Iedere familie staat wel eens in de krant. Sommige families meer dan andere. (Oranje’s, Rutte, De Mol, etc.)
Onze familie staat eigenlijk nooit in de krant. Ja af en toe in het “Roder Journaal”.
Harriët die een prijs won in een muziekwedstrijd.
Of een foto van onze kinderen tijdens een verkleedwedstrijd van de plaatstelijke bibliotheek.
Of een bericht in de trant van “43-jarige vrouw breekt enkel bij verkeersongeval”.
Maar in onze familie is één verhaal dat in de krant heeft gestaan en waar we nog steeds een beetje trots op zijn: één van mijn bet-overgrootouders kwam in Het Nieuwsblad 
van het Noorden in 1904 toen hij de veenlijken vond die later bekend werden onder de naam: het paar van Weerdinge >>>. Er heeft ooit eens een uitgebreid artikel over dit onderwerp in het Dagblad van het Noorden gestaan en daar was het artikeltje van destijds in opgenomen. Zie hiernaast.
Hilbrand Gringhuis heette hij en hij was de opa van mijn opa.
De lichamen liggen nu in het Drents Museum >>> in Assen op de afdeling archeologie.
Mijn vader nam ons al jong mee naar musea en het Drents Museum had als ‘bonus’ die veenlijken: het meisje van Yde en het paar van Weerdinge. Het was fascinerend, griezelig, eng en spannend tegelijk. Toen mijn vader jaren later ook met onze kinderen het Drents Museum bezocht, bleek dat ook Carlijn, destijds 6 jaar, het hartstikke spannend vond: “Opa…. suwwe nog even teruggaan en naar die lijken kijken?”
In Leek was tot de Tweede Wereldoorlog een kleine Joodse gemeenschap van ongeveer 70 Joden. Er was een synagoge waar ze op zaterdag een sabbats-bijeenkomst hielden. Die synagoge stond aan het Boveneind en het schooltje stond er een paar huizen van af. Het was niet zo dat joodse kinderen daar dagelijks naar school gingen, ze zaten op de gewone lagere school. In het joodse schooltje werd een paar uur per week godsdienstonderwijs gegeven.
Ik ben dol op dit soort verhalen. We lazen erover toen we op Schokland waren, dus die vrijdag togen Gerard en ik naar Kuinre om de overblijfselen van de burcht op te zoeken.
