra tijd uittrekken voor de boodschappen, omdat heel veel mensen me even aanspraken en een hart onder de riem staken. Natuurlijk kost dat tijd. Eén van onze dominees noemt dit soort gesprekken heel treffend “Supermarkt-pastoraat”.
Door mijn hartproblemen heb ik natuurlijk al ruimschoots ervaring met deze vorm van sociaal werk, maar ik sprak en spreek zelf ook mensen aan waarvan ik weet dat er ziekte of rouw is. Of een kleinkind op komst. Of een trouwerij in het verschiet. Het is gewoon leuk om dat soort dingen met elkaar te delen.

Aan het eind van het gesprek vroeg ik meneers naam om Gerard de groeten te kunnen overbrengen: hij bleek familie te zijn van Havenstapper-vrienden van ons en kende ook onze legendarische buurvrouw die in de jaren ’90 naast ons woonde. We mopperden nog even over het idioot grote aanbod van producten, zodat hij niet wist wat hij nou precies moest hebben. “Je hebt tegenwoordig 80 soorten hondenvoer!” Heerlijk, supermarkt-pastoraat.

Om even op de vraag van die meneer terug te komen: het gaat naar omstandigheden goed met ‘mien’ Gerard. We leven ons leven zo gewoon mogelijk en hebben baat bij de dagelijkse structuur. Vriend H. uit Peize heeft onze hele tuin gedaan én de moestuin omgespit. Gerard was daarbij ook in de tuin bezig, want daar heeft hij veel plezier in, maar de krachtklussen nam H. voor zijn rekening. Fijn, vrienden.

Volgende week begint de tweede kuur, dinsdagmiddag moeten we ons melden voor 2A.
Valt het een dag tegen, dan doet hij rustig aan. Thuis werken is ook een optie, dus daar maakt hij af en toe gebruik van. Nu eerst weekend.

Reageren

16 april: Frans. En Engels

Door Ada

Op 16 april 2015

In Alledag

Dinsdagavond hadden we de laatste Franse les van dit seizoen. We moesten elkaar bevragen over onze passe-temps favorite: onze hobby. Juf moest de sokken er weer behoorlijk in zetten, want we raakten niet uitgepraat over onze liefhebberijen. Eén iemand is kennelijk al zo lang met pensioen dat hij het Franse woord voor werken niet meer wist… die had ook zoveel hobby’s dat hij het werk ook helemaal niet mist!
Tien jaar hebben we er nu op zitten met elkaar. Et nous parlons Français bien maintenant.
De laatste les nemen we allemaal wat lekkers mee. Wijn en nootjes enzo. Gezellig. Daar is geen Frans woord voor.

De komende maanden spreek ik dus geen Frans. Dat is niet goed voor de spreekvaardigheid.
Maar Frea attendeerde mij op een leuke app, waarmee je een taal kan leren. Duo lingo>>> heet het. Als je Engels of Duits wil leren, dan kun je Duo lingo in het Nederlands instellen. Dat lukte met het Frans niet. Nu doe ik deze taalcursus dus met Engels als moedertaal. Leuk! Ik heb het al een paar maanden en ik schiet mooi op. J’ etude du Français et / and I’m learning English.
Het mes snijdt zo aan twee kanten.

Natuurlijk kan ik niet tippen aan Ivo Niehe.
Maar in tegenstelling tot Niehe spreek ook nog Drents.
Dat is ok wat weerd.

Reageren

13 april: Kind maakt sieraden: fimo klei.

Door Ada

Op 13 april 2015

In Alledag

Vertel ik in mijn blog van 9 april over kleien en dat ‘wij’ daar eigenlijk niet van zijn, maar dat was wel een beetje bezijden de waarheid.
Tweede dochter Harriët heeft namelijk hele mooie dingen van klei gemaakt, maar dan wel een bijzonder soort zachte klei: fimo klei.
Bij deze techniek maak je dunne rolletjes van fimoklei, die je in cilindervorm tegen elkaar aanlegt. Hierbij een link >>> naar een pagina waar één en ander wordt uitgelegd. Van de ‘Harriët-lijn’ heb ik twee setjes:
1. een groen/blauw kettinkje met bijpassende oorhangers

groen/blauw fimo

detail

Dit kettinkje heeft vierkante kralen die met zilveren haakjes, rondjes en kettinkjes aan elkaar zijn gezet.
Hiernaast een detail van enkele kralen.

2. een zwart/wit/rood kettinkje met eenzelfde armband. Deze kralen zijn aan elkaar geregen met kleine glazen kraaltjes ertussen en het halsgedeelte is van hele dunne leren vetertjes met zilveren haakjes.

rood/wit/zwart
rood/wit/awart

Ook hiervan hiernaast een detailfoto.

Het lijkt vrij eenvoudig om zo’n sieraad te maken, maar verkijk je er niet op. “Het is een heel gepiel en gepruts!” waren Harriëts’ woorden hierover. Maar dan heb je wel iets bijzonders!

Reageren

10 april: Omdenken

Door Ada

Op 10 april 2015

In Alledag

Gistermorgen hadden we een secretaressebijeenkomst. Gerard Lohuis gaf een workshop met als titel ‘Omdenken’. Hij werkt bij Lentis als Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige en is daarnaast docent en opleider aan de Hanzehogeschool in Groningen.

Hij vertelde ons iets over ‘Omdenken”: het is denken in termen van kansen en niet van problemen. Het is een manier van denken waarbij je kijkt naar de werkelijkheid zoals die is, en wat je daar mee zou kunnen. Je gebruikt in feite de energie van het probleem voor iets nieuws. Het gaf me enorm veel stof tot nadenken. We hadden zelf problemen geïnventariseerd, waarbij we keken hoe we die met de omdenkmethode konden oplossen. Heel verrassend.

Eén voorbeeld: je moet met 6 hotemetoten een vergadering plannen voor half mei en er is géén gezamenlijk vrij moment daarvoor te vinden. Je hebt een probleem. Wie willen er vergaderen? De hotemetoten. Wiens probleem is het dan? Hun probleem. Stel de dames en heren voor dat je een moment hebt gevonden: zaterdagmorgen 25 april om 10.00 uur. Vinden ze dat geen goed idee, dan zullen ze zelf moeten schuiven met andere afspraken om de vergadering te laten plaats vinden, zo niet, dan kunnen ze er niet bij zijn. Hierbij een link naar de website Omdenken >>> met voorbeelden en filmpjes, leuk om even op rond te neuzen.

Toen ik gistermiddag thuis kwam vertelde ik Gerard wat ik had geleerd. Het bracht mij op de gedachte dat Jezus ook een omdenker was. Hij adviseerde om als je wordt geslagen, ook de andere wang toe te keren. Daar hoorde ik ooit een preek over, waarbij de voorganger uitlegde dat het niet Jezus’ bedoeling was om je maar in elkaar te laten slaan, maar dat je door te reageren op een manier die degene die slaat niet verwacht, de angel uit het conflict haalt.

kanker

Vandaag kreeg Gerard deel 1d van de chemo, de laatste prik van deze serie. De bloedwaarden waren goed, de stoelgang ging weer wat beter, maar Gerard was wel erg veel afgevallen in korte tijd, wel 4 kilo. Er was overleg met de arts, die het ook wel veel vond en een gesprek met de diëtiste voorstelde. En het roer moet helemaal om: geen halvarine, maar margarine. Geen halfvolle melk, yoghurt, maar de volle versie. Koek bij de koffie. Klontje boter over de gekookte groente. Dat is een hééél andere vorm van ‘omdenken’….Gerard is vanavond maar begonnen aan de paaseitjes die er nog lagen van het afgelopen weekend.

Reageren

8 april: Wil je er over kleien?

Door Ada

Op 8 april 2015

In Alledag

Carlijn zit in het derde opleidingsjaar van de studie SPH aan de Stenden Hogeschool in Leeuwarden. De letters SPH staan voor Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Vandaag werd de minor ‘Creatieve therapie’ (die ze 10 weken had gedaan) afgesloten met een tentoonstelling van het gemaakte werk tijdens die minor. Carlijn had gevraagd of ik ook kwam kijken: leuk! Dus ik toog vanmiddag naar Leeuwarden naar de ‘school’ van mijn kind. Als ouders krijg je op zich weinig mee van zo’n opleiding na de middelbare school. Je bent niet meer in beeld. Alle communicatie verloopt via het kind, dat immers volwassen is.

Carlijn had vier handen van klei gemaakt. Misschien goed om even te vertellen dat er creativiteit genoeg aanwezig is in ons gezin, maar kleien…!?! Soms wordt aan iemand die een zielig verhaal ophangt meewarig gevraagd: “Wil je er over kleien?” maar dat is altijd ironisch bedoeld. De enige klei die in ons huis aanwezig is de homp uit het spel “Cro Magnon”, waarbij je met klei iets moet uitbeelden, maar daar blinkt de familie absoluut niet in uit. (zie 17 maart >>>)

handen

Groot was dan ook de verrassing toen ik vanmiddag bij Carlijn’s tentoonstelling 4 prachtig vormgegeven handen zag staan. Wat een kunstwerken. Het zag er echt fantastisch uit.

hand

Zo had ze ook heel mooi neergezet en daarboven hing een kunstwerk van 6 afzonderlijke delen dat ze had gemaakt met een verfroller, draadjes en stempels.

Daar stond ik dan met allemaal creatievelingen. De leraren/begeleiders liepen daar ook rond. Carlijn vond de meesten ‘wel tof’, maar ze gaf wel aan dat ze eigenlijk wat te nuchter was voor deze minor. Vanmiddag hoorde ik iemand zeggen: “Wat voelde je dan toen iemand zei dat hij begreep wat je met dit werkstuk bedoelde?” Toen begreep ik wat Carlijn bedoelde.
Maar te nuchter of niet, ze kreeg als cijfer toch maar mooi een 10!

Reageren

5 april: Pasen

Door Ada

Op 5 april 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente

Vanmorgen woonden we eerst de kerkdienst bij.
In de Goede Vrijdag-viering was het licht van de paaskaars (die het licht van Christus verbeeldt en altijd brandt tijdens de vieringen) gedoofd.
Gisteravond in de Paaswake (die in het donker begint) werd de nieuwe paaskaars binnengebracht, ontstoken en daarmee werden de kaarsjes van alle gemeenteleden aangestoken. Een bijzonder moment.

Wat lastig was dat wij als cantorij gisteravond het eerste lied in het donker moesten zingen. ‘Zeer van de onpraktische!’ zou Kluk Kluk zeggen. Een moeilijk lied met veel tekst waarbij we goed op de cantrix moesten letten. Onze cantrix had een briljante oplossing voor het probleem dat de organist en wij haar in het donker niet konden zien: een ring met een lichtje er in.
Echt waar.
Als een ritmisch vuurvliegje gaf ze de maat aan.
Volgende keer doen we weer gewoon het licht aan.

De veertig-dagen-tijd is nu ten einde. Het laatste item van de veertig-dagen-app vind je hieronder. Het was een bewogen en emotionele periode voor ons. Vanmorgen zaten Gerard en ik samen in de viering, af en toe met betraande ogen. Wat we van de viering hebben meegenomen is dat we vooral moeten blijven zaaien om te kunnen oogsten van de akker. Gaan we doen.

Reageren

3 april: Stille week

Door Ada

Op 3 april 2015

In Alledag, Cantorij Roden, Kerk & gemeente, Muziek

Begin deze week app te een vriendin: “Geen stille week voor jullie: sterkte met het begin van de chemo’s.”

Het is inderdaad niet stil om ons heen deze week. Maar toch leven we niet over de ‘stille week’ heen. Gisteravond begon in onze kerk de paascyclus, met de viering op witte donderdag met het avondmaal. In de overweging lag de nadruk op het aspect dat Jezus de voeten van zijn leerlingen wast. Hij gaf ons hiermee het voorbeeld: heb altijd het belang van de ander in het oog en wees daarbij ook maar eens de minste.
Gisteravond zong de ‘Op de Helte’-cantorij, ons zusterkoor hier in Roden. Vanavond (Goede Vrijdag) en morgenavond
(Paaswake op Stille zaterdag) zingt onze cantorij.

Iemand noemde het ‘moedig’ dat we wel naar de kerk gaan. Maar zo beleef ik het niet. Een viering geeft me zoveel: het genieten van de muziek (vooral als ik de alt partij in de cantorij zing), de oude rituelen, de woorden van bezinning van de voorganger en de warmte van de gemeenteleden die ons een hart onder de riem steken.

Muziek geeft mij rust en troost in deze dagen. Met name de Matthäuspassion, bij uitstek muziek voor deze dagen.
“Sehet Jesus hat die Hand” vind ik een van de mooiste aria’s. Zelf geniet ik het meest van een uitvoering van Julia Hamari uit de jaren ’70, maar ga je tegenwoordig naar een Matthäus uitvoering, dan wordt het een stuk sneller uitgevoerd en dan vaak ook nog door een countertenor. Vandaag op mijn blog de twee uitvoeringen: luister en geniet. Of niet.

Julia Hamari 1971 >>>

Damien Guillion 2010 >>>

Kanker

Vandaag onderging Gerard deel 2 van de eerste chemo, een injectie deze keer. De verpleegkundigen op de afdeling doen er alles aan om ons op ons gemak te stellen. De gang van zaken wordt goed uitgelegd, men heeft alle tijd voor ons. Vandaag was er ook gelegenheid om te benoemen hoe de eerste dagen van de kuur zijn gegaan. Gerard had gisteren erg van last van de hik, omdat door al die medicijnen een zenuw in zijn middenrif overprikkeld raakte.
Donderdagavond om 22.00 uur heeft hij nog gebeld met het ziekenhuis, die hem goede raad gaven over een bepaald medicijn zodat we rustig de nacht in gingen.
Verder heeft hij de eerste dagen goed doorstaan. De pijn in zijn heupen was wat minder en hij had meer energie. Vanmorgen was dat effect al weer weg: hij had lichte verhoging en was moe, maar in de loop van de middag herstelde dat weer. Vanmiddag hadden we op ons verzoek ook nog de gelegenheid de behandelend arts te spreken en dat stelde ons gerust.
Dinsdag weer een infuus en een injectie. Nu eerst Pasen.

Reageren

2 april: ‘Royalty watching’

Door Ada

Op 2 april 2015

In Alledag

Als er een koninklijke bruiloft is, dan zijn er altijd heel veel toeschouwers die alleen maar komen voor het spektakel, de zogenaamde ‘Royalty watchers’. Wat heeft ze aan, wie is de couturier, wie zijn de gasten, wat hebben die aan: allemaal erg leuk om te zien, ook vanaf de bank op de televisie. Vandaag trouwde het eerste kind van onze vriendenkring. Een geheel nieuwe dimensie voor onze club. Ineens waren onze vrienden J&J de ouders van de bruid.

Met de andere twee vriendinnen van onze club N. en T. ging ik vanmiddag naar Beetsterzwaag om de huwelijksplechtigheid bij te wonen. Wij vielen trouwens wel wat uit de toon met onze dagelijkse kloffie. De familie en de overige gasten traden in vol ornaat aan: mooie kleding, prachtig gekapt haar, mooie schoenen. Niet altijd even praktisch trouwens. Ik complimenteerde de moeder van de bruid met haar schoenen. “Staat prachtig! Kun je er wat op lopen?” Het antwoord was helder: “Nee!” Ze is altijd zo heerlijk eerlijk.

Wij zaten met z’n drieën vierde rang en we hebben genoten. Het voelde echt wel een beetje als ‘royalty watching’. Vader van de bruid kwam plechtig met zijn dochter door het gangpad naar voren lopen. Ze moesten eigenlijk schrijden, maar wie de bruid een beetje kent weet dat dat niet bij haar past. Toen ze met haar kersverse man ‘terugschreed’ naar de uitgang moest ze er zelfs bij giechelen…… zo kennen we haar weer.
Onze vrienden waren getuige voor hun dochter. Een heel mooi moment voor ouders en kind: je bent per slot van rekening al die jaren ‘getuige’ geweest van haar wel en wee en bij haar huwelijk zet je je handtekening voor het vervolg met de man waar ze van houdt.

Het was natuurlijk niet zo’n spektakel als bij een ‘royal wedding’. Maar ze zagen er prachtig uit en de liefde spatte er van af. Daar hoef je helemaal niet koninklijk voor te zijn!

Reageren