Categorie: Alledag Pagina 100 van 311

Vanmiddag om 15.15 uur zat ik in de auto; ruitenwissers aan, want soepkippenweer.
Grijs, somber, zwaarbewolkt, regen.
Geen dag voor een uitje zou je zeggen, maar dat was nou net wat ik vandaag had: een ex-duo-baan-collega-uitje.
Al twee jaar maak ik deel uit van het secretaresseteam van Team290, maar daarvoor deelde ik een baan met Jacquelien.
We hebben nog regelmatig app-contact en af en toe zoeken we elkaar op.
Voor deze ontmoeting had haar uitgenodigd voor een dagje Westerbork.
In deze koude en kille wintermaanden wordt Casa Grada niet verhuurd, dat geeft ons gelegenheid om in deze periode af en toe eens mensen mee te nemen om het huis te bekijken.

Jacquelien woont in Veendam; we spraken af om elkaar te ontmoeten op de carpoolparkeerplaats ‘de Haar ‘ bij Assen-Zuid, van daaruit gingen we met onze auto verder.
Natuurlijk wil ik dan weten waarom het ‘de Haar’ heet daar.
‘Haar’ is de naam van een hoge rug in het landschap, begroeid met grassen en struikgewas. Bij de aanleg van een militaire oefenterrein, dat nu nog in gebruik is, zijn de huizen die daar stonden (het hoorde bij de buurtschap Laaghalerveen) afgebroken.
Voordeel van samen in één auto: dan kun je tijdens de reis alvast beginnen met kleppen.

Begin deze week had Jacquelien al ge-appt: “Ik neem wat lekkers mee voor bij de koffie.”
Toen we in de huiskamer aan de koffie zaten haalde ze de lekkernijen uit een papieren zakje van de warme bakker: hazelnootschuimgebak!
Daarvoor klik ik de beugel van mijn tanden; Jacquelien kent mij al een tijdje.

Veel meer dan dat kleppen waar we ’s morgens al mee begonnen hebben we ook niet gedaan.
Huis en omgeving bekeken, ingewikkeld haakpatroon van haar sjaal besproken, wandelingetje gemaakt op het park (met paraplu’s) en heerlijke club-sandwiches gegeten bij Diggels.
Op de terugweg maakten we een kleine omweg langs Hoogersmilde, waar we langs mijn ouderlijk huis reden en langs de andere huizen waar Gerard en ik samen gewoond hebben.
De televisietoren, het icoon van mijn jeugd, konden we niet volledig zien: het bovenste gedeelte zat in de wolken.

Om 15.10 uur namen we afscheid van elkaar bij ‘de Haar’: Doeoeoeoeg! Wiekiepintuts!
En toen was het op de weg naar Roden maar raar stil in de auto met alleen het geluid van de automotor, de ruitenwissers en het soepkippenweer.

Vanmorgen tussen 10.45 en 11.15 uur deden Gerard en ik mee aan de Nationale Tuinvogeltelling.

Zaten we met z’n tweeën aan de keukentafel naar buiten te kijken en te turven, koffie en een breiwerkje er bij.
“Nee,  die heeft een zwart kopje, dat is een koolmees. De pimpelmees heeft een blauw kopje.”
We hebben veel mussen in de tuin, maar die zien er niet allemaal hetzelfde uit.
“Is dat nou een huismus of een heggenmus? ”
We zochten het op op de website van de Nationale Tuinvogeltelling. Een heggenmus is beige en iets langer, de huismus is meer bruin en het nekje zit wat korter op de romp; ziet er iets dikker uit dan de heggenmus. Gerard vond dat de huismus niets in de heg te zoeken had, die was voorbehouden aan  de heggenmus.
Het was allemaal niet erg spectaculair wat we zagen; vrijdag  had ik nog een bonte specht gezien bij het vogelhuisje,  maar die liet zich vandaag niet zien.
Een puttertje kwam ook niet voorbij….

Merels, mussen, mezen, een roodborstje en twee houtduiven, daar bleef het bij.
Het is beslist leuk om die vogels een poosje gade te slaan: het onderlinge gekissebis  en het gefrot tussen de dode bladeren.

Dit weekend hoorde ik trouwens nog een mooi verhaal over vogels waar wij mensen iets van kunnen leren.
Op vrijdagmiddag ga ik altijd naar het FysiYoLates-klasje van Trijntje Hagenauw.
Van 13.30 – 14.30 uur, een combinatie van yoga, pilates en lekker bewegen.
Gistermiddag deden we van alles met ballen: kaatsen, gooien, vangen, rollen, je kunt het zo gek niet bedenken.
Aan het eind van de les is er aandacht voor ademhaling en ontspanning en soms leest Trijntje dan een verhaal voor.
Heerlijk.
Voorgelezen worden, terwijl je ontspannen op een matje ligt, wat een luxe.

Gistermiddag hoorden we een verhaal uit het boekje ‘de 22 levenslessen die vogels ons leren’.
Het heette ‘Accepteren dat je soms kwetsbaar bent’.
De mens werd in dit verhaal vergeleken met een vogel.
Die komen jaarlijks in ‘de rui’, een periode waarin ze een nieuw verenkleed krijgen. Als hun veren uitvallen krijgen ze een zogenaamd ‘eclipskleed’; dan houden ze zich even gedeisd, want dan kunnen ze meestal niet goed vliegen.
Mensen zouden zichzelf ook vaker zo’n rui-tijd moeten gunnen om te herstellen van geleden verliezen en periodes van rouw.
Liggend op mijn matje ervoer ik het als een erg troostrijk verhaal, een soort parabel waar je nog een tijdje over blijft nadenken.

Van Trijntje kreeg ik foto’s van de hele tekst die ze had voorgelezen; dat heb ik uitgeschreven en een PDF van gemaakt.
Je kunt het hier lezen: 2023.01 Eclipskleed

Meer lezen over de avonturen bij Trijntje?
Hierbij een link naar het vorige blog over FysiYoLates >>>
Onderaan dat blog staat weer een link naar voorgaand verslag.

Dinsdagmorgen kreeg ik een telefoontje van de huisarts.
Dat is wat mij betreft niet de goede volgorde; als ik iets mankeer bel ik de huisarts en niet hij mij.
Voor de staaroperatie was er ter controle een ECG gemaakt in het Wilhelminaziekenhuis; men had daar op geconstateerd dat het afweek van wat normaal was.
“We moeten één en ander even naast elkaar leggen. Kunt u morgen langskomen voor een afspraak?”
Ik regelde een tijdstip voor mijn werk aan: 08.00 uur ben ik er.

Vorige week schreef ik al: ik ben helemaal niet dapper als het om mijn hart gaat.
Dus ik maakte me na bovengenoemd telefoontje ernstige zorgen.
Wat zou er zijn?
Is er iets niet goed?
Als er maar niet…..
Kan die staaroperatie nou wel doorgaan?
Het hart zat me in de keel.

Gelukkig had ik gisteren afleiding genoeg; ik deed wat huishoudelijke klussen en luisterde twee interessante podcasts, dat helpt om de zinnen even te verzetten.
Gisteravond had ik cantorij, dan ben ik aan het zingen en heb ik mijn aandacht bij de noten en de melodieën.
Vanmorgen was ik de eerste patiënt.
Ik hoopte dat mijn bloeddruk niet gemeten zou worden; die was van de stress vast torenhoog……
“Het ECG laat inderdaad afwijkingen zien. Overleg met de cardioloog in het Martiniziekenhuis wijst echter uit dat het ECG niet anders is dan in 2014 en 2018 en de ECG’s die hier in de praktijk om het half jaar worden gemaakt. Die afwijkingen zijn ontstaan door de infarcten in het verleden, toen het hart een aantal beschadigingen heeft opgelopen.
Het gaat dus achteraf om een storm in een glas water.”

Wát een opluchting!
Ik kon de man wel zoenen; maor dat doe’j ja niet.
“Kon je die gegevens van het laatste onderzoek dan niet gewoon naar Assen sturen? Alles was immers kortgeleden nog gecontroleerd” vroeg ik hem.
Nee, dat kon nog niet.
Het probleem bij dit soort dingen is dat men aan de ene kant (het WZA in dit geval) het zekere voor het onzekere neemt en alles moet controleren. Als er tijdens zo’n staaroperatie namelijk dingen fout gaan en men is uitgegaan van uitslagen die zijn gedaan door een ander ziekenhuis, dan kunnen er verzekeringstechnisch grote problemen ontstaan.
Ik legde uit wat het telefoontje en het maken van de afspraak met mij gedaan had en dat dat helemaal niet goed voor mijn hart is.
Dat vond hij begrijpelijk; “maar het gaat wel om je hart, daarmee kun je niet voorzichtig genoeg zijn. ”
Zo ist.
Niet zeuren, Vrieswijk, wees blij dat ze je zo goed in de gaten houden.

Vandaag was een bewolkte, sombere dag, maar in mijn hart scheen de hele dag de zon!

Wij zijn een Disney-gezin.
Zelf opgegroeid met de Donald Duck kan ik nog steeds erg genieten van klassieke Disney-tekenfilms zoals Assepoester, Sneeuwwitje en Robin Hood.
Niet dat ik nu nog vaak zo’n film bekijk, maar af en toe dompel ik mij er in onder*. Samen op de bank een Disney-klassieker kijken vind ik nog steeds heerlijk.
Op het Sinterklaasfeest gebeurde er iets, wat je alleen maar snapt als je die klassiekers kan dromen.
Eigenlijk moet je daarvoor eerst het stukje film zien dat bij dit verhaal hoort, daarom hier een link naar een fragment uit Assepoester op YouTube: Assepoester past het muiltje.

Wat was er aan de hand?
Bij het Sinterklaasfeest was ik de PERSOON van Jon. Hij had heel veel kleine cadeautjes gekocht, waaronder een mooi port glas, gescoord bij een kringloopwinkel.
De koning te rijk was ik er mee: wat een mooi glas!
Ik zette het op tafel: daar ging ik die avond een glaasje port uit drinken.
Even later stond ik op om iets van de tafel te pakken, maakte een onverwachte  beweging en stootte daarbij het glas van de tafel.
Op onze plavuizen-vloer viel het in scherven.

‘OH NEE!’
Wat was ik daar flauw van.
Wat stom ook!
Als je het stukje film hebt gezien: ik was precies die hertog die het glazen muiltje aan gruzelementen ziet liggen.
“Oh nee, o nee, wat verschrikkelijk…”
En toen zei Frea: ‘We hebben thuis nog zo’n glas, we hebben er twee gekocht, ook één voor onszelf. Net als in Assepoester. Hier is…..het ándere muiltje.”

Het heeft even geduurd, maar inmiddels héb ik het andere muiltje….eeeh….glas.
De port smaakt uit dat glas nóg een beetje lekkerder; maar misschien is dat het Disney-effect.

* Hierbij wat links naar blogs over mijn liefde voor Disneyfims.

– Even bijkomen in de week na het overlijden van mijn moeder: Heilzame Disneyfilm

– Een verhaal in de streektaal over de Disneyfilm Dombo: Het circus dat leven het.

– Ons eigen sprookje over de versmaadde videobanden 

– Een ‘bluuh-dag’ tijdens de revalidatie na het hartinfarct in 2014: Alladin & zijn collega’s.

Onze drie dochters wonen al meer dan tien jaar niet meer thuis.
Wij én zij hebben ons werk, onze clubjes, onze hobby’s en bezigheden.
We proberen elkaar regelmatig met z’n achten te zien, waarbij we één keer in de maand niet altijd redden.
Daar staat tegenover dat we elkaar in december 4 keer met het hele gezin zagen.
Tussendoor spreken we met de afzonderlijke stellen af.
Daarbij zwaai ik regelmatig met de agenda, want als je niks afspreekt gebeurt er niks. Op korte termijn zijn de dagen immers vaak al gevuld.
Aan het begin van het jaar vragen we de drie stellen om ergens in het voorjaar bij ons te komen eten; gourmetten of pizzarette.
Vandaag, zondag de 22e zouden Carlijn en Wim komen.

‘Moet’ je nu spelen..?

Begin van de week kregen we een app van Frea en Jon: ‘zaterdagavond potje klaverjassen?’
Prima. Kom dan ook maar eten, ik maak iets met kip en pasta.
Donderdagavond gingen we skypen met Harriët en Cees: hoe is het?
“Goed! Hele weekend lekker niks! Zullen we wat afspreken?”
Lang verhaal kort: zij kwamen vrijdagavond, aten mee (vis-broccoli-ovenschotel)  en bleven ook gelijk maar slapen.

Ik bakte een boterkoek, maakte een tonijnsalade (wat zijn die blikjes tonijn trouwens DUUR geworden!) en bereidde het eten voor voor drie dagen.
Dat is al met al best druk.
Het is nu zondagmorgen en na het douchen besloten we: maar even kallem an.
Krantje lezen, blogje schrijven, sokje breien, kopje koffie…..je kent het wel.
De waarde van deze dagen met de dochters en hun mannen hoef ik niet te verduidelijken.
Wat een onverwacht feestje dit weekend; drie dagen achter elkaar met z’n vieren om de tafel.
Foto’s kijken, want de boeken die ik in de vakantie had gemaakt zijn binnengekomen.
Spelletje doen.
Bijkletsen over het koor, het werk, de katten, het huis, toneel en w.v.t..t.k.
Bijvoorbeeld over de vraag of je ‘moet’ spelen als je alle vier boeren en twee azen hebt.
Vanavond na ‘Heel Holland Bakt’ zwaaien we voor de derde keer een stel uit: “Nou, doeoeoeoeg!”

Toen ik niet meer thuis woonde wilde ik mijn ouders minstens om de twee weken zien; dat deed ik ook.
En op dezelfde manier als wij nu doen met onze kinderen: verjaardagen, even koffiedrinken, dagje uit, klaverjassen.
Daarmee spaar je als het ware stukjes van de ander waar je later met plezier aan terugdenkt of waar  je troost uit kunt halen.
Nu mijn ouders er niet meer zijn weet ik dat dat een goede investering was; er is heel veel om op terug te kijken.

Lees hierbij nog eens het blog: ‘Stukjes van de ander sparen’ over een kalenderblaadje met een tekening van Winnie the Pooh en Knorretje.

afbeelding: Avro/Tros

Gerard en ik volgen de 8-delige serie ‘de Stamhouder‘  op zondagavond op NPO 1.
We hebben inmiddels 3 delen gezien, morgen, zondag de 22e, komt deel 4.
Na twee delen van deze fantastische Nederlandse productie kwam ik er achter dat de serie gebaseerd is op het boek van Alexander Munninghof: het is zijn levensverhaal.
Het is dus echt gebeurd.
“Wat erg” dacht ik.
“Wat vreselijk voor dat kind…”
De serie drukt ons met de neus op de gruwelijkheden die in een oorlog ‘nou eenmaal gebeuren’.

Alle aspecten van het leven komen aan bod en we zien de mens op zijn best en op zijn slechtst.
Soms kan ik het niet aanzien.
Je ziet hoe het komt dat vader Frans zo’n onaangenaam mens geworden is.
Hoe gemakkelijk je foute keuzes kan maken.
Hoe je gemanipuleerd kan worden door je ouders en andere invloedrijke figuren in je omgeving.
En je ziet hoe een kind speelbal wordt tussen vader en moeder.

Eén van mijn favoriete acteurs is Marcel Hensema, in deze serie de oudere versie van vader Frans.
Hij verraste me ooit eens in de Nederlandse dramaserie ‘Wet en waan’ over het werk en privéleven van officier van justitie Herman Vlieger (Huub Stapel). Hensema speelde de psychiater Wessel van Ede die een relatie had met Vlieger. De serie speelde zich af in het Westen van het land. In één van de afleveringen zet Wessel de auto onder een viaduct en gaat met zijn zus bellen; wat volgde was een gesprek in het plat Gronings over Radio Noord, Winus van der Laon, een dikke taorte en een maauwhemd. Dikke lol. Ik moest onwillekeurig aan mijn eigen broer en mijzelf denken met onze liefde voor de onnozele ‘Dik-voor-mekaar’-humor uit de jaren ’70 . Die man komt uit Groningen, dacht ik, anders kun je nooit zo natuurlijk plat Gronings praten.
Is ook zo. Hij komt hij Hoogezand en inmiddels heeft hij al heel wat voorstellingen verzorgd over het gedachtengoed en de muzikale erfenis van Ede Staal.
Maar ik dwaal af.

In ‘de Stamhouder’ speelt Hensema een onsympathieke ex-SS’er, die op een begrafenis eind jaren ’60 nog gewoon met zijn kameraden foute liederen zingt.
Maar hij zet wel een mens neer. Door flashbacks zie je wat er in zijn leven is gebeurd.
Je ziet de angst.
Je ziet de teleurstelling bij weer een afwijzing.
Je ziet de bitterheid en je ziet het verdriet en de onmacht.
Wat ben je dan een fantastisch acteur, als je mij als kijker ‘mee laat lijden’ met iemand, waar iedereen in na-oorlogs Nederland op kotste.
Want wie deed het dan wel goed?
Die vader met al z’n geld, z’n dwingelandij en omkoperij?
Die moeder, die vooral dol was op haar luxe leventje?

Hoe vrij ben je in het maken van levenskeuze’s?
De serie houdt me aan de buis gekluisterd; ik ben steeds weer verrast als een deel is afgelopen.
Hè. Net zo spannend….